Πριν 9 χρονια στο πρώτο μου χρονογραφημα στο περιοδικό Νομικός Φάκελλος, ο Προεισπρατογλου ονειρευτηκε την Ηλεκτρονική ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και την μελλοντικη δικηγορια του 2075.

Σήμερα ελπίζω να γίνουν τα μισά από όσα φαντάστηκε και στο μισό χρόνο …

Προσέξτε πώς ψηφιζουν στο μελλον για Πρόεδρο !

Θ.Π

2075 .. η οδύσσεια της δικηγορίας

Όταν κουδούνισε με αυτό το χαρακτηριστικό ήχο που θύμιζε ρολόι του περασμένου αιώνα, είχε πια ξημερώσει για τα καλά. Πάντα του άρεσε να χρησιμοποιεί στοιχεία από το παρελθόν. Ήχους από παλαιά ρολόγια, τηλέφωνα ή τον ήχο από κέρματα που πέφτουν. Αυτόν ειδικά τον τελευταίο τον είχε προγραμματίσει να ακούγεται όταν άνοιγε την διαχείριση των οικονομικών στον υπολογιστή του.

Του θύμιζαν τις περιγραφές του παππού του, δικηγόρου και αυτού, ο οποίος είχε ένα μικρό γραφείο στην περιοχή των παλαιών Δικαστηρίων και τώρα Μουσείου Δικαισύνης.

Αφού ετοιμάστηκε και πέρασε αρκετή ώρα με την οικογένεια του, ξεκίνησε για την εταιρεία. Στις 10.00, ακριβώς, έφτασε στο μεγαλοπρεπές μέγαρο όπου στεγάζονταν εδώ και πολλά χρόνια τα γραφεία τους.

Το γραφείο του ήταν στον 14ο όροφο και έβλεπε τις χιονισμένες παρυφές της Πάρνηθας. Ήταν από τα μεγαλύτερα στο κτίριο, αφού ο κύριος όγκος της δουλειάς πέρναγε από αυτόν, ως νεότερο Διευθυντή.

Στον ίδιο όροφο είχε άλλα δώδεκα γραφεία, μικρότερα φυσικά από το δικό του και μια αίθουσα Δικαστικών Συνεδριάσεων. Στο τμήμα του εργάζονταν 25 άτομα και 3 Μηχανές Τεχνητής Νοημοσύνης σε δίκτυο.

Ο Γενικός Υπολογιστής του υπενθύμισε ότι είχε βαρύ πρόγραμμα. Στις 10.30 συμβούλιο με τους συνεργάτες του, στις 12.00 τρεις Δικαστικές Συνεδριάσεις και στις 14.00 συναντήσεις με νέους πελάτες. Φυσικά στις 15.00 υπήρχε γεύμα του προσωπικού στην νέα σάλα του 4ου ορόφου, χαλάρωση με multimedia εφαρμογές και μετά προσωπικές υποχρεώσεις.

Πήρε μια βαθιά ανάσα και κοίταξε την μεγάλη οθόνη που είχε μπροστά του. Εμφανίστηκαν αμέσως όλα τα μέλη του Τμήματός του. Αφού τους καλημέρισε, ζήτησε την πορεία των υποθέσεων που είχαν αναλάβει και έλαβε σε ψηφιακή μορφή τα αποτελέσματα των ερευνών τους. Τους ευχαρίστησε και τα πέρασε στην Ειδική Μηχανή Τεχνητής Νοημοσύνης που ανέλυε και αξιολογούσε τις ανθρώπινες λογικές σκέψεις σε νομικά θέματα και αναγνώριζε τυχόν σφάλματα και παραλείψεις.

Η διαδικασία αυτή είχε προβλεφθεί από το Τμήμα Διαχείρησης Νέων Τεχνολογιών της Εταιρείας, ώστε αφενός μεν να αξιοποιείται σε πρώτη φάση η ανθρώπινη σκέψη και κρίση και αφετέρου σε δεύτερη φάση να επιτυγχάνεται με την βοήθεια της αλάνθαστης Μηχανής το τέλειο αποτέλεσμα.

Τη μήχανη αυτή δεν την είχε ακόμα καμμιά άλλη εταιρεία, μεγάλο πλεονέκτημα. Τα πορίσματα ήταν γεμάτα λάθη. Πολλά λογικά συμπεράσματα ήταν στηριγμένα σε εσφαλμένη βάση και κάποιες λύσεις που είχαν δοθεί είχαν άγνωστα αποτελέσματα. Αυτό τον εκνεύρισε αλλά αναγνώρισε στο σύστημα την τελειότητα του.

