Archive for 22/12/2010


Αναδημοσίευση από το Hellenesonline.com:
Τα σχόλια είναι περιττά ..

Στην ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber προς τους Έλληνες πολίτες, με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», που δημοσιεύτηκε σε πρόσφατο τεύχος του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού Stern, απαντά ο συμπατριώτης μας Γιώργος Ψωμάς.

Walτer Wuellenweber:

«Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».Αγαπητοί Ελληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει, όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν, όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις.

Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι.
Το ζήτημα πάντως είναι, ότι τελικά δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά κι’ εμάς. Στην ουσία, ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ, μιας και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας. Στην ΕΕ είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά. Θα θέλαμε, ο πρωθυπουργός σας Γ. Παπανδρέου να προχωρήσει στο πρόγραμμά του, όμως προφανώς αυτό δεν το θέλετε εσείς, αφού συνεχίζετε απτόητοι, ν’ απεργείτε. Μη μας λέτε λοιπόν, ότι μόνο οι πολιτικοί ευθύνονται για την καταστροφή. Εσείς έχετε εφεύρει τη Δημοκρατία κι’ ως εκ τούτου θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι ο λαός είναι αυτός που κυβερνά κι’ επομένως, έχει και την ευθύνη. Κανείς δεν σας αναγκάζει να φοροδιαφεύγετε, να χρηματίζεστε, ν’ αντιδράτε σε κάθε συνετή πολιτική και να εκλέγετε διεφθαρμένους πολιτικούς. Σε τελευταία ανάλυση, οι πολιτικοί είναι λαϊκιστές και κάνουν, ότι τους πει ο λαός. Θα μας πείτε, βεβαίως, ότι κι’ εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε πολύ καλύτεροι, όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουν. Κι’ έχετε δίκιο.

Οι Έλληνες είναι εκείνοι, που μας είχαν δείξει το δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι το δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά, είναι λάθος δρόμος. Κι’ από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα.

Γιώργος Ψωμάς:

Αγαπητέ μου Walτer Wuellenweber, ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς. Είμαι δημόσιος λειτουργός κι’ όχι υπάλληλος, όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μου) και άλλων «συμπατριωτών» σου (μου) αναφέρουν, ως βρισιά και με περίσσεια χλεύη. Ο μισθός μου είναι 1.000. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ’ έχουν παρασύρει, να νομίζεις. Ούτε 1.000 λιγότερα από σένα. Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που σας έχουμε παραχωρήσει με αδιαφανείς όρους κι’ έναντι αυτών των 200 δις που λέτε, ότι μας δώσατε, το 40% περίπου των αμυντικών εξοπλισμών μας, το σύνολο σχεδόν των εθνικών τηλεπικοινωνιών μας, την κατασκευή 2 μεγάλων αεροδρομίων καθώς και πολλών χιλιομέτρων εθνικού οδικού δικτύου. Αν ξεχνώ κάτι, ζητώ να με συγχωρέσεις. Σημειώνω, πως είμαστε από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς στα καταναλωτικά προϊόντα που παράγουν τα εργοστάσιά σας. Η αλήθεια είναι, πως δεν ευθύνονται μόνο η πολιτικοί μας γι’ αυτή την καταστροφή. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει και μια εταιρία γερμανικών κυρίως συμφερόντων, η οποία τους λάδωνε, για ν’ αναλαμβάνει, όπως λέω παραπάνω, δημόσια έργα (βλ. C4Ι).

Πιθανολογώ, πως φταίνε και τα γερμανικά ναυπηγεία, τα οποία μας πούλησαν κάτι υποβρύχια, που γέρνουν. Είμαι σίγουρος, ότι εσύ δεν με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με, κι’ αν δεν σε πείσω, τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού.

Λοιπόν Walτer, μισός αιώνας και πάνω πέρασε από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τότε που η Γερμανία έπρεπε να ξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα.
Οι οφειλές αυτές, που μόνον η Γερμανία αρνείται να ξοφλήσει στην Ελλάδα (η Βουλγαρία και η Ρουμανία, τακτοποίησαν ήδη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις τους), συνίστανται:
α) Σε χρέη ύψους 80 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων, από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
β) Σε χρέη από τη διαφορά του κλήριγκ στο μεσοπόλεμο, ύψους 593.873.000 δολαρίων, που ήταν σε βάρος της Γερμανίας.
γ) Στα αναγκαστικά δάνεια, τα οποία συνήψε το Γ΄ Ράιχ από την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στη διάρκεια της κατοχής.
δ) Στις επανορθώσεις, που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα, για τις κατασχέσεις, αρπαγές και καταστροφές, που της προξένησε το Γ’ Ράιχ, την περίοδο της κατοχής, ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως επεδίκασαν οι Σύμμαχοι.
ε) Στις ανυπολόγιστες υποχρεώσεις της Γερμανίας για την αφαίρεση της ζωής 1.125.960 Ελλήνων (38.960 εκτελεσμένων, 12.000 νεκρών από αδέσποτες, 70.000 σκοτωμένων σε μάχες, 105.000 νεκρών στα στρατόπεδα της Γερμανίας, 600.000 νεκρών από πείνα και 300.000 απωλειών από υπογεννητικότητα).
στ) Στην ατίμητη ηθική προσβολή, που προξένησε στον ελληνικό λαό και στις ανθρωπιστικές ιδέες που εκφράζει η ελληνική ιδέα. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι ηθικής τάξης, ύψιστης ηθικής αξίας.

