Archive for Δεκέμβριος, 2010


SMS

Ενα σύντομο μήνυμα ενόψει του νεου έτους προς τους άρχοντες της πολιτικής :

«Τον άρχοντα τριών δει μέμνησθαι:
πρώτον ότι ανθρώπων άρχει.
δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει.
τρίτον ότι ουκ αεί άρχει
»

Καλή μας χρονιά !

Advertisements

Όταν οι σύγχρονοι τρομοκράτες αποφασίζουν να χτυπήσουν με εκρηκτικό μηχανισμό τα ελληνικά δικαστήρια τότε υπάρχει πρόβλημα σοβαρό. 

Για όσους εργάζονται στα κτίρια, για τους επισκέπτες, για τους δικηγόρους που περνούν την μιση τους ζωή σε αυτά, και ιδιαίτερα για το κύρος της Δικαιοσύνης και την ιδια τη Δημοκρατια. 

Η Δικαιοσύνη αποτελεί το ύστατο προπύργιο της Δημοκρατίας και την τελευταία ελπίδα του κάθε πολίτη. Κάθε προσπάθεια που πληγώνει την Θέμιδα, βάλει ευθέως εναντίον της κοινωνικής συνοχής. 

Κάθε πράξη βίας μέσα στα δικαστήρια, εκεί όπου ο πολιτισμός των ανθρώπων κατάφερε μέσα απο σκληρούς  αγώνες, να εδραιώσει την μέγιστη αξία της Δημοκρατίας, αυτή της απονομής του Δικαίου μέσα από παραδεκτούς κανόνες για όλους, πληγώνει σοβαρά τον ίδιο τον πολιτισμό μας, την ίδια την ύπαρξη μας ως σκεπτομενα άτομα μιας υγιούς κοινωνίας. 

Τα τυχόν λάθη κατά την απονομή της Δικαιοσύνης δεν αποτελούν δικαιολογία για βεβήλωση της ιερής της αποστολής. 

Ο αδέκαστος χαρακτήρας της Δικαιοσύνης δεν πρέπει να πτοείται απο ενέργειες βίας αλλά και δεν πρέπει και να εφησυχάζει μπροστά στα κελεύσματα της κοινωνίας για  περισσότερη και ταχύτερη ευθυκρισία έναντι πάντων..

Θανάσης Παυλόπουλος 

Ενα από τα αγαπημένα μου κείμενα, λίγο πριν την έλευση της νέας χρονιάς, τώρα που κάθε νέος και νεα ονειρεύεται το επαγγελματικό του μέλλον..

Μόνος ασκούμενος, ψάχνει..
 
Δεν είχε αναρωτηθεί ποτέ, πώς θα είναι το μέλλον του ως δικηγόρου 20 χρόνια μετά. Δεν είχε λόγο να αμφιβάλλει εάν το επάγγελμα που διάλεξε θα τον ικανοποιούσε. Δεν είχε ποτέ του ανησυχήσει πώς θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για να πετύχει επαγγελματικά. Ήξερε ότι υποθέσεις, πελάτες και αμοιβές θα του παρέχονταν εύκολα από το οικογενειακό του περιβάλλον το οποίο αριθμούσε γενιές δικηγόρων.
 
Το βαρύ φορτίο της ίδρυσης, οργάνωσης και παρακολούθησης ενός εκ των σοβαρότερων δικηγορικών γραφείων είχε αναληφθεί από τους προγόνους του. Ο ίδιος θα συνέχιζε απλά τη παράδοση. Εύκολο του φαινόταν. Είχε τεθεί όμως μία προϋπόθεση. Ένας όρος που είχαν τηρήσει όλοι οι προηγούμενοι απαρέγκλιτα. Μιά συμφωνία υποχρεωτική. Η άσκηση θα γινόταν αλλού..
 
Κάλυψε πρόχειρα με την τσάντα του την μισάνοιχτη εφημερίδα από την οποία είχε συνηθίσει να ενημερώνεται ποδοσφαιρικά από την εποχή ήδη των πανεπιστημιακών σπουδών του και έστριψε ευγενικά το πρόσωπο του προς την μισάνοιχτη εξώθυρα, την οποία είχε μόλις διαβεί με γρήγορες κινήσεις η λευκή κόμη ενός υπερήλικα με μικρά κοκκάλινα γυαλιά και κοφτερό βλέμμα, ανταποδίδοντας μια αυστηρή καλημέρα.
 
– Κύριε Προεισπράτογλου, πόσες φορές θα σας το ειπώ, ο δικηγόρος οφείλει να μελετά καθημερινά νομικά συγγράματα και όχι αθλητικές φυλλάδες. Δόξα τω θεώ, στην βιβλιοθήκη του γραφείου μας βρίσκονται άριστα κείμενα επιφανών νομικών των αρχών του αιώνα, τα οποία μέχρι σήμερα στηρίζουν τη νομολογία των ανωτάτων δικαστηρίων της πατρίδος μας και τα οποία ευρισκόμενα στην διάθεση σας ομού με την εκουσία σας εντρύφηση στην πλουσιότατη συλλογή δικογράφων, δύνανται ευχερέστερα των εντύπων που αναγιγνώσκετε να σας οδηγήσουν, συν τω χρόνω, σε ευκλεή σταδιοδρομία της επιστήμης που επιλέξατε.. Μάλιστα η άσκησις προϋποθέτει ευρυμάθεια, για αυτό σας συνιστώ να αξιοποιείτε τον ελεύθερο χρόνο σας με τη μελέτη φιλοσοφίας του δικαίου και juris civilis, σε θέματα που θα σας εξετάζω κάθε πρωί για να διαπιστώσω την προοδό σας και να λογοδοτήσω στον φίλτατό μου πατέρα σας, ο οποίος μου ανέθεσε την νομική σας εξάσκηση, τελείωσε την κουβέντα του ικανοποιημένος από την προσφορά του αλλά μη γνωρίζων ότι ουδέποτε θα λογοδοτούσε, αφού η συνεργασία των δύο πλευρών ήταν ολοφάνερο ότι δεν είχε κοινά σημεία σε αυτό το γραφείο.
 
Η ανάγνωση των αθλητικών εφημερίδων συνεχίστηκε απτόητα και στο επόμενο γραφείο το οποίο ανακάλυψε από μια αγγελία που ζητούσε ασκούμενο με γνώσεις υπολογιστή και ..μηχανάκι. Μεγάλο το γραφείο με πολλές υποθέσεις, του κέντρισε εξαρχής το ενδιαφέρον.
 
– Λοιπόν, αύριο στις 7.30 το πρωί, πρόσεξε όχι αργότερα και μαζευτεί κόσμος, βρίσκεσαι στον γκισέ της Εφορίας και καταθέτεις τις δηλώσεις, στις 8.00 έρχεσαι στο γραφείο να ανοίξεις και να δεις τα φαξ, μετά σφαίρα στην Ευελπίδων και στο Α’ Μονομελές, κρατάς το 5 για μετά τις 11 – να μην σκοτωθούμε βρε αδελφέ πρωί πρωί να έρθουμε – βλέπεις αποφάσεις, γράφεις του Αναστάτογλου στο πινάκιο, παίρνεις προτάσεις για να γράψεις αντίκρουση και μετά πετάγεσαι σφαίρα Εφετείο, που έχουμε την αναστολή του Δραπετόπουλου, κόβεις γραμμάτιο – πρόσεξε μην το δει ο πελάτης – και με βρίσκεις στον 4°, κοίτα και τις αποφάσεις μιά που θα είσαι εκεί, μετά γυρνάς Ευελπίδων και περιμένεις το ποινικό. Όταν έρθω, φεύγεις και περνάς από Υποθηκοφυλακείο Αθηνών για τα πιστοποιητικά, μετά σφαίρα γραφείο, γράφεις υπόμνημα Κακομοιρίδη για Διοικητικό – έχω τα σχετικά στο γραφείο σου – και αν προλαβαίνεις πετάξου να το καταθέσεις, αλλιώς αύριο πρωί. Το μεσημέρι έχουμε συνάντηση για το νέο διαζύγιο της Τριγαμίδου και σε θέλω να κρατάς πρακτικά – μη μας βγάλει και τρελούς αργότερα. Το απόγευμα γράφουμε δύο αγωγές που είναι για παραγραφή και το βράδυ μην τυχόν και ξενυχτήσεις και δεν μπορείς να πάρεις τα πόδια σου αύριο !
 
Ούτε αύριο υπήρξε ούτε μεθαύριο, καθότι ούτε μηχανάκι διέθετε ούτε αντοχή για αγώνα δρόμου, αλλά συνέχισε απτόητος την προσπάθεια του για εξεύρεση γραφείου, η οποία μάλιστα ευοδώθηκε πολύ σύντομα και συμπτωματικά στους διαδρόμους της Εισαγγελείας – και με καλές προϋποθέσεις, στην αρχή τουλάχιστον..
 
