20110324-194600.jpg

Η «Ελληνική Νομαρχία», έργο ανώνυμου συγγραφέα, είναι ένα από τα σημαντικότερα προπαρασκευαστικά κείμενα της ελληνικής επανάστασης, ένα μαχητικό μανιφέστο του ελληνικού διαφωτισμού. Το κείμενο εκδόθηκε το 1806 στο Λιβόρνο της Ιταλίας και είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Ρήγα Βελεστινλή.

Ο συγγραφέας του παραμένει πεισματικά άγνωστος μέχρι και σήμερα, παρά τις προσπάθειες ιστορικών και φιλολόγων να τον ταυτίσουν με συγκεκριμένο πρόσωπο της ελληνικής ιστορίας.

Το κείμενο διεκτραγωδεί τα δεινά του υπόδουλου έθνους και στηλιτεύει με οξύτητα τη στάση των εύπορων κοινωνικών του τάξεων και του κλήρου.

Στο απόσπασμα πιό κάτω, ο ανώνυμος συγγραφέας επικρίνει τους Ελληνες εμπόρους των παροικιών για την ολιγωρία τους απέναντι στην υπόθεση της ελευθερίας και για την εναπόθεση των ελπίδων τους για την απελευθέρωση του έθνους σε ξένες δυνάμεις.

Πόσο επίκαιρο ακούγεται σήμερα…

«Ισως, τέλος πάντων, προσμένετε να μας δώση την ελευθερίαν κανένας από τους αλλογενείς δυνάστας; Ω Θεέ μου! Εως πότε, ω Ελληνες, να πλανώμεθα τόσον αστοχάστως; Διατί να μην στρέψωμεν και μίαν φοράν τους οφθαλμούς μας εις τα απελθόντα, διά να καταλάβωμεν ευκολώτερα και τα μέλλοντα; Ποίος αγνοεί, ότι ο κύριος στοχασμός των αλλογενών δυναστών είναι εις το να προσπαθήσουν να κάμουν το ίδιόν των όφελος με την ζημίαν των άλλων; Και ποίος στοχαστικός άνθρωπος ημπορεί να πιστεύση, ότι όποιος από τους αλλογενείς δυνάστας ήθελε κατατροπώσει τον οθωμανόν, ήθελε μας αφήσει ελευθέρους;
Ω, απάτη επιζήμιος!
Μην είσθε, αδελφοί μου, τόσον ευκολόπιστοι. Αναγνώσετε την ιστορίαν και μάθατε, ότι οι Ρωμαίοι έταξαν των Ελλήνων και διαυθέντευσιν και ελευθερίαν, αλλ’ αφού εμβήκαν εις την Ελλάδα, ευθύς την εκήρυξαν επαρχίαν τους. Ιδετε και τα τωρινά παραδείγματα, οπού η πολυποίκιλος στροφή της γαλλικής στάσεως μας παρασταίνει. Ο δυνάστης των με ταξίματα μεγάλα και με τοιαύτα μέσα, απόκτησεν όσα κατά το παρόν έχει, και πώς εσείς νομίζετε να σας δοθή η ελευθερία από αλλογενείς; Πώς να μην ειπή τις, ότι ονειρεύεσθε έξυπνοι;
Και εις τι, παρακαλώ σας, θεμελιώνετε τας ελπίδας σας; Εις την αρετήν των αλλογενών δυναστών ίσως; Ελπίζετε να κινηθούν ευσπλάγχνως εκείνοι διά τας δυστυχίας τας εδικάς μας;
Δεν ηξεύρετε, ω Ελληνες, ότι η αρετή την σήμερον δεν ευρίσκεται εις τους θρόνους;»