Γύρισε πίσω τις εκθέσεις στους συνεργάτες του και τους κάλεσε να τις τροποποιήσουν προς το καλύτερο. Ήταν βέβαιος ότι θα αντιδρούσαν αλλά ήξερε ότι η δουλειά αυτή ήταν μονόδρομος για τους περισσότερους.

Μετά από 6 χρόνια σπουδών στις Δικαιικές Επιστήμες, ο μισθός τους ήταν πολύ μεγαλύτερος από άλλους επαγγελματίες. Είχαν πετύχει δωρεάν κατοικία, διατροφή και εργασία. Δεν θα διακινδύνευαν κάτι από αυτά. Εξάλλου ήταν και τιμητικό να φέρουν τον τίτλο του συνεργάτη δικηγόρου του Ελληνικού Τμήματος της τρίτης καλύτερης Δικηγορικής Εταιρείας στην Νέα Ευρώπη.

Λίγα μόλις λεπτά πριν τις 12.00 φόρεσε την ειδική συσκευή ασφαλούς επικοινωνίας και μπήκε θριαμβευτικά στην αίθουσα Δικαστικών Συνεδριάσεων. Κάθε Εταιρεία είχε υποχρεωτικά και μια τέτοια αίθουσα για να διεξάγονται οι δίκες.

Κάθισε στη θέση του και αμέσως δημιουργήθηκαν εμπρός του τρία ολογραφήματα με τα πρόσωπα των Δικαστών και ενεργοποιήθηκε δικτυακά ο Κεντρικός Υπολογιστής του Υπουργείου Δικαιοσύνης που είχε την εποπτεία της διαδικασίας. Η συζήτηση ήταν έντονη, όπως μεγάλα ήταν και τα οικονομικά συμφέροντα που δικάζονταν.

Μιάμιση ώρα μέτα βγήκε από την αίθουσα και ενημέρωσε τους συνεργάτες του για την έκδοση των σχετικών αποφάσεων. Η περιουσία της Εταιρείας είχε αυξηθεί κατά μερικές χιλιάδες Οικονομικές Μονάδες, πράγμα που τόνωσε τον εγωισμό του.

Έφτασε πέντε το απόγευμα και χτύπησε το φορητό του βιντεοτηλέφωνο. Του θύμισαν ότι σε λίγα λεπτά έληγε η προθεσμία να συμμετάσχει σε μια διαδικασία που κόντευε να ξεχάσει. Εξάλλου ήταν η μόνη που είχαν κρατήσει οι Διευθυντές των Δικηγορικών Εταιρειών για να τους θυμίζει τις παλιές καλές εποχές.

Έπρεπε να ψηφίσει ποιόν ήθελε για Πρόεδρο. Η θέση ήταν καθαρά τυπική. Ουσιαστικά η Ένωση Δικηγορικών Εταιρειών ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Είχε τον πρώτο λόγο στην έκδοση των Νόμων, στην κατάρτιση των Διεθνών Συμβάσεων, στην Εργατική Πολιτική, στη Διασφάλιση των Κοινωνικών Δικαιωμάτων.

Ψήφισε ακουμπώντας στην Οθόνη το πρόσωπο του συμφοιτητή του στις Δικαιϊκές και Διοικητικές Επιστήμες. Ήταν Διευθυντής σε άλλη εταιρεία αλλά είχε κοφτερό μυαλό και του είχε ζητήσει επίμονα την ψήφο του.

Είχε ήδη νυχτώσει. Από το ανοιχτό παράθυρο του γραφείου κοίταζε τα φώτα που τρεμόσβηναν στο βάθος. Προσπαθώντας να τα ξεχωρίσει, καλύτερα και καλύτερα, έγειρε στο γραφείο του και αποκοιμήθηκε.

– Τιιι σκέφτεστε κύριε Προεισπράτογλου; ακούστηκε μία δυνατή, τσιριχτή φωνή από ψηλά.

Πετάχθηκε από τη θέση του τρομαγμένος και η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Ολάνοιξε τα μάτια του, κοίταξε γύρω του, κοίταξε μπροστά, σκέφθηκε λίγο, μετά πήρε μια βαθιά ανάσα, χαμογέλασε, σήκωσε τον φάκελο που κρατούσε στα χέρια του και είπε:

– Παρίσταται κυρία Πρόεδρε, παρίσταται διά του υπογράφοντος…

Γενάρης 2002 ​
Θανάσης Παυλόπουλος ​
Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