– Θα εργάζεσαι λίγες ώρες τα πρωινά, χωρίς ιδιαίτερη κούραση και μετά πάλι το μεσημέρι και όσο πάει.. Θα έρχεσαι περίπου στις 9.30 στην Ευελπίδων κάθε μέρα και μερικά Σάββατα. Θα συναντάς τους πελάτες στο κάτω κυλικείο και θα τους κρατάς παρέα. Όχι όμως πολλά πολλά και παραγνωριστούμε. Θα κόβεις τα γραμμάτια και θα περιμένεις να εκφωνηθούν οι υποθέσεις. Αλήθεια ξέρεις καμμιά γλώσσα; Αυτό βοηθάει την συνεννόηση και παίρνεις και περισσότερα λεφτά ως μεταφραστής. Η αμοιβή σου; θα σου δίνω ποσοστά από τις υποθέσεις και πίστεψε με, θα σε ζηλεύουν οι φίλοι σου.
 
Επιτέλους, είχε βρεί καλούς όρους εργασίας και αμοιβή εξαρτημένη από την παραγωγικότητα. Του είχε υποσχεθεί και προοπτικές εξέλιξης αλλά δεν του είχε δείξει ακόμα το γραφείο, την βιβλιοθήκη και τις δικογραφίες για μελέτη. Και το πιο περίεργο ήταν ότι όλα τα ραντεβού ήταν στο κάτω κυλικείο και όλες οι υποθέσεις εκδικάζονταν στο κτίριο 2..
 
Πέρασε αρκετός καιρός γυρεύοντας την τέλεια συνεργασία. Οι εμπειρίες που αποκόμισε από τα διάφορα γραφεία ήταν για αυτόν αντιστρόφως ανάλογες με τον λίγο χρόνο που είχε διανύσει. Κατάφερε και ισορρόπησε τις απαιτήσεις του και τελείωσε επιτυχώς την άσκηση του μαθαίνοντας πολλά δίπλα σε έγκριτους δικηγόρους.
 
Διδάχθηκε το ήθος και τον επαγγελματισμό, την επιμελή εργασία και την προαγωγή της επιστήμης. Τον σεβασμό στον εντολέα και την συναδελφικότητα. Είχε ασφαλώς και τις αρνητικές στιγμές, οι οποίες τελικά θωράκισαν την προσωπικότητα του. Τα χρόνια που πέρασαν στο δικό του γραφείο πλέον, ξεθώριασαν τις αναμνήσεις της εποχής εκείνης.
 
Ένα απαλό μειδίαμα ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο του, όταν ήρθε στο γραφείο του ένας νέος ζητώντας εργασία ως ασκούμενος, κουβαλώντας μέσα του και αυτός όλες τις ανησυχίες και ευαισθησίες, οι οποίες με έναν ανεξήγητο τρόπο, μεταφέρονται αναλλοίωτες από γενιά σε γενιά. Έπιασε ευλαβικά στα χέρια του τον πρώτο Αστικό Κώδικα που του είχε δωρίσει ο πατέρας του στο ξεκίνημα της περιπέτειας. Το βλέμμα του στάθηκε στην ιδιόχειρη σημείωση που είχε στο δεύτερο φύλλο.
 
«Η δικηγορία χρειάζεται ευγένεια, ευπρέπεια και ευσυνειδησία. Απαιτεί αντοχές, υπομονή και συνεχή προσπάθεια. Καλή άσκηση και καλή σταδιοδρομία»

​​Απρίλιος 2003​
Θανάσης Παυλόπουλος
​Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ
 
 
 

Πόσο επίκαιρος είναι ο Γεώργιος Σουρῆς (1853-1919), ο σατιρικὸς μας ποιητὴς ἀπὸ τὴ Σύρο, που εξέδιδε τὴν έμμετρη εφημερίδα «ὁ Ῥωμηός».

Διαβάστε με πόσο γλαφυρό και σκωπτικό τρόπο περιέγραφε την Ελλάδα και τους Έλληνες έναν αιώνα πριν και ας αναλογιστούμε τι έχει αλλάξει από τότε ..

Ὁ Ῥωμηός

«Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος, 
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ, 
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος, 
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω, 
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές, 
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις, 
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.

Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω, 
καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ, 
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο, 
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ, 
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω, 
κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.

Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω, 
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ…
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω, 
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.

Στὸν καφετζῆ ξεσπάω… φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ, 
τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει, 
καὶ τέλος… δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ. »

Συνεχίζει με περιγραφή των αμέτρητων Εθνοσωτήρων της χώρας – η δημιουργία κομμάτων ήταν παλαιοθεν το αγαπημένο άθλημα των πολιτικών..

Αρχηγοί 

» Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,
κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·
ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ
τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.
Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,
μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.

Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! … κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,
ποὺ τὸν καφφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,
ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,
δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.
Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,
ἕλληνος τράχηλος ποτὲ ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.

Ἰδοὺ νταῆς φουστανελλᾶς μὲ φέσι καὶ σελάχι!
ποιὸς ξέρει ἂν Πρωθυπουργὸς δὲν γίνῃ καμμιὰ ᾿μέρα;
ποιὸς ξέρει πόσα σχέδια καὶ ἀπαιτήσεις θἄχη,
καὶ ἂν τὴν διπλωματικὴ δὲν συνταράξῃ σφαῖρα;
Ὤ! ναί! ποτὲ τὸν ἕλληνα μὴ θεωρῆτε πτῶμα…
᾿ς ὅλους θὰ ἔλθη ἡ σειρὰ νὰ κυβερνήσουν κόμμα.

Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;… πενῆντα ξεφυτρόνουν,
τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;… θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα·
ὅλοι γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ μαλλόνουν,
κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ ᾿ς τὴ μέση καὶ γυναῖκα.
Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης
ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ θὰ γίνω Κυβερνήτης.

Ἐμπρός! μὲ πόζα ἀρχηγοῦ καθένας ἂς προβάλλη,
ἀπ᾿ ὅλους ἂς κυβερνηθῆ ἡ προσφιλὴς Ἑλλάς·
ἂς γίνῃ ὁ Ἡμέτερος, ἂς γίνουν ὅμως κι᾿ ἄλλοι,
ἂς γίνῃ κι ὁ Κατσικαπῆς κι᾿ αὐτὸς ὁ Μπουλελᾶς.
Ἂς πλημμυρίσῃ μ᾿ ἀρχηγοὺς τὸ ἔθνος πέρα πέρα,
ἂς μᾶς σηκώσῃ ἔξαφνα καὶ ἡ Ροζοῦ παντιέρα.

Μονάχα ἕνας βασιλεὺς μὴ μένη ᾿ς τὸ Παλάτι,
πενῆντα δυὸ τουλάχιστον ἂς ἦνε βασιλεῖς,
ὅλοι ἂς ἔβγουν κύριοι ᾿ς τῶν ἄλλων τὸ γεινάτι,
κι᾿ ὀγδόντα πέντε Πρόεδροι ἂς γίνουν τῆς Βουλῆς.
Ὅλοι τρανοὶ πολιτικοί, κανένας ἰδιώτης,
ὅλοι ποζάτοι στρατηγοί, κανένας στρατιώτης. »

Και η καλύτερη μακράν ιστορική αποτύπωση της ελληνικής «πονηριάς, του ωχαδερφισμού και της ξερόλας» :

» Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,

ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;
Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη…
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης. 
Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.

Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.
Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα; 

Θ.Π

(http://el.m.wikipedia.org/wiki?search=Γεώργιος+Σουρής)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλους τους φίλους.

Να περάσετε καλά τις γιορτές με κέφι και χαρά και να αφήσετε πίσω τα προβλήματα και τις σκέψεις. 

Όλα θα πάνε καλύτερα από του χρόνου γιατί είμαστε σαν λαός φτιαγμένοι για τα δύσκολα και θα τα καταφέρουμε όλοι μαζι ενωμένοι και δυνατοί. 

Καλα Χριστούγεννα και καλή Πρωτοχρονιά !

ΘΠ

Η “όλη ΝΔ” στον Ζαφειρόπουλο | Statesmen.

Επιτυχία είναι, όταν στην εκδήλωση σου έρχονται εκατοντάδες φίλοι, στην πλατεία Συντάγματος, απέναντι από την βουλή που ψηφιζεται ο προϋπολογισμός εν μέσω πολιτικών αντεγκλησεων, και με απεργία όλων των μέσων μεταφοράς ! Η πρώτη εκδήλωση του συνδυασμού ΩΡΑ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ και του υποψήφιου προέδρου ΔΣΑ Μιχάλη Ζαφειροπουλου έγινε χθες στον πολυχώρο ΕΒΔΟΜΟΣ στην πλατεία Συντάγματος και ήρθαν πολλοί φίλοι του συνδυασμού και αγαπημένοι συνάδελφοι. Οι εκλογες του ΔΣΑ που έρχονται σε δύο μήνες είναι παραδοσιακά ενα σημαντικό γεγονός στην Αθήνα και στον χώρο των δικηγόρων, Παρά την γενική απογοήτευση που επικρατεί στο σώμα από τα συνεχή μέτρα εναντίον μας, η προσδοκία μιας νέας διοίκησης στον σύλλογο με κέφι για δουλειά και νέες ιδέες πάντα δημιουργεί συναισθήματα ελπίδας στους δικηγόρους, για την προάσπιση των δικαίων αιτημάτων τους και την βελτίωση του επαγγέλματος. Ο Μιχάλης ο Ζαφειρόπουλος είναι συνδικαλιστικά ώριμος και έτοιμος να γίνει ένας πετυχημένος πρόεδρος και να συνεχίσει το έργο των προκατόχων του προς όφελος όλων των δικηγόρων χωρίς κομματικές ή παραταξιακές αποχρώσεις. Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν πολλοί σύμβουλοι του συνδυασμού και νέοι υποψήφιοι για τις εκλογες καθώς επίσης και πρόσωπα τη πολιτικής σκηνής. Η ΩΡΑ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ξεκίνησε δυναμικά την προεκλογική της προσπάθεια. Οι καιροί είναι περίεργοι και δεν σηκώνουν παχιά λόγια και πάρτυ εντυπώσεων. Το βάρος πρέπει να πέσει στην ουσία και την αγωνιστική διάθεση των εκτιθέμενων και σε αυτό το κλίμα θα κινηθούμε ως συνδυασμός με ένα προγραμμα που θα στοχεύει στο μέλλον και στην οικοδόμηση ενός σύγχρονου επαγγέλματος. Σύντομα θα παρουσιάσουμε τις θέσεις μας στους δικηγόρους μαζικά, αλλά και με συνάντηση όσο γίνεται περισσότερων συναδέλφων στον στίβο της καθημερινής τους εργασίας για να ακούσουμε και τις δικές τους απόψεις και μαζί να χαράξουμε το μέλλον. Σας ευχαριστούμε Καλές γιορτές Θανάσης Παυλόπουλος

Αναδημοσίευση από το Hellenesonline.com:
Τα σχόλια είναι περιττά ..