Ξέρω Walτer, σε πειράζουν αυτά που γράφω, αλλά και μένα με πείραξαν, αυτά που έγραψες! Αλλά περισσότερο με πειράζουν, αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις να κάνεις για μένα και τους «συμπατριώτες» σου, τους Έλληνες!

Φίλτατε Walτer, στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις, στις οποίες, περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί, οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξης των 6,5 δισ. ευρώ. Σύντομα δε θα μπορώ ν’ αγοράζω Γερμανικά προϊόντα, γιατί δεν θάχω λεφτά. Εγώ Walτer μεγάλωσα στα λίγα, θα τ’ αντέξω και μην ανησυχείς για τους νέους στην Ελλάδα, είμαστε ακόμα πολλοί παλιοί, για να τους βοηθήσουμε, να εξοικειωθούν στη νέα κατάσταση, αλλά εσείς βρε Walτer, τους ανέργους σας, που θα δημιουργηθούν από την κατάσταση αυτή στην Ελλάδα, πως θα τους αντιμετωπίσετε;

Πες μου σε παρακαλώ έχω απορία: Eμείς οι Έλληνες πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη, την Ευρωζώνη (κι’ απ’ όπου αλλού θέλετε, εσείς, οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Ολλανδοί και λοιποί «συμπατριώτες). Πρέπει να φύγουμε, για να σωθούμε από μια Ένωση, κατ’ επίφαση. Από μια ομάδα κερδοσκόπων. Από μια ομάδα, στην οποία είμαστε συμπαίκτες, όσο καταναλώναμε τα προϊόντα των συμπαικτών!

Εγώ φίλτατε Walτer, πιστεύω, ότι οι Έλληνες θα πρέπει να σταματήσουν ν’ αγοράζουν Mercedes, BMW, Opel, Ford, Scoda, κλπ. συμμαχικά προϊόντα, γιατί, δεν μπορούν και δεν πρέπει ! … Δεν το αξίζουν. Θα πρέπει να σταματήσουν ν’ αγοράζουν προϊόντα από το Lidl, το Praktiker και το IKEA. Γιατί δε θα μπορούν πια να τ’ αγοράσουν αυτά τα προϊόντα, βρε αδερφέ, τι να κάνουμε !
Φίλτατε Walτer, θα πρέπει να κανονίσουμε και κάποιες άλλες «λεπτομέρειες» , αν μου επιτρέπεις βέβαια, γιατί εσύ είσαι ο «πιστωτής» της ζωής μου. Ξέρεις βρε φίλε Walτer, θέλω να μου επιστρέψεις τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μου, που έκλεψες εσύ (όχι ΕΣΥ βεβαίως, αλλά κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ), θέλω τα ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ, που βρίσκονται στα Μουσεία του Βερολίνου, του Μονάχου, του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης! Τα θέλω τώρα, που μπορεί να πεθάνω, αλλά θέλω να πεθάνω, κοντά στους πατέρες μου!

Posted by Έλληνες Online on Thursday, 16th December 2010

Advertisements

Η επαναδημοσιευση των χρονογραφημάτων του Προεισπράτογλου (πού να ήξερε ότι το επωνυμό του τείνει να καταργηθεί) συνεχίζεται με ενα κείμενο του Φεβρουαρίου 2005 (πάλι σε περιοδο εκλογών ΔΣΑ) με έμφαση στην ..ασφαλή συνταγή επιτυχίας ενώπιον των Δικαστών !

