Επειδή η παράδοση πρέπει να συνεχίζεται …

Ένα κείμενο του 2004 για ένα αγαπημένο πρόσωπο κάθε γραφείου ..

Η κυρία Αμαλία

Στεκόταν αμίλητη στην συνηθισμένη της θέση, εκεί που τέσσερεις δεκαετίες περίπου είχε γνωρίσει από κοντά τις χαρές και τις λύπες του γραφείου. Η φιγούρα της δέσποζε στον χώρο και εξέπεμπε θετική ενέργεια σε αυτόν που θα είχε την χαρά να συνεργασθεί μαζί της. Από τα φοιτητικά κιόλας χρόνια, όταν είχε εμφανισθεί στην εξώθυρα του κτιρίου ζητώντας εργασία, ήξερε μέσα της ότι θα περάσει εκεί σχεδόν όλη της την ζωή. Διέθετε όλα τα προσόντα που θα ζητούσε και ο πιο απαιτητικός εργοδότης και κυρίως ταλέντο επικοινωνίας με τους ανθρώπους, όπλο πολύτιμο για την δουλειά αυτή.

Προσλήφθηκε όταν συνταξιοδοτήθηκε η προηγουμένη και με συνοπτικές διαδικασίες, αφού η ανάγκη για συγγραφή των δικογράφων ήταν άμεση. Κάθε πρωί έβρισκε στο γραφείο της τις αγωγές και τις προτάσεις για την επόμενη βδομάδα και είχε ελάχιστο χρόνο να τις δακτυλογραφήσει, κουνώντας αποδοκιμαστικά το κεφάλι της κυρίως σε αυτές των διαζυγίων, χωρίς να επιτρέπεται ούτε ένα ορθογραφικό λάθος, το οποίο θα προσέβαλε το κύρος του γραφείου.

Πολύτιμος βοηθός της μία σουηδική HALDA και όταν αυτή άρχισε να κολλάει στο γιώτα και το όμικρον αντικαταστάθηκε με τη νέα φορητή REMINGTON ώστε να συνεχίζεται το γράψιμο στο σπίτι, συνήθεια που με τα χρόνια την απέτρεψε από το να δημιουργήσει δική της οικογένεια..

Η εμφάνιση των πρώτων υπολογιστών, με τους οποίους μπορούσε να επεξεργαστεί το γραπτό κείμενο, αντιμετωπίστηκε με διαφορετικά συναισθήματα. Ευκολία διόρθωσης του λάθους αλλά δυσκολία στην κατανόηση όλων αυτών των αγγλικών λέξεων που έπρεπε να γράψει στην μαύρη οθόνη για να ανοίξει, σώσει και εκτυπώσει το κείμενο.

Ποτέ της δεν συμπάθησε τα μπεζ κουτιά που έπιαναν όλο τον χώρο στο μικρό της γραφείο, ούτε τότε που ανακλούσαν ζωηρά χρώματα ούτε αργότερα που εξελληνίστηκαν, γιατί της ήταν αδύνατο να καταλάβει τον λόγο που την ώρα που έγραφε το κείμενό της αργά και σταθερά, προσηλωμένη στο καθήκον, ξαφνικά η οθόνη γινόταν μπλε και έγραφε κάτι ακαταλαβίστηκα περί χαμένων δυναμικών συναρτήσεων ή άλλες φορές όταν προσπαθούσε να εκτυπώσει εμφανίζονταν, δια μαγείας, κινέζικα ιδεογράμματα.

Ευτυχώς στις τηλεπικοινωνίες ο εκσυγχρονισμός άργησε να έρθει στο γραφείο χωρίς ουδόλως αυτό να την ενοχλήσει. Οι κινήσεις ήταν εύκολες και οι κουβέντες είχαν γίνει στερεότυπες – Γραφείο δικηγόρου Προεισπράτογλου, Λέγετε παρακαλώ. Κανείς δεν μπορούσε να ξεφύγει από τα δίχτυα της όταν ξεκίναγε μια συνομιλία μαζί της. Εάν το αφεντικό είχε ζητήσει να μην τον ενοχλήσουν, ουδείς θα διατάραζε την ησυχία του. Εάν είχε ζητήσει να του βρει ένα νούμερο τηλεφώνου ή μια διεύθυνση, θα σκαρφιζόταν τα πάντα προκειμένου να «ομολογήσει» ο συνομιλητής της.

Χρησιμοποιούσε έναν ιδιαίτερο τρόπο να εξηγεί στον εργοδότη της ποιος τον ζητεί και για ποιόν λόγο. Την ώρα που ανέκρινε τον ομιλούντα, ταυτόχρονα, με νοήματα και σημειώσεις υποδείκνυε το όνομα του και τι ήθελε και που ήταν ο φάκελός του και γενικά όλα τα στοιχεία που ήταν αναγκαία για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση χωρίς πανικό.

Ενώ η επαφή της με την τεχνολογία υπήρξε ατυχής, η σχέση της με τον καφέ υπήρξε απαράμιλλη. Αποτελούσε κίνητρο πρωινής εργασίας για όλους ο μυρωδάτος ελληνικός που τους περίμενε στο γραφείο. Τον προμηθευόταν η ίδια φρεσκοκομμένο από το παραδοσιακό καφεκοπτείο του κέντρου και στο παλιό γκαζάκι μεγαλουργούσε χωρίς ωστόσο να έχει δοκιμάσει ποτέ της καφέ ή τσιγάρο.

Πόλεμος σε όλα τα μέτωπα. Ο τίτλος που θα μπορούσε να μπει στη σχέση της με το κάπνισμα. Ουαί και αλίμονο εάν ένας πελάτης άναβε τσιγάρο χωρίς την άδειά της. Θα προφασιζόταν οτιδήποτε για να τον κάνει να το σβήσει. Θα έβηχε συνεχώς μπροστά του μέχρι να του δώσει να καταλάβει ότι έχει χρόνιο άσθμα εξαιτίας του καπνού, θα έκρυβε τα σταχτοδοχεία ή θα άνοιγε το παράθυρο στην πλάτη του χειμωνιάτικα μέχρι να παγώσει.

Μέγιστη και η προσφορά της στην οργάνωση των εγγράφων κάθε δικογραφίας και στην αρχειοθέτηση των νομικών άρθρων και περιοδικών. Αυτή ήταν που αποδελτίωνε κάθε μήνα τον Ραπτάρχη, ασχολία που ποτέ κανείς στο γραφείο, δικηγόρος ή ασκούμενος, δεν κατάφερε να κάνει καλύτερα και γρηγορότερα.

Τώρα καθόταν σιωπηλή και σκεφτόταν πόσος καιρός πέρασε και πόσο άλλαξαν όλα αυτά τα χρόνια. Οι παλιοί υπολογιστές έγιναν μουσειακά κομμάτια και νέα υπερσύγχρονα μηχανήματα βρίσκονται σε κάθε γραφείο με δυνατότητα αναγνώρισης ομιλίας. Πλέον οι δικηγόροι υπαγορεύουν σε μικρόφωνο αντί σε γραμματέα και αμέσως ο λόγος μετουσιώνεται θαυματουργά σε δικόγραφο. Το διαδίκτυο παρέχει τις μεγαλύτερες νομικές και όχι μόνο, βιβλιοθήκες, από τις οποίες μπορεί κανείς να κατεβάσει εύκολα τα πάντα, από νόμους και αποφάσεις μέχρι υποδείγματα και συγγράμματα.

Το πανάκριβο τηλεφωνικό κέντρο με δυνατότητες παράλληλης ενδοσυνεννόησης αντικατέστησε τις κοκκαλί κυκλικές συσκευές και τα διάσπαρτα διπλωμένα καλώδια παρέχοντας άμεση επικοινωνία μεταξύ πολλών προσώπων. Οι μόνοι ενοχλητικοί πλέον διεισδύουν μέσω της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και απωθούνται με τα πιο ισχυρά αντισπάμ προγράμματα. Τα ραντεβού με τους πελάτες κλείνονται απευθείας από το κινητό τηλέφωνο και τα μηνύματα μεταφέρονται αστραπαιαία με ήχο και εικόνα. Ο αργοψημένος ελληνικός καφές έδωσε την θέση του σε στιγμιαίο φραπέ και σε ιταλικό εσπρέσσο που παρασκευάζεται αυτόματα με το πάτημα ενός κουμπιού.

Τόσες συσσωρευμένες γνώσεις και εμπειρίες ετών είναι πλέον άχρηστες και αναξιοποίητες. Η τεχνολογία την είχε νικήσει κατά κράτος. Ήταν προφανές ότι η παραμονή της ως γραμματέας στο δικηγορικό γραφείο Προεισπράτογλου ήταν άνευ ουσίας. Υπομονετικά περίμενε την απάντηση του τελευταίου δικηγόρου της οικογενείας που είχε την τύχη να γνωρίσει εδώ μέσα, στο ερώτημα εάν την χρειάζεται πλέον άλλο.

Εκείνος, πίσω από την βαρειά πόρτα, θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα του όταν αυτός παιδί και αυτή ήδη μεγαλοκοπέλα είχαν πρωτοσυστηθεί στο γραφείο. – Παιδί μου, μετά τον δικηγόρο έρχεται η γραμματεύς του. Θέλω να την σέβεσαι και να την ακούς. Και πράγματι το παρουσιαστικό της κυρίας Αμαλίας ενέπνεε σεβασμό. Ηταν ψιλόλιγνη και με τα μαλλιά της μαζεμένα. Φορούσε πάντα σοβαρά ρούχα και το δυνατό άρωμά της μύριζε από την είσοδο του μεγάρου. Η αυστηρή της φωνή ηχούσε ακόμα στα αυτιά του: – Νεαρέ Προεισπράτογλου, μην διανοηθείς να ξαναπαίξεις με τις σφραγίδες του μπαμπά σου. Εχεις γεμίσει με μελάνια τους τοίχους..

– Αγαπητή μου, ένα δικηγορικό γραφείο σαν το δικό μας, με ιστορία και παράδοση μερικών δεκαετιών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την παρουσία μίας ικανής και δυναμικής γραμματέως. Ακόμα και εάν το έργο σου έχει συρρικνωθεί, ακόμα και εάν κάποιες εκ των δραστηριοτήτων σου έχουν αναληφθεί από τα σύγχρονα μηχανήματα και τις νέες τεχνολογίες, τις οποίες αναγκαζόμαστε εκ της προδιαγεγραμμένης πορείας της ζωής να ακολουθούμε, η θέση σου στο γραφείο μας είναι ακόμα ανεκτίμητη, για όσους λόγους οι προκάτοχοί μου σε εμπιστεύθηκαν τόσα συναπτά έτη αλλά και για έναν ακόμα που θεωρώ εξίσου σημαντικό. Ετοίμασέ μου σε παρακαλώ έναν ελληνικό καφέ με πλούσιο καιμάκι..
​​​​
Ιούνιος 2004
​​
​Θανάσης Παυλόπουλος
​​Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ

Advertisements