Στην ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber προς τους Έλληνες πολίτες, με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», που δημοσιεύτηκε σε πρόσφατο τεύχος του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού Stern, απαντά ο συμπατριώτης μας Γιώργος Ψωμάς.

Walτer Wuellenweber:

«Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».Αγαπητοί Ελληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει, όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν, όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις.

Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι.
Το ζήτημα πάντως είναι, ότι τελικά δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά κι’ εμάς. Στην ουσία, ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ, μιας και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας. Στην ΕΕ είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά. Θα θέλαμε, ο πρωθυπουργός σας Γ. Παπανδρέου να προχωρήσει στο πρόγραμμά του, όμως προφανώς αυτό δεν το θέλετε εσείς, αφού συνεχίζετε απτόητοι, ν’ απεργείτε. Μη μας λέτε λοιπόν, ότι μόνο οι πολιτικοί ευθύνονται για την καταστροφή. Εσείς έχετε εφεύρει τη Δημοκρατία κι’ ως εκ τούτου θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι ο λαός είναι αυτός που κυβερνά κι’ επομένως, έχει και την ευθύνη. Κανείς δεν σας αναγκάζει να φοροδιαφεύγετε, να χρηματίζεστε, ν’ αντιδράτε σε κάθε συνετή πολιτική και να εκλέγετε διεφθαρμένους πολιτικούς. Σε τελευταία ανάλυση, οι πολιτικοί είναι λαϊκιστές και κάνουν, ότι τους πει ο λαός. Θα μας πείτε, βεβαίως, ότι κι’ εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε πολύ καλύτεροι, όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουν. Κι’ έχετε δίκιο.

Οι Έλληνες είναι εκείνοι, που μας είχαν δείξει το δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι το δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά, είναι λάθος δρόμος. Κι’ από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα.

Γιώργος Ψωμάς:

Αγαπητέ μου Walτer Wuellenweber, ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς. Είμαι δημόσιος λειτουργός κι’ όχι υπάλληλος, όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μου) και άλλων «συμπατριωτών» σου (μου) αναφέρουν, ως βρισιά και με περίσσεια χλεύη. Ο μισθός μου είναι 1.000. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ’ έχουν παρασύρει, να νομίζεις. Ούτε 1.000 λιγότερα από σένα. Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που σας έχουμε παραχωρήσει με αδιαφανείς όρους κι’ έναντι αυτών των 200 δις που λέτε, ότι μας δώσατε, το 40% περίπου των αμυντικών εξοπλισμών μας, το σύνολο σχεδόν των εθνικών τηλεπικοινωνιών μας, την κατασκευή 2 μεγάλων αεροδρομίων καθώς και πολλών χιλιομέτρων εθνικού οδικού δικτύου. Αν ξεχνώ κάτι, ζητώ να με συγχωρέσεις. Σημειώνω, πως είμαστε από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς στα καταναλωτικά προϊόντα που παράγουν τα εργοστάσιά σας. Η αλήθεια είναι, πως δεν ευθύνονται μόνο η πολιτικοί μας γι’ αυτή την καταστροφή. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει και μια εταιρία γερμανικών κυρίως συμφερόντων, η οποία τους λάδωνε, για ν’ αναλαμβάνει, όπως λέω παραπάνω, δημόσια έργα (βλ. C4Ι).

Πιθανολογώ, πως φταίνε και τα γερμανικά ναυπηγεία, τα οποία μας πούλησαν κάτι υποβρύχια, που γέρνουν. Είμαι σίγουρος, ότι εσύ δεν με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με, κι’ αν δεν σε πείσω, τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού.

Λοιπόν Walτer, μισός αιώνας και πάνω πέρασε από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τότε που η Γερμανία έπρεπε να ξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα.
Οι οφειλές αυτές, που μόνον η Γερμανία αρνείται να ξοφλήσει στην Ελλάδα (η Βουλγαρία και η Ρουμανία, τακτοποίησαν ήδη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις τους), συνίστανται:
α) Σε χρέη ύψους 80 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων, από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
β) Σε χρέη από τη διαφορά του κλήριγκ στο μεσοπόλεμο, ύψους 593.873.000 δολαρίων, που ήταν σε βάρος της Γερμανίας.
γ) Στα αναγκαστικά δάνεια, τα οποία συνήψε το Γ΄ Ράιχ από την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στη διάρκεια της κατοχής.
δ) Στις επανορθώσεις, που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα, για τις κατασχέσεις, αρπαγές και καταστροφές, που της προξένησε το Γ’ Ράιχ, την περίοδο της κατοχής, ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως επεδίκασαν οι Σύμμαχοι.
ε) Στις ανυπολόγιστες υποχρεώσεις της Γερμανίας για την αφαίρεση της ζωής 1.125.960 Ελλήνων (38.960 εκτελεσμένων, 12.000 νεκρών από αδέσποτες, 70.000 σκοτωμένων σε μάχες, 105.000 νεκρών στα στρατόπεδα της Γερμανίας, 600.000 νεκρών από πείνα και 300.000 απωλειών από υπογεννητικότητα).
στ) Στην ατίμητη ηθική προσβολή, που προξένησε στον ελληνικό λαό και στις ανθρωπιστικές ιδέες που εκφράζει η ελληνική ιδέα. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι ηθικής τάξης, ύψιστης ηθικής αξίας.

Ξέρω Walτer, σε πειράζουν αυτά που γράφω, αλλά και μένα με πείραξαν, αυτά που έγραψες! Αλλά περισσότερο με πειράζουν, αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις να κάνεις για μένα και τους «συμπατριώτες» σου, τους Έλληνες!

Φίλτατε Walτer, στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις, στις οποίες, περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί, οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξης των 6,5 δισ. ευρώ. Σύντομα δε θα μπορώ ν’ αγοράζω Γερμανικά προϊόντα, γιατί δεν θάχω λεφτά. Εγώ Walτer μεγάλωσα στα λίγα, θα τ’ αντέξω και μην ανησυχείς για τους νέους στην Ελλάδα, είμαστε ακόμα πολλοί παλιοί, για να τους βοηθήσουμε, να εξοικειωθούν στη νέα κατάσταση, αλλά εσείς βρε Walτer, τους ανέργους σας, που θα δημιουργηθούν από την κατάσταση αυτή στην Ελλάδα, πως θα τους αντιμετωπίσετε;

Πες μου σε παρακαλώ έχω απορία: Eμείς οι Έλληνες πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη, την Ευρωζώνη (κι’ απ’ όπου αλλού θέλετε, εσείς, οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Ολλανδοί και λοιποί «συμπατριώτες). Πρέπει να φύγουμε, για να σωθούμε από μια Ένωση, κατ’ επίφαση. Από μια ομάδα κερδοσκόπων. Από μια ομάδα, στην οποία είμαστε συμπαίκτες, όσο καταναλώναμε τα προϊόντα των συμπαικτών!

Εγώ φίλτατε Walτer, πιστεύω, ότι οι Έλληνες θα πρέπει να σταματήσουν ν’ αγοράζουν Mercedes, BMW, Opel, Ford, Scoda, κλπ. συμμαχικά προϊόντα, γιατί, δεν μπορούν και δεν πρέπει ! … Δεν το αξίζουν. Θα πρέπει να σταματήσουν ν’ αγοράζουν προϊόντα από το Lidl, το Praktiker και το IKEA. Γιατί δε θα μπορούν πια να τ’ αγοράσουν αυτά τα προϊόντα, βρε αδερφέ, τι να κάνουμε !
Φίλτατε Walτer, θα πρέπει να κανονίσουμε και κάποιες άλλες «λεπτομέρειες» , αν μου επιτρέπεις βέβαια, γιατί εσύ είσαι ο «πιστωτής» της ζωής μου. Ξέρεις βρε φίλε Walτer, θέλω να μου επιστρέψεις τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μου, που έκλεψες εσύ (όχι ΕΣΥ βεβαίως, αλλά κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ), θέλω τα ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ, που βρίσκονται στα Μουσεία του Βερολίνου, του Μονάχου, του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης! Τα θέλω τώρα, που μπορεί να πεθάνω, αλλά θέλω να πεθάνω, κοντά στους πατέρες μου!