Συνταγή Επιτυχίας
 
Η καταιγιστική αλληλουχία των γεγονότων, μοιραία αναμεμειγμένη με το ανθρώπινο ερωτικό πάθος, είχαν συνθέσει ένα ομιχλώδες πέπλο μυστηρίου στην υπόθεση που είχε κληθεί προ τριμήνου να μελετήσει, ώστε την επομένη να είναι πάνοπλα έτοιμος να εκπροσωπήσει από την πλευρά του συνηγόρου υπεράσπισης τον νεαρό άβολα καθήμενο στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
 
Στριμωγμένος από το αδυσώπητο βάρος της ευθύνης, στη γνωστή δερμάτινη ξεφτισμένη πολυθρόνα του γραφείου του, είχε ξεπεράσει τα όρια κάθε ψυχικής ανοχής και σωματικής αντοχής, προσπαθώντας να ανακαλύψει ή να δημιουργήσει τους δικανικούς ισχυρισμούς που σε λίγες ώρες θα κλόνιζαν την πρώιμη καταδικαστική διάθεση κάθε κριτή των ενσυνείδητων πράξεων και παραλείψεών μας.
 
Αναλαμβάνοντας μια τόσο σοβαρή υπόθεση ήξερε ότι ο όρος μελέτη και ανάλυση θα υψωνόταν στη νιοστή, γνώριζε ότι έπρεπε να ανατρέξει στα δοκίμια των μεγαλύτερων νομομαθών της εποχής του, από Γάφο και Σπινέλλη έως Schoenke-Schroeder και Garaud, να προστρέξει στη νεότερη νομολογία των Ποινικών Χρονικών και του Αρμενόπουλου αλλά και να αποστηθίσει και τις διαφορετικές τάσεις στη θεωρία μεταξύ των καθηγητών Μανωλεδάκη και Ανδρουλάκη.
 
Εγωιστική του πρόθεση ήταν να αποδείξει σε όσους είχαν αμφισβητήσει την επιλογή του ως δικηγόρου στην υπόθεση, ότι το κίνητρο του εντολέα του για αυτή, δεν ήταν το επί σειρά ετών πρώτο όνομα στις αθωώσεις που είχε το επώνυμο του γραφείου του – οφειλόμενο βέβαια στις άοκνες δικηγορικές προσπάθειες των επί σειρά γενεών προγόνων του – ούτε βέβαια το υψηλό επίπεδο δημοσιότητος που είχε αναπτύξει, εμφανιζόμενος σε τηλεοπτικές εκπομπές δικαστικού χαρακτήρα, αξιοποιώντας την πολυετή φιλία του με δημοσιογράφους του αντιστοίχου ρεπορτάζ.
 
Έκλεισε με δυναμη τη δικογραφία κοιτώντας με ευχαρίστηση το λογότυπο του γραφείου του στην πάνω αριστερή πλευρά της – Προεισπράτογλου και Συνεργάτες – πλημμυρισμένος από απόλυτη βεβαιότητα ότι είχε καλύψει κάθε εμφανές μέχρι πρότινος κενό σε βάρος του πελάτη του με σωρεία επιχειρημάτων και απαντήσεων, όταν στριφογύρισαν στο μυαλό του τα λόγια ενός εκ των σοφοτέρων δασκάλων του περί επίδρασης της τύχης επί της ανθρώπινης Δικαιοσύνης και της συμμετοχής του δικηγόρου σε αυτήν.
 
Το όγδοο κεφάλαιο αυτού του μικρού κόκκινου αλλοιωμένου από το χρόνο βιβλίου, είχε φανεί ανεφάρμοστο στα πρώτα χρόνια της φοιτητικής του ζωής, τότε που κάθε μικρό και περιεκτικό δοκίμιο, ερέθιζε την φαντασία του και αποτελούσε πρόχειρο γεύμα συμπυκνωμένων γνώσεων, χρησίμων και αχρήστων. Ξεφύλλισε από το τέλος προς την αρχή, τις κιτρινισμένες σελίδες του και άρχισε να διαβάζει:
 
«Ενώπιον του Κακουργιοδικείου, ο κατηγορούμενος παρουσιάζεται πάντοτε συνοδευόμενος υπό συνηγόρου παρ’αυτώ εκλεγέντος ή εξ επαγγέλματος διορισθέντος. Η συμπάθεια ή η αντιπάθεια ήν ο τελευταίος ούτος εμπνέει στους δικαστάς, είναι παράγων λίαν σπουδαίος δια την τύχη του πελάτου αυτού» Και συνεχίζει ο δικηγόρος και καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Παρισίων G. GUILHERMET: «Πάντες γνωρίζουμε ότι η εξωτερική του συνηγόρου παρουσίασις, η επιτηδειότης και η ευφράδιά του μεγάλως θα συνεισφέρωσιν εις την επιτυχίαν ή την ελάττωσιν των τραγικών συνεπειών της ήττας. Υπάρχουσι δικηγόροι ευμενώς πάντοτε υπό των δικαστών ακουόμενοι, άλλοι επίσης τίμιοι και εύγλωττοι δεν γνωρίζουσιν ή δεν δύνανται να δημιουργώσι περί αυτούς ρεύμα συμπαθειών»
 
