Από το 2007 και το επόμενο χρονογραφημα του Προεισπρατογλου, ανήμερα της εορτής του προστάτου της Θέμιδος Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου…

Παρ’ Αρείω..
 
 
Με την ατίθαση δύναμη της νιότης να σπρώχνει το κάθε του βήμα, κατηφόριζε γοργά το στενό δρομάκι προς την μικρή πλατεία, καθώς η γλυκειά αίσθηση της μέθης ελάφρυνε τον ίσκιο του, φτιάχνοντας ζωγραφιές αριστερά και δεξιά. Φιγούρες που ξέφευγαν από τις κλειστές πόρτες και έτρεχαν πάνω στους τοίχους, ζωντάνευαν απότομα στο φως και τρεμόσβηναν στο σκοτάδι, προδίδοντας την πηγή των συναισθημάτων του, τα οποία προσπαθούσε άτεχνα να κρατήσει μέσα του έως την επόμενη συνάντηση. Συναισθήματα ευτυχίας από την πρόσφατη προαγωγή του παρ’ Αρείω.
 
Ανάμεσα στην αστική πολυκοσμία και τον απρόσωπο εκσυγχρονισμό, τούτη η ξεχασμένη γειτονιά στεκόταν περήφανη και αυθεντική, αντιδρώντας στον σαρωτικό χρόνο και στην πρόχειρη λάμψη των σύγχρονων εμπορικών κέντρων, όπως τ’αγριολούλουδο ορθώνει τον τρυφερό μίσχο του μέσα από το σκληρό μπετόν, βρίσκοντας απροσδόκητα δίοδο ζωής.
 
Προσπέρασε την επιβλητική εκκλησία και κοντοστάθηκε στην σκουριασμένη και υποφωτισμένη βιτρίνα, όπως κάθε φορά που περνούσε από δω, περιμένοντας να δει κάτι καινούργιο αυτή τη φορά, κάτι που θα’ταν κάποτε χρηστικό και καθημερινό, ενώ σήμερα ξαναγυαλισμένο περιμένει να διακοσμήσει άκομψα μοντέρνους χώρους δίχως ταυτότητα και απόληξη ψυχής.
 
Παραδίπλα από το παλαιοπωλείο, μετά από μια ξύλινη πόρτα που κάποτε οδηγούσε σε μια καταπράσινη εσωτερική αυλή, μία συστάδα από πολύχρωμες σημαίες λικνίζονταν από ψηλά, στρατευμένες η μία δίπλα στην άλλη, υπενθυμίζοντας στους περαστικούς την εθνική τους απολύτρωση και εκλιπαρώντας να την υποστηρίξουν με την αγορά τους.
 
Εκεί, ανάμεσα στο ζωντανό παρελθόν και το ξεχασμένο μέλλον, στο γραφικό τούτο ταβερνάκι κάτω από την αγέραστη ελιά που σκλάβωνε επιμελώς τον μεσημεριανό ήλιο, είχαν διαλέξει να μαζεύονται τις Παρασκευές και να ανταλλάσσουν εμπειρίες από τα έδρανα, ιστορίες δικανικής πρόζας, ενίοτε επαναλαμβανόμενες θεματικά αλλά πάντοτε αφηγηματικά πρωτόγνωρες και συμπερασματικά αμφίσημες.
 
Σε αυτή την φιλόξενη παρέα συμμετείχε και αυτός, κατά ευγενική παραχώρηση των πρεσβυτέρων δικηγόρων, με απώτερο σκοπό την ηλικιακή ανανέωση της ομήγυρης και άκουε πάντοτε με ιδιαίτερη προσοχή τα ιστορούμενα, αποπειρώμενος υποσυνείδητα την προσομοίωση προσώπων και καταστάσεων, την εμβίωση της πραγματικότητας μέσω της φαντασίας του.
 
Μεταξύ ούζου και μεζέ, οι τοποθετήσεις των συνδαιτυμόνων είχανε μέτρο και ρυθμό, απόχρωση και γεύση, άλλοτε ανάλογα με τον τύπο της αντιδικίας και πάντοτε σύμφωνα με τον βαθμό της δωσιδικίας. Τα δρώμενα στα περιφερειακά Ειρηνοδικεία αντηχούσαν με την απαξιωτική υφή του ήρεμου λόγου, οι ανεξάντλητες κόντρες στο Πρωτοδικείο αναλύονταν βασανιστικά και με τον δέοντα σεβασμό στην ιερή καθημερινότητα, ενώ στις ιστορίες των Ανωτάτων πρωταγωνιστούσαν οι μεγαλοπρεπείς χειρονομίες μαζί με τον απαιτούμενο στόμφο νομικής σοφιστείας.
 
Το πρωινό ήταν ήδη ζεστό εν μέσω φθινοπώρου, δείχνοντας από νωρίς την άρνηση του καιρού να υπακούσει στους μακρόβιους νόμους της φύσης που υπαγορεύουν την εναλλαγή των εποχών, αδιατάραχτα και αξιωματικά, αμφισβητώντας έτσι το απόλυτο μέτρο και την δέουσα ισορροπία που χρειάζεται ο άνθρωπος για να επιβιώσει στο σύμπαν.
 
Σπαταλώντας αρκετό χρόνο, προτού προλάβει να χαρεί τον περίλυπο δωδεκάκτυπο ήχο από το βαρύτονο σήμαντρο, μελέτησε με επιμέλεια πρωτάρη τους αναιρετικούς λόγους και ιδίως τους αφορώντας αποδεχόμενες αποδείξεις, καίτοι μη προσαχθείσες, και αφού αποστήθισε όσο γίνεται καλύτερα πρόσφατη απόφαση του πρώτου τμήματος περί αναπομπής σε εκ νέου κρίση την ατυχή υπόθεση, κατηφόρισε με προορισμό το ασφαλές λιμάνι της αναγνώρισής του.
 
Η συνήθης παρέα βρισκόταν στη θέση της και μάλιστα από νωρίς. Απέναντι σε αυτό το απαιτητικό ακροατήριο και με ύφος ισοπεδωτικό για το ειδικό βάρος της διαδικασίας, δίνοντας την εντύπωση του φυσικού και καθημερινού, καταμαρτύρησε την βαθιά του προσήλωση στην αριστοκρατική δικονομία και ιστόρησε με κάθε λεπτομέρεια την σημερινή του παράσταση στον Άρειο Πάγο και την έντονη αψιμαχία με την έδρα που επέμενε, η δύστυχη, στην νομική της άποψη, κόντρα στην νομολογιακά επελαύνουσα σκέψη του.
 
Σαν δώρο θεού προς την υπομειδιούσα δικηγορική παρέα, ο ήχος της καμπάνας από την εορτάζουσα εκκλησία, δυνάμωνε σε κάθε κτύπο και επικάλυπτε ολοένα και περισσότερο τον διηγηματικό του οίστρο, αναγκάζοντάς τον να παραβγεί μάταια στην θεϊκή συμμαχία εναντίον του. Καθώς και οι τελευταίοι προσκυνητές σκόρπιζαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, χαμήλωσε την φωνή του, αναμένοντας την αντίδραση του κοινού.
 
– Μελίρρυτε Προεισπράτογλου, σύσσωμη η ομήγυρις χαίρεται με την εξέλιξη σου να παρίστασαι πλέον στην ολότητα των ελληνικών δικαστηρίων, ισοτίμως με τους περισσότερους εξ ημών και σου ευχόμεθα εκ βάθους καρδίας να τύχεις στο λειτούργημά σου την δια βίου αρωγή του σεπτού προστάτου της Θέμιδος Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, τη μνήμη του οποίου εορτάσαμε σήμερον, εν πλήρη αργία δικαστηρίων, λίγο πριν καταφτάσεις..
 
Οκτώβρης 2007
 
Θανάσης Παυλόπουλος
Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