Posted by Έλληνες Online on Thursday, 16th December 2010

Η επαναδημοσιευση των χρονογραφημάτων του Προεισπράτογλου (πού να ήξερε ότι το επωνυμό του τείνει να καταργηθεί) συνεχίζεται με ενα κείμενο του Φεβρουαρίου 2005 (πάλι σε περιοδο εκλογών ΔΣΑ) με έμφαση στην ..ασφαλή συνταγή επιτυχίας ενώπιον των Δικαστών !

Συνταγή Επιτυχίας
 
Η καταιγιστική αλληλουχία των γεγονότων, μοιραία αναμεμειγμένη με το ανθρώπινο ερωτικό πάθος, είχαν συνθέσει ένα ομιχλώδες πέπλο μυστηρίου στην υπόθεση που είχε κληθεί προ τριμήνου να μελετήσει, ώστε την επομένη να είναι πάνοπλα έτοιμος να εκπροσωπήσει από την πλευρά του συνηγόρου υπεράσπισης τον νεαρό άβολα καθήμενο στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
 
Στριμωγμένος από το αδυσώπητο βάρος της ευθύνης, στη γνωστή δερμάτινη ξεφτισμένη πολυθρόνα του γραφείου του, είχε ξεπεράσει τα όρια κάθε ψυχικής ανοχής και σωματικής αντοχής, προσπαθώντας να ανακαλύψει ή να δημιουργήσει τους δικανικούς ισχυρισμούς που σε λίγες ώρες θα κλόνιζαν την πρώιμη καταδικαστική διάθεση κάθε κριτή των ενσυνείδητων πράξεων και παραλείψεών μας.
 
Αναλαμβάνοντας μια τόσο σοβαρή υπόθεση ήξερε ότι ο όρος μελέτη και ανάλυση θα υψωνόταν στη νιοστή, γνώριζε ότι έπρεπε να ανατρέξει στα δοκίμια των μεγαλύτερων νομομαθών της εποχής του, από Γάφο και Σπινέλλη έως Schoenke-Schroeder και Garaud, να προστρέξει στη νεότερη νομολογία των Ποινικών Χρονικών και του Αρμενόπουλου αλλά και να αποστηθίσει και τις διαφορετικές τάσεις στη θεωρία μεταξύ των καθηγητών Μανωλεδάκη και Ανδρουλάκη.
 
Εγωιστική του πρόθεση ήταν να αποδείξει σε όσους είχαν αμφισβητήσει την επιλογή του ως δικηγόρου στην υπόθεση, ότι το κίνητρο του εντολέα του για αυτή, δεν ήταν το επί σειρά ετών πρώτο όνομα στις αθωώσεις που είχε το επώνυμο του γραφείου του – οφειλόμενο βέβαια στις άοκνες δικηγορικές προσπάθειες των επί σειρά γενεών προγόνων του – ούτε βέβαια το υψηλό επίπεδο δημοσιότητος που είχε αναπτύξει, εμφανιζόμενος σε τηλεοπτικές εκπομπές δικαστικού χαρακτήρα, αξιοποιώντας την πολυετή φιλία του με δημοσιογράφους του αντιστοίχου ρεπορτάζ.
 
Έκλεισε με δυναμη τη δικογραφία κοιτώντας με ευχαρίστηση το λογότυπο του γραφείου του στην πάνω αριστερή πλευρά της – Προεισπράτογλου και Συνεργάτες – πλημμυρισμένος από απόλυτη βεβαιότητα ότι είχε καλύψει κάθε εμφανές μέχρι πρότινος κενό σε βάρος του πελάτη του με σωρεία επιχειρημάτων και απαντήσεων, όταν στριφογύρισαν στο μυαλό του τα λόγια ενός εκ των σοφοτέρων δασκάλων του περί επίδρασης της τύχης επί της ανθρώπινης Δικαιοσύνης και της συμμετοχής του δικηγόρου σε αυτήν.
 
Το όγδοο κεφάλαιο αυτού του μικρού κόκκινου αλλοιωμένου από το χρόνο βιβλίου, είχε φανεί ανεφάρμοστο στα πρώτα χρόνια της φοιτητικής του ζωής, τότε που κάθε μικρό και περιεκτικό δοκίμιο, ερέθιζε την φαντασία του και αποτελούσε πρόχειρο γεύμα συμπυκνωμένων γνώσεων, χρησίμων και αχρήστων. Ξεφύλλισε από το τέλος προς την αρχή, τις κιτρινισμένες σελίδες του και άρχισε να διαβάζει:
 
«Ενώπιον του Κακουργιοδικείου, ο κατηγορούμενος παρουσιάζεται πάντοτε συνοδευόμενος υπό συνηγόρου παρ’αυτώ εκλεγέντος ή εξ επαγγέλματος διορισθέντος. Η συμπάθεια ή η αντιπάθεια ήν ο τελευταίος ούτος εμπνέει στους δικαστάς, είναι παράγων λίαν σπουδαίος δια την τύχη του πελάτου αυτού» Και συνεχίζει ο δικηγόρος και καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Παρισίων G. GUILHERMET: «Πάντες γνωρίζουμε ότι η εξωτερική του συνηγόρου παρουσίασις, η επιτηδειότης και η ευφράδιά του μεγάλως θα συνεισφέρωσιν εις την επιτυχίαν ή την ελάττωσιν των τραγικών συνεπειών της ήττας. Υπάρχουσι δικηγόροι ευμενώς πάντοτε υπό των δικαστών ακουόμενοι, άλλοι επίσης τίμιοι και εύγλωττοι δεν γνωρίζουσιν ή δεν δύνανται να δημιουργώσι περί αυτούς ρεύμα συμπαθειών»
 
Κεραυνός εν αιθρία τα τελευταία λόγια του καθηγητού τάραξαν τη σιγουριά και κλόνισαν την πίστη του. Δηλαδή, δεν έφτανε για την επιτυχή πορεία της υπόθεσης η συλλογή αναρίθμητων νομικών επιχειρημάτων και τεκμηριωμένων ισχυρισμών, αλλά έπρεπε να επηρρεάσει την διάθεση δικαστών και ενόρκων και με άλλους τρόπους ώστε να τον δούν με συμπάθεια και να ευνοήσουν τον εντολέα του;
 
Το πρωινό εκείνης της ημέρας του φάνηκε ατέλειωτο. Είχε κατακτήσει τη κορυφή της γνώσης και είχε λιποψυχήσει εμπρός στον λοφίσκο της εμφάνισης. Της «εξωτερικής του συνηγόρου παρουσίασης». Ξανακοίταξε την γκαρνταρόμπα του. Μια μεγάλη συλλογή από ενδύματα ειδικά επιλεγμένα για το επάγγελμά του στεκόταν απέναντί του και αυτός αδυνατούσε να διαλέξει τον κατάλληλο συνδυασμό αμφίεσης, ώστε να προκαλέσει στους απονομείς της δικαιοσύνης, την ίδια στιγμή, συναισθήματα σεβασμού, επιστημονικής δικαίωσης και κοινωνικής αποδοχής.
 
Ένα μαύρο ριγωτό κοστούμι θα τόνιζε το κύρος του αλλά εύκολα θα χαρακτηριζόταν από ελλειψη μετριοπάθειας. Μία μεταξωτή έντονου χρώματος γραβάτα θα του προσέδιδε αέρα μοντερνισμού αλλά δεν θα ταίριαζε με την βαρειά ατμόσφαιρα της αίθουσας του Μεικτού Ορκωτού. Ένα ζευγάρι χρυσά μανικετόκουμπα θα στόλιζαν τις άκρες του καλοσιδερωμένου πουκαμίσου του και θα υπέκρυπταν αριστοκρατική άνεση, αναγκαία για το ευαπόδεικτο της μακράς δικηγορικής καταγωγής του, αλλά η αποκάλυψή τους δια της υψώσεως των χεριών κατά την αγόρευσή του, ίσως προσέβαλαν την κοινωνική τάξη προέλευσης των κατά τεκμήριο δημοσίων υπαλλήλων ενόρκων. Μία καμπαρντίνα, παρόλη την απρόβλεπτη καλοκαιρία των τελευταίων ημερών, θα πρόσθετε μία δόση προνοητικότητας αρμόζουσα σε νομικό συμπαραστάτη.
 
Ποτε στο νομικό του παρελθόν δεν τον είχε προβληματίσει κάτι τόσο μακρινό από την επιστήμη του. Κρυφός του πόθος όμως ήταν να κερδίσει κατά κράτος τους άλλους επώνυμους δικηγόρους της υπόθεσης, που πιθανώς θα έπεφταν στην παγίδα της αυτοεπιβεβαίωσης και του εντυπωσιασμού, εμφανιζόμενοι πέραν του μέτρου ενδεδυμένοι έναντι του σεβαστού δικαστηρίου.
 
Αρκετά αργότερα, πεπεισμένος ότι ο τελευταίος των επιλογών του ενδυματολογικός συνδυασμός θα εξισορροπούσε τις αντιθέσεις και θα άμβλυνε τις όποιες εντυπώσεις, αποσκοπώντας στο μεγαλύτερο όφελος υπέρ του πελάτη του με τις λιγότερες υποχωρήσεις προσωπικού γούστου, διάβηκε με σταθερό βήμα και ενισχυμένη αισιοδοξία τον μακρύ διάδρομο που οδηγούσε στην ξύλινη σκούρα θύρα της αίθουσας του δικαστηρίου.
 
Φόρεσε το χαμόγελο της αυτοπεποίθησης και άδραξε το μπρούτζινο χερούλι που έφερε την άγρια όψη της χίμαιρας, αντικρύζοντας στις δικηγορικές θέσεις εκατέρωθεν της δικαστικής έδρας το αμήχανο βλέμμα των συναδέλφων του να περιεργάζονται την ενδυματολογική του επιλογή, η οποία κατά διαβολική σύμπτωση ήταν πανομοιότυπη με αυτή των λοιπών υπερασπιστών του χώρου. Όλοι φορούσαν γκρί κοστούμι με μπορντώ γραβάτα και από μία σκούρα καμπαρντίνα στο χέρι…
 
​Φεβρουάριος 2005
 
Θανάσης Παυλόπουλος
Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ
 
 

Ποιό άνοιγμα και ποιού κλειστού επαγγέλματος ; Νομίζω ότι
μας δουλεύουν ψιλό γαζί αυτοί – ευρωπαίοι διοικητές μας και έλληνες
απλώς προεδρεύοντες – όταν μας μιλάνε για κλειστό επάγγελμα
αυτό του δικηγόρου στην Ελλάδα ! Σε όλες τις χώρες της ευρώπης
υπάρχουν περισσότεροι περιορισμοί και κανόνες απότι στη χώρα μας
και μας παραμυθιάζουν ότι το δικηγορικό επάγγελμα είναι κλειστό..
Ένα επάγγελμα που υποδέχεται πάνω από 1000 νέους κάθε χρόνο, και
που όποιος θέλει μπορεί να τελειώσει μια νομική σχολή Ελλάδας ή
εξωτερικού και να περάσει τις εύκολες εξετάσεις των Συλλόγων και να
ανοίξει ενα δικηγορικό γραφείο. Ένα επάγγελμα που προσπαθεί
να κατοχυρώσει την ποιότητα της παρεχόμενης νομικής εργασίας με την
ύπαρξη ελάχιστων αμοιβών της τάξης των 100 και 150 ευρώ στην
συντριπτική πλειονότητα των δικαστικών υποθέσεων. Ένα
επάγγελμα που προστατεύει την επιβίωση των τοπικών Συλλόγων προς
όφελος της αποκέντρωσης και περιφερειακής ανάπτυξης των νέων
επαγγελματιών δικηγόρων. Ένα επάγγελμα που προστατεύει την
αξιοπρέπεια του, περιορίζοντας στο αναγκαίο μετρο την διαφήμιση
μεταξύ των μελών του. Αυτό θεωρούν ως κλειστό επάγγελμα όλοι
αυτοί που «κληρονομούν» τις βουλευτικές θέσεις από γενιά σε γενιά,
και που ελάχιστοι εξ´αυτών έχουν δουλέψει για βιοπορισμό στη ζωή
τους ! Τόσα χρόνια γιατί άφηνε η πολιτεία να εισέρχονται νέοι
άνθρωποι στις νομικές σχολές και στην δικηγορία, ανεξέλεγκτα και
χωρίς σαφή επαγγελματικό προγραμματισμό ; Για να τους τραβήξουν το
χαλί κάτω από τα πόδια τώρα και να τους στείλουν σερβιτόρους με
πτυχίο όπως ακούστηκε από κάποιον μεγαλοσχημονα της κυβέρνησης ;
Μήπως θεωρούν οι αξιότιμοι Διοικητές μας ότι οι ελάχιστες αμοιβές
των 100 ευρώ αποτελούν εμπόδιο στον ανταγωνισμό ή μήπως η παράσταση
στα Συμβολαια φρέναρε έστω και έναν πολίτη που ήθελε να αγοράσει το
σπιτι του με ασφάλεια ή μήπως δεν ιδρύονται στην χώρα μας Εταιρείες
ΑΕ κεφαλαιου 100.000 ευρώ λόγω της παράστασης 600 ευρω στα
έξοδα των επιχειρηματιών ; Είναι έγκλημα στον βωμό του ελεύθερου
ανταγωνισμού να επιχειρείται ισοπέδωση των πάντων και βίαιη
προσαρμογή προς τα κάτω, ενός τόσο ευαίσθητου κλάδου, μοχλού
κοινωνικής ισορροπίας και εγγυητή του κράτους Δικαιου.
Υποστήκαμε την επιβολή του ΦΠΑ και γίναμε ξαφνικά έμποροι και
λογιστές στην προσπαθεια συλλογής χρημάτων από τους πολίτες για το
αδηφάγο κράτος, αντι για επιστήμονες και συνλειτουργοί της
θέμιδας. Φαίνεται οτι θα υποστούμε και την προσπάθεια για
«άνοιγμα» του επαγγέλματος μας, με σκοπό τον αποπροσανατολισμό της
κρατικής προσπάθειας συρρίκνωσης των δικαιωμάτων των εργαζομένων
και της οικονομικής αφαίμαξης του λαού, με το σκεπτικό ότι
δήθεν επιχειρείται η λήψη σκληρών μέτρων κατά επαγγελματικών τάξεων
πολυτελούς διαβίωσης στις οποίες σε καμμία περίπτωση δεν ανήκουν οι
δικηγόροι.. Σε κάθε περίπτωση το σώμα των δικηγόρων που έχει δώσει
μάχες και αγώνες υπέρ της κοινωνίας και της δικαιοσύνης, πρέπει να
παραμείνει ενωμένο και ψύχραιμο στην κρίσιμη αυτή στιγμή της
ιστορίας και να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις με σεβασμό στους
δημοκρατικούς θεσμούς αλλά με την απαιτούμενη αγωνιστικότητα
απέναντι στην προσπάθεια απαξίωσης και υποβάθμισης της ποιότητας
της δικηγορίας. Θ.Π

Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα ζωής και θανάτου στις υπάρξεις μας; – ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ.

Στο blog αυτό ξεκινώ την ανάρτηση κάποιων παλαιών μου χρονογραφηματων με θέματα δικηγορικά και «ήρωα» τον κ. Προεισπράτογλου..

Αυτά είχαν δημοσιευθεί στο περιοδικό Νομικός Φάκελος προ ετών και δεν κατάφερα να τα εκδόσω ως συλλογή.

Ευκαιρία λοιπόν τώρα να τα ανεβάσω εδώ, για όσους δεν τα έχουν διαβάσει αλλά και για να αποκτήσουν ως κείμενα   την ιστορική τους καταγραφή στον χώρο του διαδικτύου..

Θα αρχίσω με το χρονογραφημα «στρατηγική νίκης» που δημοσιεύθηκε στο τεύχος 11 του Μάη του 2005. 

Με την κρίση που υπάρχει στη δουλειά μας είναι ακόμα επίκαιρο:

Στρατηγική Νίκης
 
Είχε εντυπωσιασθεί στ’αλήθεια με την οργάνωση που είχε προηγηθεί της σημερινής συνάντησης αλλά ακόμα περισσότερο ένιωσε το συναίσθημα της ζήλιας όταν διάβηκε την κρυστάλλινη δίφυλλη πόρτα και κοντοστάθηκε απέναντι από την υποδοχή, προσπαθώντας να μαντέψει, κοιτάζοντας κλεφτά γύρω του, πόσοι, ποιοί και πώς εργάζονταν σε αυτόν τον επιβλητικό χώρο.
 
Η μυρωδιά του φρεσκολουστραρισμένου ξύλου κυριαρχούσε στην ατμόσφαιρα και η λάμψη του συναγωνιζόταν επάξια τα λαμπερά χαμόγελα όσων τον συνόδευσαν έως την μεγάλη αίθουσα στο τέλος του διαδρόμου.
 
Παραμέρισε με διακριτικότητα το σκαμπό που βρισκόταν δίπλα στις πανύψηλες δρύινες βιβλιοθήκες, στις οποίες είχαν στοιβαχθεί ταξινομημένα με ιδιαίτερη επιμέλεια εκατοντάδες τόμοι των πλέον επιφανών νομικών του κόσμου και σύροντας κομψά τη μπεζ δερμάτινη καρέκλα, πήρε θέση στο πρώτο του συμβούλιο νέων υποθέσεων.
 
Γύρω από το μακρύ οβάλ τραπέζι είχαν ήδη καθίσει άλλοι έξι συνάδελφοι, όλοι αποφοιτήσαντες με άριστα των καλύτερων πανεπιστημίων της Ευρώπης, εταίροι μιάς από τις καλύτερες εταιρείες δικηγόρων της πρωτεύουσας. Ήταν μεγάλη τιμή να του προτείνουν την θέση του συνεργάτη και εν αναμονή συνεταίρου και η παρουσία του σε αυτό το συμβούλιο στηρίχθηκε στην εξαιρετική δικαστική του εμπειρία στην ελληνική πραγματικότητα.
 
Ένιωθε υπερήφανος αλλά και αγχωμένος μαζί που θα συζητούσε την στρατηγική χειρισμού μιάς νέας υπόθεσης της εταιρείας μαζί με τους πολλά υποσχόμενους δικηγόρους που είχαν καθίσει γύρω του, όλοι καλοντυμένοι και με τον αέρα της επιτυχίας στο πρόσωπό τους.
 
Την συζήτηση άνοιξε ο γηραιότερος της παρέας, μόλις 45 ετών, ο οποίος αφού καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους και με ένα νεύμα έδωσε εντολή στην διοπτροφόρο γραμματέα να αρχίσει την τήρηση των πρακτικών, περιέγραψε με απλά λόγια την υπόθεση που είχε εμπιστευθεί στην εταιρεία τους η σύζυγος αλλοδαπού επιχειρηματία, η οποία επιθυμούσε διαζύγιο και διατροφή, όσο γίνεται μεγαλύτερη κατά τη ρητή εντολή της.
 
– Εχω την πεποίθηση αγαπητοί μου, πήρε τον λόγο ο καθήμενος απέναντί του μόλις αποφοιτήσας από το Brunel University, κατέχων Master of Laws in Youth Justice and Child Protection, τα δικαιώματα της συζύγου προς μονομερή λύση του γάμου είναι αναπαλλοτρίωτα και ενδυναμώνονται όταν υπαίτιος της διακοπής της εγγάμου συμβιώσεως είναι ο έτερος των συζύγων. Ασφαλώς όμως, η υποχρέωση προς διατροφή αυτής και των τέκνων είναι ύψιστη υποχρέωσή μας και συνάδει με τους γενικούς κανόνες της κοινοτικής δικαιικής τάξης και την ηθική διάσταση του προβλήματος. Με γνώμονα το συμφέρον των τέκνων λοιπόν, προτείνω να προβούμε σε διεξοδική αλληλογραφία με το αντίστοιχο δικηγορικό γραφείο του αντιδίκου και να προγραμματίσουμε διαπραγματεύσεις για το ύψος της διατροφής και την τύχη των τέκνων, αξιοποιώντας τα στοιχεία που θα μας εξασφαλίσει η πελάτης μας.
 
– Θα προσέθετα, συνέχισε στη συζήτηση ο εκ δεξιών του καθήμενος συνεταίρος, κάτοχος και αυτός διπλώματος Gewerbliche Schutz Abteilung από το Max-Plank Institut, του Πανεπιστημίου του Μονάχου, στην εισήγηση του προλαλήσαντος, ότι η προσπάθειά μας πρέπει να κατευθυνθεί στην προστασία της προσωπικότητος των διαδίκων και την αποφυγή, εν μέσω της οικογενειακής τους τρικυμίας, άσκοπων έριδων και αντιδικιών, με προφανές όφελος τη συντομότερη και αναίμακτη επίλυση των θεμάτων της υπόθεσης, πράγμα που θα βελτίωνε την εικόνα της εταιρείας προς τους υπόλοιπους πελάτες μας, οι οποίοι φοβούνται την επι μακρόν διεξαγωγή δικών και ασκούν πίεση για μείωση των τιμολογίων μας στην χρονοχρέωση.
 
– Όμως δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε τις ποινικές προεκτάσεις της αντιδικίας σε συνάρτηση με την συστηματική παραβατική συμπεριφορά του αντιδίκου σε βάρος της εντολέος μας. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να τη χρησιμοποιήσουμε υπό τη μορφή απειλής για να επιτύχουμε κατά το μακρύ στάδιο των διαπραγματεύσεων, μεγαλύτερη διατροφή ή συντομότερο χρόνο διαζυγίου, παρέθεσε με στόμφο ο τρίτος της παρέας, διδάκτωρ της Ecole des Sciences Criminologiques του Université Libre de Bruxelles.
 
Όσην ώρα μιλούσε κάποιος, οι λοιποί συμμετέχοντες του συμβουλίου κρατούσαν σημειώσεις και κινούσαν συγκαταβατικά το κεφάλι τους όταν ο ομιλητής δυνάμωνε τον ήχο της φωνής του και επιδοκιμαστικά όταν αναφερόταν στο κύρος της δικηγορικής τους εταιρείας.
 
– Εσύ Προεισπράτογλου τι λές για την υπόθεση; Θέλουμε με ενδιαφέρον τη νομική σου γνώμη, αφού είναι αλήθεια ότι έχεις μεγάλη δικαστική εμπειρία και γι’αυτό σε καλέσαμε εδώ σήμερα.
 
Τα βλέμματα των παρευρισκομένων συγκεντρώθηκαν στο πρόσωπό του, αναμένοντες, όχι αδικαιολόγητα, τι θα μπορούσε να εισφέρει η ταπεινή νομική του παιδεία στις εμπεριστατωμένες εισηγήσεις που είχαν προηγηθεί.
 
– Αγαπητοί μου συνάδελφοι, οι θεωρίες περί προστασίας της προσωπικότητος και αέναης στρατηγικής διαπραγμάτευσης έως ότου καμφθεί το ηθικό της αντιδίκου πλευράς, με βρίσκουν κάθετα αντίθετο, αφού με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο δεν μπορούμε να υπολογίσουμε την χρονική διάρκεια και το αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης αλλά κυρίως γιατί θα αναλωθούμε σε αμέτρητες δικηγορώρες τις οποίες δεν θα μπορέσουμε να χρεώσουμε στον πελάτη εάν τελικά καταστούν άκαρπες.
 
– Μα, αξιότιμε συνάδελφε, οι σύγχρονες προσταγές της νομικής μας επιστήμης ομιλούν για εξάντληση των συζητήσεων πριν στραφούμε στην δικαστική οδό, απάντησε μονομιάς ο αρχηγός της παρέας, προσπαθώντας να βρεί επιχειρήματα στον αντίλογο.
 
– Στην δικαστική πρακτική της χώρας μας, οι ανοικτές δίκες σε μιά υπόθεση ποτέ δεν αποτέλεσαν τροχοπέδη στο συμβιβασμό, απεναντίας, οι αντίδικοι υπό τον ψυχικό εξαναγκασμό της δημόσιας έκθεσης μειώνουν τις απαιτήσεις τους και προχωρούν στο κλείσιμο των ώριμων πιά υποθέσεών τους, συνέχισε απτόητος έτοιμος να τους ταράξει την συνείδηση.
 
– Και να γίνω πιό κατανοητός προτείνω: Ανοίγουμε τον χορό με μία αίτηση ασφαλιστικών για μετοίκηση, μία για επιμέλεια και διατροφή συζύγου και τέκνων και άμεσα προσωρινή διαταγή κοινοποιούμενη τηλεφωνικά προ της ακρόασης ώστε να μην προλάβουν να εμφανισθούν. Συνεχίζουμε με τακτικές αγωγές και επίσης συμμετοχή στα αποκτήματα με ταυτόχρονη εγγραφή προσημείωσης. Στους μάρτυρες που θα φέρει, τους τραβάμε από μία μήνυση για ψευδορκία και συκοφαντική δυσφήμιση, ηθική αυτουργία στο σύζυγο και καπάκι αγωγές ηθικής βλάβης σε όλους αυτούς με αντίστοιχες αιτήσεις συντηρητικής κατάσχεσης της περιουσίας τους. Βάλτε και δυο-τρία αυτόφωρα για παραβίαση αποφάσεων διατροφής, κάποιες μηνύσεις για εξυβρίσεις με τις αντίστοιχες πάλι αγωγές ηθικής βλάβης και μιά βαρβάτη αντιδικία που θα τρέξουμε στο διαζύγιο η οποία θα γίνει μπεστ σέλερ στις σκανδαλοθηρικές εφημερίδες, βγήκε η δουλειά. Να δείτε πώς θα έρθουν ύστερα για συμβιβασμό.
 
Τον κοίταζαν αμίλητοι για πολλή ώρα. Η πλούσια επιστημονική τους παιδεία είχε σπάσει τα μούτρα της στο τείχος της πρακτικής δικαστικής οδού που πρότεινε ο αυριανός συνεταίρος τους. Ήταν σίγουρος ότι στο μυαλό των περισσότερων στριφογύριζαν οι ίδιες αριθμητικές πράξεις, ώρες επί αμοιβή συν παραστάσεις και ποσοστά, τους πρόδιδε εξάλλου το μειδίαμα στο πρόσωπό τους.
 
– Λοιπόν, καλό μου φαίνεται το σχέδιο του Προεισπράτογλου και μάλιστα επικερδές, έσπασε την σιωπή ο αρχαιότερος όλων. Μήπως, όμως πρέπει πρώτα να κάνουμε μιά επαφή με το αντίδικο δικηγορικό γραφείο;
– Ναι, συμφωνώ απολύτως. Να τους ανακοινώσουμε την σειρά των δικαστικών ενεργειών μας και να… ευχηθούμε να κάνουν και αυτοί τις ίδιες για τον πελάτη τους…
 
​​Μάης 2005
 
 
Θανάσης Παυλόπουλος
Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ
 

Το χειρότερο στη κριτική είναι η γενίκευση, η ισοπέδωση και απαξία όλων ανεξαιρέτως. 

Πολλές φορές μάλιστα χωρίς επιχειρήματα και δίχως διακρίσεις.  

Ένας γενικός αφορισμός κατά πάντων που αδικεί και τους ικανούς και τους ανίκανους. 
Αδικεί τους ικανούς και εργατικούς γιατί απαξιώνει το έργο τους και αδικεί τους ανίκανους γιατί τους ενσωματώνει στο γενικό σύνολο με συνέπεια να αλλοιώνεται η ευθύνη του καθενός. 

Αυτό έχει σαν συνέπεια ο καλός να απογοητευεται που δεν αναγνωρίζεται αυτό το λίγο ή πολύ που προσφερει και ο μέτριος ή κακός να επιχαίρεται που γλιτωνει την προσωπική κριτική και έτσι να παραμένει «λίγος». 

Γιαυτό όταν πρόκειται να ασκήσουμε κριτική σε κάποιον που διαχειριζεται εξουσία, όπως ειναι τα πρόσωπα της πολιτικής σκηνής είτε του δημοσίου τομέα γενικότερα, το καλύτερο ειναι να γνωρίζουμε τις επιδόσεις και το έργο – μικρό, μεγάλο, ανύπαρκτο – του καθενός και να ασκούμε συγκεκριμενη κριτική κατά προσώπων και πράξεων, παρά να υποκύπτουμε στον πειρασμό της γενικής απαξίωσης, και να καταδικάζουμε το σύνολο, αόριστα και απροσωπα, με αποτέλεσμα κανείς να μην διορθώνεται, τίποτα να μην βελτιώνεται ουσιαστικά και να συνεχίζεται η αδράνεια και ο εφησυχασμός ..

O Σπύρος, παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, κουραμπιέδι, λουστρίνι εισαγωγής..

Εξαιρετικό, συγχαρητήρια στον συντάκτη !

Δικαιοσύνη fast track 

Τα τελευταία χρόνια είμαστε μάρτυρες μια παρωδιας που διαδραματίζεται στον χώρο της Δικαιοσύνης με πρωταγωνιστή την εκάστοτε κυβέρνηση. 

Οι συνθήκες απονομής της δικαιοσύνης συνεχώς υποβαθμιζονται, ο χρόνος που απαιτείται για την εκδίκαση των υποθέσεων συνεχώς αυξάνεται, η ποιότητα των αποφάσεων και η ανεξαρτησια των δικαστων αμφισβητείται, οι παράγοντες της δίκης ταλαιπωρούνται. 

Αυτά έχουν σαν συνέπεια να βάλλεται η αξιοπιστία της δικαιοσύνης σε μεγάλο βαθμό και να χανει την εξαιρετική της κοινωνική ιδιότητα, αυτή της προστασιας του αδικημένου έναντι πάντων και ιδίως έναντι της κρατικής αυθαιρεσίας.  

Η παρωδία που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας έχει να κάνει με το δήθεν ενδιαφέρον των εκάστοτε κυβερνώντων για την προστασία του θεσμού και την συνεχή ψήφιση νόμων που επιγραφονται ως επιταχυντές της δικαιοσύνης, αλλά στην πράξη αποτελούν ασπιρίνες για ταχεία απορρόφηση από τον ασθενή οργανισμό που όμως συνεχίζει να παραμένει κλινήρης και παράγουν αποτελεσμα μόνο για την προβολή του νομοθετικού έργου του υπουργού και την μείωση της ύλης των δικηγόρων.. Ίσως κάποιοι να θέλουν την Δικαιοσύνη φοβισμένη και υποτονική. 

Ο όγκος δουλειάς των Δικαστών σε συνάρτηση με την μείωση του αριθμού τους καθώς επίσης και η πρόσφατη ομηρία και ψυχολογική τους πίεση σχετικά με τα παραδικαστικα, δημιούργησαν μια κατάσταση ιδιότυπης ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ για την ταχεία και ορθή διεκπεραίωση των υποθέσεων που έχουν αναλάβει, κάτι που βιώνουμε εμείς οι δικηγόροι καθημερινά. 

Ας διατεθουν επιτέλους κάποια κονδύλια που θα πιάσουν τόπο. Τόσα χρήματα έχουν χαθεί ανούσια στη χώρα μας. 

Χρειάζεται επειγοντως να γίνουν οι αναγκαίοι διορισμοί Δικαστών και γραμματέων για να καλυφθούν οι οργανικές θέσεις σε πρώτη φάση και στη συνέχεια να επιτευχθεί ο  εξορθολογισμός του  προσωπικού του καθε δικαστηριου προς τον όγκο δουλειάς που παράγεται. 

Επιβάλλεται η δημιουργία υποδομών (αίθουσες δικαστηρίων κυρίως και μηχανογράφηση και αυτοματοποιηση του έργου της δικαιοσύνης) ώστε οι δίκες να προσδιορίζονται πιο σύντομα και να εκδικάζονται περισσότερες κάθε ημέρα. 

Παράλληλα απαιτείται η διαρκής επιμόρφωση των Δικαστών για να ανταπεξερχονται στα νεα δεδομένα και ο αδιαλλειπτος ουσιαστικός έλεγχος του έργου τους για να ελαχιστοποιουνται οι περιπτώσεις λάθους. 

Τα κονδύλια που θα δαπανήσει η κυβέρνηση σε όλα αυτά θα τα εισπράξει πολλαπλασια από την ταχύτητα διεκπεραίωσης των υποθέσεων προς όφελος των πολιτών και την θεμελίωση εκ νεου της αξιοπιστίας της Δικαιοσύνης στη κοινωνία. 

Θ.Π 

Συντασσομαι απόλυτα με το κείμενο του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνων του οποίου είμαι μέλος και θεωρώ ύψιστης σημασίας τον ρόλο της Δικαιοσύνης στην ανοχή και αποδοχη της Δανειακής Σύμβασης που υποθηκεύει περισσότερο το μέλλον όλων μας.. 

«ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ»

«Με το άρθρο 14 παρ. 5 της σύμβασης η Ελλάδα παραιτείται ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ και ΑΝΕΥ ΌΡΩΝ  από τις ασυλίες προστασίας της εθνικής κυριαρχίας. Τέτοιος πρωτόγνωρος όρος δεν συναντάται ούτε σε αποικιοκρατικές συμβάσεις. Είναι όρος που παραβιάζει θεμελιώδεις
αρχές του δικαίου σε όλα τα επίπεδα: του διεθνούς, του ευρωπαϊκού και του εθνικού δικαίου. 
Πρόκειται για όρο ο οποίος παραβιάζει τη θεμελιώδη αρχή σεβασμού της κυριαρχίας του κράτους· απειλεί, θέτει σε κίνδυνο και προσβάλλει στον πυρήνα τους τα κυριαρχικά δικαιώματα, την ίδια την κυριαρχία και την υπόσταση της χώρας. 
Ο κίνδυνος καθίσταται άμεσος, αν συνδυαστεί με τον όρο της Σύμβασης, ότι οι Δανειστές, όλοι μαζί ή με συμφωνία όλων, μπορούν να μεταβιβάσουν σε τρίτη χώρα τα δικαιώματα τους από τη Σύμβαση.
Επιπλέον στη σύμβαση ρητά ορίζεται ότι διέπεται από το ΑΓΓΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. 
Αποκλειστικά Αρμόδιο Δικαστήριο συμφωνήθηκε να είναι το Δικαστήριο της Ευρωπαΐκής Ένωσης, δηλαδή των δανειστών μας.

Η δανειακή σύμβαση είναι Ε Κ Ν Ο Μ Η.
ΚΑΛΟΥΜΕ την ελληνική Βουλή, να τοποθετηθεί επί της δανειακής
σύμβασης η οποία από τις 4 Ιουνίου 2010 έχει κατατεθεί σε αυτήν.
Χωρίς κάποιο προηγούμενο παραδώσαμε με μόνη μια υπογραφή την εθνική μας κυριαρχία, ολόκληρη τη δημόσια περιουσία μας.

Από της συστάσεως του νεοελληνικού κράτους είμαστε συνηθισμένοι να δανειοδοτούμαστε.
Τέτοιους όρους, όμως, ουδέποτε αποδεχτήκαμε.

AΠAITOYME Ν’ ΑΠΑΛΕΙΦΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ KAΙ ΤΗ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΟΙ ΟΡΟΙ ΠΟΥ ΘΙΓΟΥΝ ΤΑ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.

Ο Πρόεδρος
Δημήτρης Χ. Παξινός»

Με ενοχλεί που με κοροιδεψε στις εκλογες του 2009 ταζοντάς μου λαγούς με πετραχιλια

Με ενοχλεί που με κοροιδεψε όταν δημιούργησε το opengov δήθεν για να προσλάβει ικανούς γενικούς γραμματείς στα Υπουργεία και τελικά διόρισε τους δικούς του πολιτευτές και φίλους  όπως γινόταν πάντα. 

Με ενοχλεί που δημιούργησε μια στρατιά επιπλεον υφυπουργών με δεκάδες συμβούλους σε περίοδο που δεν το επιτρέπουν τα οικονομικά της χώρας. 

Με ενοχλεί που αντί να πιάσει τους λίγους με τα πολλά λεφτά, κυνηγάει τους πολλούς με τα λίγα και σίγουρα. 

Με ενοχλεί ότι τα συνδικάτα που επί Καραμανλη κάνανε καθε εβδομάδα αιματηρές πορείες τώρα κάνουν τις κότες. 

Με ενοχλεί που η κάθεμια κοινωνική και επαγγελματική τάξη στρέφεται κατά της άλλης και έτσι έχουμε γίνει ζούγκλα. 

