Συνεχίζω την δημοσίευση των χρονογραφημάτων του ονειροπόλου δικηγόρου Προεισπράτογλου, διαλέγοντας ένα από τα αγαπημένα μου που έγραψα αρχές του 2007, διασκεδάζοντας τις συνθήκες εργασίας του λειτουργήματος μας απέναντι στους μουντούς ευρωπαίους συναδέλφους ..

«Κάτι έχουμε και μεις..»

Κάθε πατημασιά του άφηνε πίσω της εμφανή τα σημάδια ενός τακτικού δρομολογίου. Είχε επιλέξει χρόνια τώρα, όχι την συντομότερη διαδρομή αλλά την πιο όμορφη. Αυτή που θα του πρόσφερε λίγα λεπτά ηρεμίας και μερικές εικόνες βάλσαμο στις αισθήσεις, προτού χαθεί στη φασαρία της πόλης και τον συντρίψει ο αναπόφευκτος εναγκαλισμός με την επαγγελματική του καθημερινότητα.

Καθώς βημάτιζε γοργά ανάμεσα στις πρώτες σκιές από τα ψηλά πεύκα, πολύτιμα απομεινάρια μιάς άλλης εποχής, σταματούσε απότομα και αφουγκραζόταν τις ξεχωριστές μελωδίες της φύσης, κι έτσι χαμένος μεσ’στο ονειρικό τοπίο, έμοιαζε με πολύχρωμο πίνακα του Μονέ, καρφωμένο άτσαλα σε ένα ξεθωριασμένο τοίχο.

Τούτη την μέρα, οι δροσοσταλίδες που άλλοτε ντροπαλά γλιστρούσαν από ψηλά στο πρόσωπό του, είχαν δώσει την θέση τους σε χοντρές σταγόνες απρόσμενης μπόρας, και το λασπωμένο μονοπάτι που διέσχιζε κατά μήκος το κατάφυτο άλσος και κατέληγε στην βορεινή είσοδο των Δικαστηρίων, φαινόταν ατέλειωτο και εχθρικό.

Στην αίθουσα μπήκε τελευταίος. Έκατσε στη θέση του, χαιρετώντας απολογητικά για την καθυστέρηση τους υπολοίπους. Η προγραμματισμένη σύσκεψη αφορούσε την ανταλλαγή απόψεων σχετικά με την άσκηση του επαγγέλματος και είχε την ευκαιρία να συνομιλεί με συναδέλφους από συλλόγους του εξωτερικού. Μετά τις απαραίτητες φιλοφρονήσεις εκατέρωθεν, ξεκίνησε η κουβέντα από τις κτιριακές υποδομές, με αναφορά των περισσοτέρων στις άρτιες εγκαταστάσεις που φιλοξενούν τα Δικαστήρια στις χώρες τους, αντάξιες στον θεσμό που όλοι υπηρετούν. Μεγάλες αίθουσες, χώροι αναμονής του κοινού, γραφεία συσκέψεων και εργασίας με κάθε είδους παροχή και αυτοματισμό για τους δικηγόρους, συμφώνησαν όλοι ότι ήταν τα βασικά που έπρεπε κάθε Δικαστικό Μέγαρο να διαθέτει σε μιά οργανωμένη πολιτεία.

Αγαπημένο θέμα στο οποίο όλοι – εκτός ενός, όπως φάνηκε – είχαν κάτι να συνεισφέρουν, υπήρξε η οργάνωση των δικηγορικών εταιρειών σε πολυόροφα κτίρια, με εκατοντάδες συνεργάτες, εξειδικευμένους σε κάθε νομικό θέμα, υψηλές αμοιβές για όλους και σταθερό ωράριο, σε ένα μοντέρνο και αξιοζήλευτο εργασιακό περιβάλλον. Του ξέφυγε ένας βαθύς αναστεναγμός αλλά κανείς δεν το πρόσεξε.

Μάλιστα, συνέχισε τον λόγο ο εξ Ουαλίας ορμώμενος solicitor, οι παρεχόμενες υπηρεσίες μας βρίσκονται αναλυτικά στην ιστοσελίδα της Law Society, από όπου κάθε πολίτης μπορεί να αντλεί πληροφορίες και να επικοινωνεί σε πραγματικό χρόνο με τα γραφεία μας, αναθέτοντας την υπόθεση και προκαταβάλοντας την καθορισμένη αμοιβή. Γκούχ γκούχ, έβηξε..