Κεραυνός εν αιθρία τα τελευταία λόγια του καθηγητού τάραξαν τη σιγουριά και κλόνισαν την πίστη του. Δηλαδή, δεν έφτανε για την επιτυχή πορεία της υπόθεσης η συλλογή αναρίθμητων νομικών επιχειρημάτων και τεκμηριωμένων ισχυρισμών, αλλά έπρεπε να επηρρεάσει την διάθεση δικαστών και ενόρκων και με άλλους τρόπους ώστε να τον δούν με συμπάθεια και να ευνοήσουν τον εντολέα του;
 
Το πρωινό εκείνης της ημέρας του φάνηκε ατέλειωτο. Είχε κατακτήσει τη κορυφή της γνώσης και είχε λιποψυχήσει εμπρός στον λοφίσκο της εμφάνισης. Της «εξωτερικής του συνηγόρου παρουσίασης». Ξανακοίταξε την γκαρνταρόμπα του. Μια μεγάλη συλλογή από ενδύματα ειδικά επιλεγμένα για το επάγγελμά του στεκόταν απέναντί του και αυτός αδυνατούσε να διαλέξει τον κατάλληλο συνδυασμό αμφίεσης, ώστε να προκαλέσει στους απονομείς της δικαιοσύνης, την ίδια στιγμή, συναισθήματα σεβασμού, επιστημονικής δικαίωσης και κοινωνικής αποδοχής.
 
Ένα μαύρο ριγωτό κοστούμι θα τόνιζε το κύρος του αλλά εύκολα θα χαρακτηριζόταν από ελλειψη μετριοπάθειας. Μία μεταξωτή έντονου χρώματος γραβάτα θα του προσέδιδε αέρα μοντερνισμού αλλά δεν θα ταίριαζε με την βαρειά ατμόσφαιρα της αίθουσας του Μεικτού Ορκωτού. Ένα ζευγάρι χρυσά μανικετόκουμπα θα στόλιζαν τις άκρες του καλοσιδερωμένου πουκαμίσου του και θα υπέκρυπταν αριστοκρατική άνεση, αναγκαία για το ευαπόδεικτο της μακράς δικηγορικής καταγωγής του, αλλά η αποκάλυψή τους δια της υψώσεως των χεριών κατά την αγόρευσή του, ίσως προσέβαλαν την κοινωνική τάξη προέλευσης των κατά τεκμήριο δημοσίων υπαλλήλων ενόρκων. Μία καμπαρντίνα, παρόλη την απρόβλεπτη καλοκαιρία των τελευταίων ημερών, θα πρόσθετε μία δόση προνοητικότητας αρμόζουσα σε νομικό συμπαραστάτη.
 
Ποτε στο νομικό του παρελθόν δεν τον είχε προβληματίσει κάτι τόσο μακρινό από την επιστήμη του. Κρυφός του πόθος όμως ήταν να κερδίσει κατά κράτος τους άλλους επώνυμους δικηγόρους της υπόθεσης, που πιθανώς θα έπεφταν στην παγίδα της αυτοεπιβεβαίωσης και του εντυπωσιασμού, εμφανιζόμενοι πέραν του μέτρου ενδεδυμένοι έναντι του σεβαστού δικαστηρίου.
 
Αρκετά αργότερα, πεπεισμένος ότι ο τελευταίος των επιλογών του ενδυματολογικός συνδυασμός θα εξισορροπούσε τις αντιθέσεις και θα άμβλυνε τις όποιες εντυπώσεις, αποσκοπώντας στο μεγαλύτερο όφελος υπέρ του πελάτη του με τις λιγότερες υποχωρήσεις προσωπικού γούστου, διάβηκε με σταθερό βήμα και ενισχυμένη αισιοδοξία τον μακρύ διάδρομο που οδηγούσε στην ξύλινη σκούρα θύρα της αίθουσας του δικαστηρίου.
 
Φόρεσε το χαμόγελο της αυτοπεποίθησης και άδραξε το μπρούτζινο χερούλι που έφερε την άγρια όψη της χίμαιρας, αντικρύζοντας στις δικηγορικές θέσεις εκατέρωθεν της δικαστικής έδρας το αμήχανο βλέμμα των συναδέλφων του να περιεργάζονται την ενδυματολογική του επιλογή, η οποία κατά διαβολική σύμπτωση ήταν πανομοιότυπη με αυτή των λοιπών υπερασπιστών του χώρου. Όλοι φορούσαν γκρί κοστούμι με μπορντώ γραβάτα και από μία σκούρα καμπαρντίνα στο χέρι…
 
​Φεβρουάριος 2005
 
Θανάσης Παυλόπουλος
Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ
 
 

Αρέσει σε %d bloggers: