Το χειρότερο στη κριτική είναι η γενίκευση, η ισοπέδωση και απαξία όλων ανεξαιρέτως. 

Πολλές φορές μάλιστα χωρίς επιχειρήματα και δίχως διακρίσεις.  

Ένας γενικός αφορισμός κατά πάντων που αδικεί και τους ικανούς και τους ανίκανους. 
Αδικεί τους ικανούς και εργατικούς γιατί απαξιώνει το έργο τους και αδικεί τους ανίκανους γιατί τους ενσωματώνει στο γενικό σύνολο με συνέπεια να αλλοιώνεται η ευθύνη του καθενός. 

Αυτό έχει σαν συνέπεια ο καλός να απογοητευεται που δεν αναγνωρίζεται αυτό το λίγο ή πολύ που προσφερει και ο μέτριος ή κακός να επιχαίρεται που γλιτωνει την προσωπική κριτική και έτσι να παραμένει «λίγος». 

Γιαυτό όταν πρόκειται να ασκήσουμε κριτική σε κάποιον που διαχειριζεται εξουσία, όπως ειναι τα πρόσωπα της πολιτικής σκηνής είτε του δημοσίου τομέα γενικότερα, το καλύτερο ειναι να γνωρίζουμε τις επιδόσεις και το έργο – μικρό, μεγάλο, ανύπαρκτο – του καθενός και να ασκούμε συγκεκριμενη κριτική κατά προσώπων και πράξεων, παρά να υποκύπτουμε στον πειρασμό της γενικής απαξίωσης, και να καταδικάζουμε το σύνολο, αόριστα και απροσωπα, με αποτέλεσμα κανείς να μην διορθώνεται, τίποτα να μην βελτιώνεται ουσιαστικά και να συνεχίζεται η αδράνεια και ο εφησυχασμός ..

Advertisements