Η συζήτηση είχε ζωντανέψει για τα καλά και οι συνδαιτημόνες αντάλλασαν πλέον χαμογελαστά τις εμπειρίες τους από την δικηγορία. Μιλούσαν για την δυνατότητα που είχαν εδώ και χρόνια να καταθέτουν όλα τα δικόγραφα και υπομνήματα από το γραφείο τους μέσω του διαδικτύου και να παρακολουθούν την εξέλιξη μιας υπόθεσης δίχως ποτέ να χρειαστεί να συνωστίζονται ή να χάνουν πολύτιμο χρόνο σε γραφειοκρατικές διαδικασίες περασμένων εποχών. Πρόσεξε αθελά του, ότι στο απέναντι κτίριο, η ουρά στον προσδιορισμό είχε φτάσει στον δρόμο..

Συζητούσαν για όλα αυτά που ζήλευε και ανέμενε τόσα χρόνια να χαρεί και ο ίδιος, για όλα αυτά που ονειρεύονται και περιμένουν χιλιάδες δικηγόροι, ανήμπορος να προσθέσει την δική του εμπειρία στην παρέα.

– Λοιπόν, Herr Proeispratoglou, διέκοψε την σκέψη του, η φωνή του Βαυαρού, περιγράψτε μας τις συνθήκες που εργάζεστε στην χώρα σας και τις ευκολίες που παρέχονται στους συναδέλφους μας, παρακαλώ..

Για ποιο πράγμα να μιλήσει όμως; Για τα εγκατελειμμένα κτίρια, τις κρύες αίθουσες και την καθημερινή γυμναστική στις σκάλες; Για τις αμέτρητες ώρες στην αναμονή εκδίκασης των υποθέσεων; Για τις απαξιωτικές αμοιβές και την αμφιβολία εάν τελικά θα εισπραχθούν; Για τις εκατοντάδες δικονομικές προθεσμίες και τυπικότητες που κατατρώνε μαζί με την ουσία και την ψυχική ηρεμία κάθε δικηγόρου; Για το αβέβαιο μέλλον των νέων και την ανεπαρκή εκπαίδευσή τους;

Έστρεψε με παράπονο το βλέμμα του έξω από το παράθυρο, ατενίζοντας τις κορυφές των δέντρων να συναγωνίζονται άδικα σε μπόι τις αναρίθμητες πολυκατοικίες στην γύρω περιοχή. Κοίταξε χαμηλά. Κάποιοι έτρεχαν να κρυφτούν από τη δυνατή βροχή. Στο βάθος του ορίζοντα μια γαλάζια πιτσιλιά ολοένα και μεγάλωνε.
Γύρισε στους συνομιλητές του και χαμογέλασε. Ζήτησε να τον ακολουθήσουν έξω. Φόρεσαν τα παλτό τους και φτάνοντας στην έξοδο ανοίξανε τις ομπρέλες τους. Ο σημερινός μουντός καιρός, τους φαινόταν γνώριμος. Σε χρόνο ελάχιστο, σαν ένα μαγικό χέρι συντονισμένο από ψηλά, τα μαύρα σύννεφα σκόρπισαν αριστερά και δεξιά και στη μέση πρόβαλε, φωτίζοντας και την πιο υγρή σπιθαμή γης, ένας λαμπρός δίσκος, μία αστείρευτη πηγή ζωής και δημιουργίας.

Βημάτισαν ευχάριστα προς στην πλατεία. Το πλακόστρωτο είχε αρχίσει να στεγνώνει. Στο παραδοσιακό αναψυκτήριο είχαν ήδη μαζευτεί οι πρώτες παρέες και με την δέουσα υπερβολή, διασταύρωναν μεγαλόφωνα τις πρόσφατες εμπειρίες τους από τα έδρανα, αντάλλασσαν περήφανα απόψεις για επίκαιρα νομικά ζητήματα ή προσπαθούσαν εκνευρισμένοι να εξηγήσουν στον μάρτυρα πώς έπρεπε να είχε καταθέσει.

– Κύριοι, είναι αλήθεια ότι στην οργάνωση του επαγγέλματός μας, υστερούμε. Εχουμε όμως ακόμα, αυτό που μας δίνει ζωντάνια, κέφι για δουλειά και προσμονή για ένα καλύτερο αύριο. Κλείστε τις ομπρέλες και χαρείτε το!

​Φεβρουάριος 2007

​Θανάσης Δ. Παυλόπουλος
​Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ

Advertisements