Με ενοχλεί που ρίχνει τις  ευθυνες στους προηγούμενους και οχι και στην καταστροφική διακυβερνση των ετων 1983-2004 με τους χιλιάδες διορισμούς, τα δις των προμηθειών και την διαπλοκή στο έπακρο. 

Με ενοχλεί που δεν δινει στον λαό μια ελπίδα για κάτι αλλά μας έχει στείλει όλους στους ψυχολόγους. 

Με ενοχλει που δεν μας λένε την αλήθεια αλλά ζούμε την απόλυτη προπαγάνδα στην ενημέρωση.  

Συμπτώσεις: Σε Ελλάδα και Ιρλανδία τα μεγαλύτερα ανεξερεύνητα ενεργειακά πεδία της Ευρώπης

Από το έγκριτο defencenet.gr βρήκα αυτό το άρθρο που μας βάζει σε μεγάλο προβληματισμό: 
 
Η Ιρλανδία μία χώρα των 4,5 εκατ ανθρώπων έχει ένα τεράστιο χρέος που κινδυνεύει να τινάξει την οικονομία της χώρας στον αέρα αλλά την ίδια στιγμή και σε χρόνο ανύποπτο, (16 Ιουνίου 2010) ο υπουργός Επικρατείας της Ιρλανδίας Conor Lenihan ανακοίνωνε την ύπαρξη 10 δισ. βαρελιών πετρελαίου και φυσικού αερίου στη χώρα στα νερά της Ιρλανδίας.
Η κίνηση αυτή με τον τίτλο «2011 Atlantic Margin Licensing Round» θα ανοίξει για δύο χρόνια το δρόμο σε εταιρείες που επιθυμούν την διεξαγωγή ερευνών στα νερά της Ιρλανδίας όπου σύμφωνα με εκτιμήσεις υπάρχουν τα ενεργειακά αποθέματα που υπάρχουν στις περιοχές αυτές αντιστοιχούν σε 10 δισ. βαρέλια πετρελαίου (πετρέλαιο κσι φυσικό αέριο).

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ιστοσελίδα του ιρλανδικού υπουργείου Επικοινωνιών, Ενέργειας και Φυσικών Πόρων «Yet, it is estimated that the area is likely to be rich in petroleum reserves. There are potential reserves of 10 billion barrels of oil equivalent (oil or gas) in the Irish Atlantic Margin».

Συμπληρώνοντας ο υπουργός δήλωσε ότι αναμένει αρκετές και αξιόλογες αιτήσεις για έρευνα όταν ο διαγωγνισμός αυτός λήξει στις 31 Μαίου του 2011. (Minister Lenihan said “I believe that offering Licensing Options, on the basis I have outlined, will attract an increased interest in exploration offshore Ireland and I look forward to the receipt of a good number of quality applications when the Round closes on the 31st of May of next year”). (http://www.dcenr.gov.ie/Natural/Petroleum+Affairs+Division/2011+Atlantic+Margin+Licensing+Round.htm)

Τώρα πώς γίνεται τόσο η Ελλάδα όσο και η Ιρλανδία που από τα υπάρχοντα στοιχεία φαίνονται να έχουν τεράστιους ανεκμετάλλευτους ενεργειακούς πόρους να αντιμετωπίζουν είτε το φάσμα της χρεοκοπίας είτε του δανεισμού με την υποθήκευση των περιουσιακών τους στοιχείων ως κράτη είναι ένα καλό ερώτημα. Πάντως τυχαίο μάλλον δύσκολο φαίνεται να είναι. 

Δείτε εδώ χάρτη της ιρλανδικής κυβέρνησης στον οποίο αποτυπώνονται οι θαλασσιες περιοχές στην Atlantic Margin προκειμένου οι ενδιαφερόμενοι να πραγματοποιήσουν έρευνα για πιθανούς ενεργειακούς πόρους. 

     
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ποιός φταίει για την κατάντια αυτού του τόπου ;

Καταφέραμε σαν λαός και κράτος να χρεωκοπησουμε οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά και Φοβάμαι και εθνικά.

Σαν χώρα ποτέ δεν είχαμε οικονομική ευρωστία ή πολιτικη συναίνεση. Είχαμε όμως κοινωνική συνοχή και εθνική συνείδηση, και τώρα διακυβέβονται και αυτά τα ιδανικά κάτω από την πίεση της πτωχευσης και της ουσιαστικής υποδούλωσης μας στα ξένα κεφάλαια και συμφέροντα.

Σε ένα χρόνο μεσα βρεθήκαμε στο καναβατσο και οδηγηθήκαμε στη λύση του ΔΝΤ και του επαισχυντου Μνημονιου που καταργεί εν μια νυκτί δικαιώματα των πολιτών, των μισθωτών, των συνταξιούχων κλπ και συμπιέζει αφόρητα τον οικονομικό βίο των χαμηλών εισοδημάτων..

Καθημερινά επιχειρήσεις και επαγγελματίες βάζουν λουκέτο, χιλιάδες άνεργοι όλων των ηλικιών δημιουργούνται, αμέτρητες οικογένειες ασφυκτιούν και χάνουν την πίστη τους στο αύριο..

Απέναντι στις εύλογες αντιδράσεις του κόσμου στα  παράλογα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, αντιπαρατιθεται από τα ΜΜΕ η αναγκαιότητα των μέτρων, ο δήθεν μονόδρομος, ο φόβος της παύσης πληρωμών του κράτους. 

Είμαστε η χώρα όπου τόσες δεκαετίες δεν κατάφερε να δημιουργήσει πρωτογενή παραγωγή και κατασκευή, που κατέστρεψε την γεωργια, που σνομπαρησε τον τουρίστα, που ζούσε με τα λεφτά της ΕΟΚ, που δανειζοταν για να ξεχρεώνει τους εργολάβους, που 1 στους 3 ειναι υπάλληλος του δημοσίου και πόσες ακόμα αλήθειες που δεν μας τιμούν σαν λαό.

Συνεπώς ποτέ δεν υπηρξαμε χώρα ανάπτυξης ή οικονομικής σταθερότητας παρα το όσα μας παραμυθιαζε η κυβέρνηση Σημιτη προ ετων με την καταστροφική και επιπόλαιη είσοδο μας στην ευρωζώνη, την ανελεγκτη άνοδο και κλοπή του χρηματιστηρίου ή τα υπερτιμημενα δημόσια εργα με αποκορύφωμα τους Ολυμπιακούς Αγωνες που βουλιαξαν διαπαντός την εθνική μας οικονομία.  
Πάντα ήμασταν χώρα που επιβίωνε με δανεικά χωρίς προγράμμα ανάπτυξης και με διάθεση επίδειξης επίπλαστου και εικονικού πλουτισμού !

Πού πηγαίναν όμως τόσα τρις δραχμών και δις ευρώ που έχει η χώρα μας εισπράξει από τους καλοθελητές δανειστές της τόσα χρόνια με αντάλλαγμα την υποθήκη του μέλλοντος μας ;

Ας κοιτάξει κάποιος τις βίλες στη Μύκονο και την Αράχωβα, τα πολυτελή αυτοκίνητα και τα γεμάτα πολιτιστικά κέντρα της παραλιακής, τις εταιρείες μαϊμού και τις επιδοτήσεις, τους παχυλους μισθούς και τις συντάξεις 40ρηδων στους δημόσιος φορείς, και ας ψαξει τους λογαριασμούς κάποιων συμβούλων πολιτικών και εθνικών προμηθευτών..

Δεν ξέρω αν μαζι τα φάγανε κάποιοι με κάποιους παρέα, αλλά σίγουρα εμεις ξέρουμε ότι δεν φάγαμε ούτε δραχμή  αλλά τα χρωστάμε κιόλας και εμεις και οι επόμενες γενιές δυστυχώς. 

Και ο κόσμος ξέρει ποιοί πλούτισαν όλα αυτά τα χρόνια και ποιοί είναι υπεύθυνοι για το χάλι της οικονομίας και κοινωνίας μας…

Ας φροντίσει λοιπόν η κυβέρνηση και όσοι μας διοικούν εξ αποστάσεως να βρούνε τον χαμένο πλούτο τόσων ετων και να τον φέρουν πίσω όσο είναι νωρίς, αποδιδοντας τις ευθύνες εκει που αναλογούν, αρχής γενομένης από τη δεκαετία του ´80 και μετα και στη συνεχεια να ζητά από τους πολίτες αυτά τα απαράδεκτα και αντιλαϊκά μέτρα που οδηγούν αποδεδειγμένα στον αφανισμό μας..

Απο σήμερα 1 Δεκ 2010 σε αυτό το blog θα καταγράφω καποιες απόψεις δικές μου αλλά και άλλων, για διάφορα θέματα και κυρίως αυτά που αφορούν το κράτος, την κοινωνία, τους δικηγόρους, την Δικαιοσύνη.. Εδώ θα δεχομαι και τις σκέψεις σας.

Πιστός στις σύγχρονες τεχνολογίες που προσφέρουν ταχύτητα και αμεσότητα στην επικοινωνία, η ανάρτηση των σχολίων εκ μέρους μου και η παρακολουθηση του μπλογκ θα γίνεται μέσω της ειδικής εφαρμογής για iPhone..

Ευχαριστώ πολύ
Θανασης Παυλοπουλος
Δικηγορος
Μέλος του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών

Αρέσει σε %d bloggers: