Category: Προεισπράτογλου


20110729-150143.jpg

Σας αποχαιρετώ για τις καλοκαιρινές μας διακοπές, τις οποίες φέτος χρειαζόμαστε περισσότερο από κάθε άλλη φορά, με ένα αγαπημένο μου κείμενο του 2006, που προέκυψε από τις εικόνες και τα συναισθήματα σε ένα πανέμορφο ψαροχώρι του αιγιοπελαγίτικου Αυγούστου .. Καλές Διακοπές σε όλες και όλους

Το Θαύμα

Η συνήθεια της καθημερινότητας είχε ήδη αρχίσει να δίνει τη θέση της στη θερινή ραστώνη και την απέριττη ανεμελιά του γαλάζιου φόντου. Μπροστά του ξεχείλιζε ένα κράμα πελαγίσιας βουής και σιωπής μαζί, να σπάει στην ανίκητη πέτρα του Αιγαίου, μια ταραχή της φύσης που κρατάει αιώνες, προσφέρει ζωή, πάει και γυρίζει και απλώνεται ίσα με τον ορίζοντα.

Ακούμπησε τον βράχο και βρήκε στήριγμα γερό, αθάνατο και απόξενο. Το ριχτό πουκάμισο του γέμιζε και άδειαζε τον κρύο άνεμο και έμοιαζε σαν πανί δουλεμένο, γαλέρας, που έψαχνε τα ίσα του να πάει με τον καιρό. Έπιασε τραμουντάνα λέγανε οι παλιοί και κλείνονταν στ’αμπρί για μέρες, τέτοιες συνθήκες που άλλους τους τρομάζουν, αυτόν τον έθελγαν και κάθε τέτοια περίοδο τ’ Αυγούστου, έβρισκε εκεί απλόχερα την ησυχία του νου, τη φάτνη της αναγέννησής του.

Δεν είχε ανάγκη διακοπές πολυτελείας και προτίμησε αυτό το μικρό ψαροχώρι στην άκρη του πουθενά, να νιώθει την αλμύρα να καίει το κορμί του και τον ζωοδότη βοριά να διώχνει τις σκέψεις που τον ταλάνισαν τόσους μήνες. Τα απογεύματα έσερνε μία ψάθινη καρέκλα από το καφενείο και καθόταν στην άκρη του ξεχασμένου από τα χρόνια μώλου, χαζεύοντας για ένα μοναδικό δίλεπτο, τον ακούραστο βασιλιά Ήλιο να αποχαιρετά με τα πιο ζεστά χρώματα της γης, την υδάτινη ερωμένη του, με την υπόσχεση να την ξαναβρεί την επόμενη μέρα, πιο άγρια και πιο ερωτική.

Στο χωριό, άλλοι τον πέρναγαν για ζωγράφο, κάποιοι για διανοούμενο ή για δάσκαλο, κανένας όμως δε γνώριζε το ψυχοφθόρο της δουλειάς του, το οποίο ξόρκιζε σε τούτα τα στενά σοκάκια και στις μυρωδιές του γιασεμιού.

Εκεί, μεσ’ στις ευωδιές, είχε βρεί φιλόξενο δωμάτιο, μικρό μα λευκό και παστρικό, μ’ένα μπαλκόνι που έβλεπε στο καρνάγιο και πέρα από κει στο απέραντο γαλάζιο. Εξάλλου δεν κουβαλούσε μαζί του πολλά πράγματα, λίγα ρούχα μόνο και ένα μικρό σημειωματάριο. Εκεί μέσα αποτύπωνε τις εικόνες και τις γεύσεις, τους ήχους και τα χρώματα, που ζούσε κάθε μέρα..

Σαν ερχόταν η μεγάλη γιορτή στα μέσα του μηνός, αρχίζαν οι ετοιμασίες. Ξεχύνονταν τα παιδιά και ασβέστωναν μάντρες και αυλές, ώστε να λάμπουν ακόμα και στο φως του φεγγαριού. Οι νοικοκυρές λάδωναν το φύλλο για τις πίτες και οι άντρες δολώναν τ’αγκίστρι με σιγουριά ότι Αυτή θα τους φέρει το πιο μεγάλο ψάρι της χρονιάς.

Παρήγγειλε τον αγαπημένο του καφέ και αναλογίστηκε ότι τα ωραία πράγματα κρατούνε λίγο, όπως και αυτός ο παράδεισος που ανακάλυψε και δεν θα τ’αποκάλυπτε το μυστικό αυτό, ποτέ και σε κανέναν.

Ανέβηκε γοργά την ανηφόρα προς τον λόφο – οι ντόπιοι τον λέγανε και βίγλα, επειδή από κει θωρούσαν κάποτε τους πειρατές – άφησε πίσω του τον δρόμο και περπάτησε προσεκτικά να μη πατήσει το διάσπαρτο θυμάρι ως τη κορφή, μέχρι να φανεί στο βάθος το νησί απέναντι, καθώς ιχνοφώτιζαν τ’ άστρα.

Ένιωσε για λίγο μόνος και λεύτερος, αυτός και ο ουρανός. Για λίγο όμως. Άκουσε πίσω του μια φωνή ολοένα να δυναμώνει και έντρομος αναγνώρισε μιά μιά τις συλλαβές που έρχονταν από μακριά και ξεχώρισε δύσκολα μια γνώριμη φιγούρα να πλησιάζει, τον Πρόεδρο του χωριού.

– Κύριε Προεισπράτογλου, μην τρέχετε, λαχάνιασα να σας φτάσω. Επιτέλους η Παναγιά μας έκανε το θαύμα και σας έστειλε σε μας εδώ, τους φτωχούς νησιώτες. Θέλουμε την βοήθειά σας και είμαι βέβαιος ότι δεν θα μας την αρνηθείτε..

Νωρίτερα, είχε αφήσει επάνω στο τραπέζι του δωματίου την ταυτότητά του και σε λίγα λεπτά το γεγονός ότι για πρώτη φορά εδώ και χρόνια επισκέφθηκε το χωριό τους ένας Δικηγόρος, είχε μαθευτεί απ’όλους, ψαράδες και πραματευτάδες, ανθρώπους της γης και του μόχθου.

Όλοι τους είχαν και κάποια ερώτηση να του κάνουν, να λύσουν μια διαφορά με τον γείτονα, να μοιράσουν τα ζώα ή να αποδώσουν ευθύνες για κάποιο σαματά προ ημερών, να χωρίσουν την πατρική κληρονομιά ή να μαλώσουν για το ζύγι στο εμπορικό.

Κάτω στην πλατεία, το θρόισμα απ’τις λεύκες, ολοένα και πιό πυκνό, αντηχούσε στους γύρω τοίχους και πνιγόταν από τον ψίθυρο, τη γνώμη, την κουβέντα, ψάχνοντας δίοδο να βγει και με τ’αγέρι να μετρηθεί, όπως χάνεται στη ψυχή τ’ανθρώπου ο πόνος που φτιάχνει το δοξάρι στα χέρια αυτού που ξέρει.

Χαμογέλασε, βλέποντας όσους τον περίμεναν. Άνοιξε δειλά το σημειωματάριο, γύρισε σελίδα και έγραψε επάνω ψηλά: «Ο παράδεισος ας περιμένει, τώρα υπάρχει δουλειά»

Αύγουστος 2006 Θανάσης Παυλόπουλος Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ

Advertisements

20110417-184822.jpg

Το κείμενο γράφτηκε εν αναμονή της διοργάνωσης των ολυμπιακών αγώνων του 2004 και της ελπίδας του συναδέλφου μας να τύχει της ανάλογης αξιοποίησης σε αυτούς ..

Η θέση που άξιζε

Απορροφημένος μέσα σε κώδικες και μονογραφίες, μελετώντας το Εμπράγματο του Μπαλή, κεφΙΙ, παρ.84, για την τύχη της κυριότητος εν ποταμώ μη πλευσίμω αναφανείσας νήσου και ξεφυλλίζοντας Ποινικό Χωραφά για να διευκρινήσει την έννοια του δόλου στο αντικειμενικής υποστάσεως έγκλημα της παραλείψεως λυτρώσεως από κινδύνου ζωής, δεν έδωσε την απαιτούμενη σημασία στο θρόισμα που κάνει το χαρτί όταν σέρνεται στο ξύλινο παλιό πάτωμα.

Είχε προηγηθεί ένα βιαστικό χτύπημα στην εξώπορτα του γραφείου του, που προφανώς εξαιτίας του προχωρημένου της ώρας παρέμεινε διακριτικό και δεν μετουσιώθηκε σε κουδούνισμα. Ένας ιβουάρ φάκελος έχασκε στο κάτω μέρος της πόρτας, μισοτσαλακωμένος στην προσπάθεια του να παραβιάσει το απόρρητο της νομικής του εξερεύνησης και ανέμενε υπομονετικά την ιστορική στιγμή που ο παραλήπτης του, κλείνοντας ένα δεκαοκτάωρο έντονης εργασίας, θα έσκυβε να τον μαζέψει.

Στην απέναντι δρύινη βιβλιοθήκη, οι μεγάλοι νομικοί συγγραφείς, βαρειά κληρονομιά χωρίς αντίκρυσμα, στέκονταν περήφανοι και αγέρωχοι κι ατένιζαν τις διάσπαρτες δικογραφίες, θαρρείς πως είχαν κρύψει όλα τους τα μυστικά σ’αυτές και είχαν πετάξει το κλειδί.

Με το λιγοστό δέρμα που της είχε απομείνει, μιά σκαλιστή πολυθρόνα, σκούραινε κι’αλλο το θολό τοπίο, ενώ μπροστά της ένα οβάλ τραπεζάκι, συγκρατούσε μετά βίας τα σκονισμένα του μαύρα παπούτσια. Στο βάθος μια ξεχασμένη παλιά γραφομηχανή, τόνιζε συνεχώς την καταγωγή του, αυτή που ήθελε να δικαιώσει το συντομότερο δυνατό. Το βλέμμα του κινήθηκε στον χώρο.

Μία άτακτη στοίβα λογαριασμών και αποκομμάτων από μικρές αγγελίες, του θύμισε κυνικά ότι ακόμα και η κορωνίδα των επιστημών γυμνώνεται από την αίγλη της όταν χρησιμοποιείται κυρίως ως μέσο κάλυψης βιοποριστικών αναγκών.

Έσκυψε και μάζεψε την επιστολή. Τα καλλιγραφικά στοιχεία της κυλούσαν ανακλώντας στα υγρά από κούραση μάτια του, δίνοντας την έμφαση και επισημότητα που χρειαζόταν η στιγμή. «Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την αμέριστη βοήθεια σας. Παρακαλούμε να βρίσκεστε αύριο απόγευμα στα γραφεία μας. Ε.Ο.Α.»

Μύριες σκέψεις πλημμύρισαν τον ελάχιστο χώρο που είχε απομείνει στο μυαλό του, αλλά μόνο μία ξεχώρισε, σα να ήθελε εγωιστικά να επιβληθεί στις άλλες και να στεφθεί νικήτρια. Ήταν προφανές γι’αυτόν. Άλλωστε μιά ολόκληρη ζωή περίμενε κάτι τέτοιο. Τον είχαν διαλέξει να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του σε ένα θέμα μεγίστης σημασίας. Αλλά σε τι άραγε να μπορούσε να βοηθήσει την Ολυμπιακή Επιτροπή;

Σίγουρα στις σημαντικές συμβάσεις που επρόκειτο να υπογραφούν με τους χορηγούς ή με τις συνεργαζόμενες εταιρείες. Βέβαια, τα Αγγλικά του ήταν φτωχά, αλλά είχε στην βιβλιοθήκη του ένα εκπληκτικό λεξικό νομικών όρων που ήρθε η ώρα να μελετήσει.

Πιθανόν και στις προσλήψεις και απολύσεις του προσωπικού. Ακόμα και στις παραστάσεις στα Δικαστήρια όταν φτάσουν οι υποθέσεις εκεί.

Με την παρουσία του καθημερινά στην Ευελπίδων, έπαιζε την Δικονομία στα δάκτυλα, εκτός βέβαια των τελευταίων τροποποιήσεων που δυσκόλευαν την ζωή του, επιταχύνοντας όχι την απονομή της Δικαιοσύνης αλλά την κατάρρευση του νευρικού του συστήματος.

Σε συμβιβασμούς και διαιτησίες ίσως; Μάλιστα το περί Δικαίου αίσθημά του, αποτέλεσε πολλές φορές τροχοπέδη στην υπεράσπιση πελατών που είχαν εμφανές άδικο. Και αν επίσης τα καθήκοντα του επεκταθούν και εκτός των νομικών του υπηρεσιών;

– Εάν για παράδειγμα κληθώ να απονείμω τα μετάλλια στους νικητές του δρόμου των εκατό μέτρων υπό το παιάνισμα του εθνικού μας ύμνου; αναρωτήθηκε χαμογελώντας με ευχαρίστηση.

Η ματιά του καρφώθηκε πάλι στους λογαριασμούς, οι οποίοι, ασάλευτοι και απαθείς, δεν του έδωσαν καμμία σημασία. – Αυτή η θέση μπορεί να αλλάξει την ζωή μου, σκέφθηκε και φαντάστηκε το γραφείο του μεγάλο, με χώρους συσκέψεων και αναμονής, με συνεργάτες και βοηθούς, με πλούσιες βιβλιοθήκες και υπολογιστές τελευταίας τεχνολογίας και βέβαια, μισθό αντάξιο ενός δικηγόρου, μάλλον νομικού συμβούλου ενός τέτοιου επιπέδου.

Αυτό τελικά ήταν και το όνειρο του, όλα αυτά τα πέτρινα χρόνια που ανάλωσε την χαμένη του πλέον νιότη στους διαδρόμους των δικαστηρίων και στην βαθειά νομική ανάλυση κάθε μικροαστικής διαφοράς, την οποία, εάν δεν ήταν υποχρεωμένος από το επάγγελμά του να την υποστεί, δεν θα άντεχε να την παρακολουθήσει ούτε σε τρέιλερ ριάλιτι εκπομπής.

Ήταν ήδη δεκαπέντε ολόκληρα λεπτά μόνος σε ένα δωμάτιο με ένα μικρό παράθυρο στην μία άκρη του και ένα οικτρό γραφείο στην άλλη.

Απροσδιόριστοι ήχοι κλασικής μουσικής ανάμεικτοι με μικρές δόσεις από ηχηρά φωνήεντα, αναδύοντο μέσα από τους τοίχους, συνοδεύοντας ευγενικά την οσμή της παρατεταμένης υγρασίας.

Ανεβαίνοντας τις μαρμάρινες στενές σκάλες δεν πρόσεξε την μπρούτζινη ταμπέλα δίπλα στο κουδούνι, εξάλλου η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Μία συμπαθητική σαραντάρα τον είχε καλωσορίσει:

– Σας περιμέναμε, καθίστε παρακαλώ, έρχεται ο κύριος Διευθυντής. Ευχαρίστησε την καλοσυνάτη κυρία και ευχήθηκε στον εαυτό του, η θέση που θα του έδιναν να ήταν καλύτερη από την καρέκλα που του είχε προσφερθεί.

– Κύριε Προεισπράτογλου, είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι που ήρθατε στο ραντεβού μας, ακούστηκε μιά μπάσα φωνή από πίσω του.

Στόχος μας είναι να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Θέλουμε να ακουστούμε στον πολύ κόσμο δυνατά και κυρίως χωρίς φάλτσα, καταλαβαίνετε..

– Να είστε βέβαιος ότι θα θέσω τις γνώσεις και εμπειρίες μου στη διάθεση σας άμεσα, αποκρίθηκε συγκαταβατικά στον άγνωστο μεσήλικα άνδρα που είχε εμφανισθεί εμπρός του και ελαφρά απόρησε χωρίς να το δείξει.

– Είχαμε έγκυρες πληροφορίες και για την ποιότητα του χαρακτήρα σας και βέβαια για την δύναμη της φωνής σας, καυχήθηκε ο συνομιλητής του και συνέχισε χαμηλώνοντας τον τόνο: Λύστε μου όμως μιά απορία, είναι κληρονομικό χάρισμα, έτσι;

– Ε, εντάξει, το ταλέντο πρέπει να το έχεις, ίσως και να μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, αλλά τελικά, η δικαίωση έρχεται με συνεχή, καθημερινή προσπάθεια, μέσα στα ακροατήρια και τις μεγάλες δίκες, απάντησε κολακευμένος, επαναφέροντας στη μνήμη του τις διάσπαρτες δικογραφίες που τον περίμεναν στο γραφείο.

– Είμαστε σύμφωνοι λοιπόν, αναφώνησε ο άνθρωπος που είχε απέναντι του, προαναγγέλοντας το τέλος του ονείρου. Θα μας κάνετε την τιμή να αποδεχθείτε την θέση που σας προσφέρουμε;

Την θέση που λίγοι μπορούν να την αξιοποιήσουν. Την θέση του.. βαρύτονου στην χορωδία μας. Η Εξαιρετική Ορχήστρα Αθηνών σας καλωσορίζει..

Ιανουάριος 2003

​Θανάσης Παυλόπουλος ​Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ

20110331-002435.jpg

Αρχές του 2006 και μέσα στη δίνη των υποκλοπών των τηλεφωνικών συνομιλιών του τότε πρωθυπουργού, ο Προεισπρατογλου αποφασίζει να ικανοποιήσει το κοινό των άγνωστων ακροατών του :

Κοινό Aγνώστων..

Τράβηξε τη κουρτίνα στο μεγάλο γυάλινο παράθυρο, από το οποίο μετά βίας ξεχώριζε στο βάθος η θάλασσα. Το λυκόφως είχε πια δώσει την θέση του στο διάτρητο από τα αχνά φώτα άλλων γραφείων που εργάζονταν μέχρι αργά, πρώτο σκοτάδι της βραδιάς. Ατενίζοντας τον έναστρο ουρανό με το γνωστό απλανές βλέμμα του, το ίδιο που χρησιμοποιεί όταν σκέπτεται και δεν θέλει να τον καταλαβαίνουν οι άλλοι, αναρωτήθηκε φωναχτά, έχοντας κατά νου ότι εκεί που βρισκόταν δεν τον άκουγε κανείς, εάν είχε καταφέρει τελικά να ακουστεί.

Μπροστά του ακριβώς υπήρχε ανοιχτή στην δεύτερη σελίδα η αγαπημένη πρωινή του εφημερίδα με πηχιαίο τίτλο τις πρόσφατα ανακαλυφθείσες υποκλοπές κλήσεων επιφανών προσωπικοτήτων της χώρας.

Ηταν βέβαιος ότι το όνομά του από λάθος δεν ανακοινώθηκε. Ο Προεισπράτογλου έλειπε από την λίστα. Όμως η βαρύτητα των υποθέσεων που χειριζόταν και το όνομα που είχε δημιουργήσει ύστερα από τόσα χρόνια επαγγελματικής καταξίωσης, δικαιολογούσε τις ελπίδες του. Το αναιτίως και επιμελώς κρυμμένο απώτερο αριστερό παρελθόν του, πρόσεφερε επαρκή αιτιολογία για να υποψιάζεται μυστικές υπηρεσίες και συναφή υπόγεια κέντρα, πιστεύοντας στο ενδιαφέρον που προσέδιδε ο ιδιάζων τρόπος που δικηγορούσε.

Τον τελευταίο καιρό είχε την εντύπωση ότι κάποιος γνώριζε τις κινήσεις του και τον προλάβαινε. Τόσες συμπτώσεις μαζί ήταν πολλές. Πριν καταθέσει ένα δικόγραφο, του κοινοποιούσαν ένα αντίθετο. Τα μυστικά του όπλα δεν έμεναν καιρό κρυφά. Οι δικανικοί ισχυρισμοί του καταρίπτονταν εύκολα στο τείχος των αντιπάλων του.

Τα συναισθήματα μέσα του, ήταν ανάμεικτα. Από την μια ένιωθε γυμνός και απροστάτευτος στους εχθρούς του, από την άλλη ήταν περήφανος που η ταπεινότητά του ερέθιζε και ενδιέφερε ανθρώπους τους οποίους ποτέ δεν θα μπορούσε να γνωρίσει. Δεν είχε πλέον μυστικά, παρά μόνο όσα έκρυβε στη σκέψη του. Ο λόγος του έγινε με έναν ξαφνικό και ανέλπιστο τρόπο δημόσιος και έτσι άρχισε να ενδιαφέρεται για αυτόν περισσότερο.

Πλέον, δε μιλούσε απλά στο τηλέφωνο, έβγαζε λόγο, μεταμόρφωνε τους αγνώστους υποκλοπείς του σε ακούσιο ακροατήριο, σε κοινό αγνώστων. Η τηλεφωνική του συσκευή είχε μετουσιωθεί σε ένα ανοικτό μικρόφωνο καταγγελτικής αγόρευσης και ήλπιζε ότι οι παράνομοι ακροατές του θα γέμιζαν αναρίθμητες κασέτες εξαιρετικού ενδιαφέροντος.

Διάλεγε θέματα ανάλογα με τον συνομιλητή και με την άνεση τηλεοπτικού σχολιαστή ξόδευε τις ώρες του παίρνοντας εκδίκηση από όσους τον κρυφάκουαν, με ατέλειωτους μονολόγους.

Μέρα με την μέρα, κάθε του τηλεφώνημα διαρκούσε ολοένα και περισσότερο. Ξεμπέρδευε γρήγορα με τα τυπικά και ανέπτυσσε περίεργες θεωρίες και πολύπλοκους στοχασμούς, που δεν είχε ποτέ στο παρελθόν τη δυνατότητα να ανακοινώσει σε κάποιον. Προτιμούσε να συζητάει για πολιτικά θέματα και κατέθετε απερίφραστα τις ριζοσπαστικές του ιδέες, τις οποίες μερικές δεκαετίες τώρα είχε καταχωνιάσει, βαθιά στο χρονοντούλαπο της κοινωνικής του λήθης.

Η μεγαλύτερη απόλαυσή του όμως ήταν τα μηνύματα. Με αποστολέα ανυποψίαστους φίλους ή ακόμα και τον δικό του αριθμό, έγραφε μακρόσυρτα κείμενα κοινωνικής ανάλυσης ή εξαπέλυε κατηγορώ για επίκαιρα ζητήματα, με την ελπίδα να αιφνιδιάσει τους λαθραναγνώστες τους και να δημιουργήσει θόρυβο γύρω από το ονομά του. Βέβαια τις περισσότερες φορές ξένιζε τους αποδέκτες των μηνυμάτων, οι οποίοι άρχισαν να προβληματίζονται πλέον για την ψυχική του υγεία.

Η χαρμόσυνη αυτή περίοδος δεν κράτησε πολύ. Γρήγορα εξαντλήθηκαν οι συνομιλητές και όταν έβλεπαν τον αριθμό του δεν απαντούσαν στη κλήση. Χωρίς εμφανές κοινό δεν θα μπορούσε να ικανοποιήσει το αφανές. Ένιωσε ξαφνικά μόνος και άφωνος. Είχε τόσα ακόμα να πει, τόσα να εκφράσει, τόσα να καταθέσει. Με πλήρη ικανοποίηση ότι θα συνέβαλε στην αποδιάρθωση των εισβολέων του επαγγελματικού του βίου, επέβαλε την σιωπή, έκλεισε το κινητό και το έκρυψε στο συρτάρι του γραφείου του.

Ποτέ δεν έμαθε τελικά αν το ονομά του ήταν στη λίστα. Συνήθισε όμως στην ιδέα ότι τίποτα δεν είναι απόρρητο, προσωπικό και ιδανικό και αποφάσισε πλέον να μην σπαταλά την επικοινωνία χωρίς νόημα, δίχως σκοπό και χωρίς αιτία.

​​Φεβρουάριος 2006

​​Θανάσης Παυλόπουλος
​​Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ
​​

Κείμενο του 2002 και πάλι. Κοινή διαπίστωση, πόσο σημαντικός είναι ο χρόνος στην καθημερινότητά μας και πόσο εύκολα μπορει να μας ξεγελάσει ..

Το μέλλον, αβέβαιο..

Στο τρόλλεϋ, δεν υπήρχε θέση ούτε για όρθιους, κάθησε σε μια άκρη και κοίταξε έξω από το παράθυρο τον σκοτεινιασμένο ουρανό που έδειχνε σαν ένα παραγεμισμένο σακί έτοιμο να εκραγεί.
Δίπλα του, ένας μεσήλικας με φουντωμένα άσπρα μαλλιά και με παραμελημένο μουστάκι, στηρίζονταν μετά βίας στην κολώνα, έτοιμος να κοιμηθεί ή μάλλον να ξυπνήσει.

Το βλέμμα του έπεσε στα ΧΡΟΝΙΚΑ, την εφημερίδα που κρατούσε σφιχτά στα χέρια του συγκρατώντας το σώμα του με την κολώνα. Μετά βίας διάβασε τα μικρά γράμματα του άρθρου: «Ο χώρος και ο χρόνος είναι πεπερασμένοι, αλλά χωρίς όρια, σαν ένα μπαλόνι που φουσκώνει.

Ίσως είναι λίγοι εκείνοι που ξέρουν και ακόμη λιγότεροι εκείνοι που καταλαβαίνουν τι έχει ανακαλύψει ο καθηγητής κ. Χόκινγκ. Ωστόσο, η εγγενής στρυφνότητα της κβαντικής κοσμολογίας δεν φαίνεται να τρομάζει τους οπαδούς του. Ο Χόκινγκ είναι ο πρώτος κοσμολόγος – ίνδαλμα, ένας ροκ αστέρας της Φυσικής..»

Τί ήταν αυτό που διάβαζε; Δεν καταλάβαινε και πολλά αλλά η φαντασία του είχε φουντώσει. Από μικρό παιδί γοητευόταν από τις περίεργες θεωρίες της φυσικής και των μαθηματικών.

Η πίεση του πατέρα του τον είχε οδηγήσει στη Νομική. Όμως ο πρώτος ερωτάς του θα είναι και παντοτινός.

Το τρόλλεϋ σταμάτησε απότομα. Ο συνεπιβάτης με τα άσπρα μαλλιά πετάχθηκε από τη θέση του και κίνησε να κατέβει. Το βλέμμα του συνέχισε να κυνηγάει το άρθρο προσπαθώντας να διαβάσει όλο και πιό πολύ: «..η θεωρία του χάους προσπαθεί να εξηγήσει το γεγονός ότι τα σύνθετα και απρόβλεπτα αποτελέσματα μπορούν και θα εμφανισθούν σε συστήματα ευάλωτα των αρχικών καταστάσεων τους. Ένα κοινό παράδειγμα αυτού, είναι γνωστό ως επίδραση πεταλούδων. Ο κυματισμός των φτερών μιας πεταλούδας στην Κίνα θα μπορούσε να επηρεάσει πραγματικά τα καιρικά πρότυπα στην πόλη της Νέας Υόρκης. Με άλλα λόγια, είναι πιθανό μια πολύ μικρή διαταραχή να παράγει απρόβλεπτα και μερικές φορές, δραστικά αποτελέσματα..»

Στην ίδια στάση κατέβηκαν μαζί και οι δρόμοι τους χώρισαν μετά από λίγα μέτρα. Δυνατές σταγόνες βροχής χτύπησαν με δύναμη το πρόσωπο του. Γύρισε και κοίταξε το τρόλλεϋ που απομακρυνόταν, είχε ξεχάσει την ομπρέλα του μέσα. Έβρισε και έτρεξε προς την είσοδο μαζεύοντας, σα μαγνήτης όλη τη βροχή που δυνάμωνε, στο κοστούμι του. Ο κουλουράς, που όλα τα χρόνια τον περίμενε δεξιά από την είσοδο, δεν βρισκόταν εκεί. Περίεργο.., αναρωτήθηκε και κάλυψε το κεφάλι του με την τσάντα του.

– Καλημέρα κύριε Προεισπράτογλου, του φώναξε ο αστυνομικός στην είσοδο, προσπαθώντας να τον σταματήσει. – Γειά, απάντησε περπατώντας γοργά προς τα μέσα. Είχε αργήσει δεκαπέντε ολόκληρα λεπτά και δεν υπήρχε χρόνος για κοινωνικές συναναστροφές. Κατευθύνθηκε στην πλαϊνή πόρτα του κτιρίου και την βρήκε κλειστή. Άλλες φορές ήταν πάντα ανοιχτή, τώρα..

Στράφηκε στην κεντρική είσοδο, πλατσουρίζοντας στα νερά. Μπήκε με δύναμη μέσα, κοντοστάθηκε λίγο ώστε να γλιστρήσει το βρόχινο νερό από πάνω του, και άνοιξε την τσάντα του για να βγάλει τον φάκελο της υπόθεσης.

Ο κίτρινος φάκελλος ήταν εκεί, ο μπεζ ήταν μέσα, πουθενά όμως ο πράσινος. Κρύος ιδρώτας έλουσε το μέτωπό του. Θυμήθηκε που τον έβγαλε από το ντουλάπι και τον άφησε στο γραφείο του, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν λάθος νούμερο. Στις 8.10 το πρωί είχαν ζητήσει έναν γιατρό και επέμεναν. Εκνευρίστηκε και κατέβασε με δύναμη το ακουστικό. Ο φάκελος έμεινε στο γραφείο. Τώρα τί γίνεται;

Το βλέμμα του κινήθηκε στον χώρο σαν φάρος που ψάχνει μέσ’τη καταχνιά, ένα σημάδι ελπίδας. Εστίασε στο τηλέφωνο κοινού στον τοίχο. Σχημάτισε τον αριθμό του γραφείου του. Ήδη από το δεύτερο ψηφίο, ακούστηκε ένα εκνευριστικό και παρατεταμένο τουτ. Η βροχή προφανώς είχε μπλοκάρει τις γραμμές.

Τα’ βαλε με τον εαυτό του που τόσο καιρό αρνείτο να αγοράσει κινητό, γιατί δήθεν αντέβαινε στα ιδεολογικά του πρότυπα.

Πήρε την απόφαση να ζητήσει αναβολή, λόγω γεγονότος ανωτέρας βίας. Ποιό όμως ήταν το γεγονός αυτό; Η βροχή, η αργοπορία ή η λησμόνηση του φακέλου; Και θα το δεχόταν ο Δικαστής; Το άγχος τον είχε κυριεύσει. Έξω οι κεραυνοί φώτιζαν το μουντό πρωινό.

Μπήκε στην αίθουσα, χωρίς να έχει αποφασίσει τί θα έκανε τελικά. Κανείς.. Ψυχή.. Το ταβάνι έσταζε σε μιά γωνιά, τα φώτα ήταν σβηστά, αλλά άνθρωπος δεν υπήρχε. Περίεργη ησυχία.

Έντρομος, σκέφθηκε τις επιπτώσεις. Οι πελάτες του θα έρχονταν στο γραφείο το απόγευμα για να πληροφορηθούν την εξέλιξη της δίκης. Δεν μπορούσε να τους κρύψει την αλήθεια. Είχε ερημοδικασθεί.Τι κατάντια για έναν σοβαρό δικηγόρο. Κινδύνευε, όχι μόνο να του πάρουν την υπόθεση αλλά να ζητήσουν και αποζημίωση για την απώλεια της δίκης. Όλα τα άσχημα σε εκείνον θα συνέβαιναν σήμερα.

Κατέβασε στωικά το κεφάλι και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Η βροχή συνεχιζόταν αλλά η καταιγίδα είχε περάσει. Στο περίπτερο είχε κόσμο. Περιεργάζονταν τις κρεμασμένες και βρεγμένες εφημερίδες.

Το μάτι του σταμάτησε στα ΧΡΟΝΙΚΑ, και ξεχώρησε το άρθρο που κοίταζε στο τρόλλεϋ. Συνέχισε από εκεί που είχε σταματήσει:

– Ο χρόνος είναι μια φαντασίωση, έφθασε να πει ο ίδιος ο Αϊνστάιν. Αλλά από τότε πολλοί αγνόησαν τη γνώμη του. Αφού μιλάω για το τί θα κάνω αύριο, αφού ήταν χθες που χύθηκε το γάλα, ενώ τώρα κάποιος διαβάζει όσα γράφω. Το ρολόι υπάρχει και δουλεύει. Για ποιό λόγο λοιπόν αισθάνομαι ότι όλα αυτά είναι σίγουρα έτσι, αν στην πραγματικότητα πρόκειται για μια φαντασίωση; Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι απλά, αλλά την ίδια στιγμή το τι είναι χρόνος παραμένει ένα συναρπαστικό αίνιγμα.

Ξαναδιάβασε αυτό που τον ενδιέφερε περισσότερο: «Ο χρόνος είναι μια φαντασίωση, έφθασε να πει ο ίδιος ο Αϊνστάιν..».

Γι’ αυτόν όμως ο χρόνος ήταν πραγματικός και μάλιστα εφιάλτης ! Για λίγα λεπτά της ώρας είχε χάσει μία σημαντική υπόθεση, ίσως το μέλλον του να μην είναι ποτέ ίδιο όπως το παρόν του και πόσο μάλλον όπως το ένδοξο παρελθόν της οικογένειας του, τρεις γενιές δικηγόροι.

Σκέφθηκε πόσο πραγματικός είναι ο χρόνος στη ζωή ενός δικηγόρου και κοίταξε με περιφρόνηση το άρθρο στην εφημερίδα. Ένα ασήμαντο γεγονός στις 8.10 το πρωί αλλάζει τη ζωή του για πάντα. Η θεωρία του χάους στην δική του καθημερινότητα !

Τυχαία καρφώθηκε το βλέμμα του στο κύριο άρθρο και γούρλωσε τα μάτια του έκπληκτος: «Στο Πεδίο του Άρεως εορτάζεται σήμερα η Εργατική Πρωτομαγιά». Ξεφύσησε με ανακούφιση. Το μέλλον του επανήλθε στη φυσική του διαδρομή.

Δεν θα άλλαζε έτσι άδοξα. Τουλάχιστον όχι σήμερα, ημέρα αργίας.

Μάης 2002 ​Θανάσης Παυλόπουλος

Από το βάσανο των πειθαρχικών συμβουλίων η έμπνευση …

Ο εγκαλούμενος

Τα φαρδιά λάστιχα του μαύρου τζιπ στρίγγλισαν στην υγρή άσφαλτο, ψάχνοντας απεγνωσμένα να γραπωθούν στον δρόμο και να σπρώξουν, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, το βαρύ όχημα στον προορισμό του. Είχε ήδη βραδιάσει και ο χρόνος έτρεχε εναντίον του, δεν είχε την αντοχή να περιμένει ούτε λεπτό. Άφησε το τηλέφωνο να χτυπάει επίμονα, όταν έκλεισε απότομα την πόρτα πίσω.

Έπρεπε να διανύσει ελάχιστα χιλιόμετρα, δύο μεγάλους δρόμους και κάποια στενά, η απόσταση του φαινόταν όμως ατελείωτη, έτοιμη να χωρέσει τις πιο περίπλοκες σκέψεις του. Αυτές που δημιούργησε λίγα λεπτά πριν, το φαξ που είχε σταλεί στο γραφείο του..

Το κόκκινο φανάρι σταμάτησε βίαια την ορμή του. Κοίταξε έξω από το σκούρο παράθυρο τους επαγγελματίες να κλείνουν νωχελικά τα ρολά στα μαγαζιά τους πριν γυρίσουν σπίτι. Στο πεζοδρόμιο μια παρέα νέων καυγάδιζε χαμογελώντας, προφανώς για το που θα συνέχιζαν την ανέμελη εξοδό τους. Ζήλεψε.

Πάτησε με δύναμη το γκάζι θέλοντας να τονίσει εγωιστικά την παρουσία του στον χώρο, σε αυτή την πόλη που γέννησε τα ονειρά του, ανέθρεψε τις προσδοκίες και ικανοποίησε την ματαιοδοξία του και τώρα θέτει σε δοκιμασία την επαγγελματική του υπόσταση. Το αριστερό του χέρι είχε ιδρώσει σφίγγοντας το δερμάτινο τιμόνι, ενώ στο δεξί κρατούσε ακόμα τσαλακωμένη την ηρεμία του.

Ηταν μία κλήση σε απολογία. Έτσι απλά. Περιείχε όμως όλα τα στοιχεία που δεν περίμενε ποτέ να αντικρύσει. Ως αποστολέα το πειθαρχικό τμήμα του Συλλόγου του και ως αποδέκτη τον ίδιο, αφού είχε σταλεί στον αριθμό του. Δεν είχε μέσα όμως ονόματα, γεγονότα και αριθμούς. Αυτά που έλειπαν, αυτά τον βασάνιζαν, αυτά οδηγούσαν τον δρόμο του.

Τόσα χρόνια ποτέ μου δεν έβλαψα κανέναν, μονολόγησε. Πόσες φορές υπερασπίστηκα ανθρώπους που είχαν ανάγκη, πόσες φορές δούλεψα δωρεάν, πόσες παρέλειψα να αναζήτησω την αμοιβή μου, πότε άκουσα ένα ευχαριστώ, ποιός αναγνώρισε τις προσπάθειές μου; Ποιος με κατηγορεί τώρα;

Είχε πάντα στην τσάντα του τον κώδικα δεοντολογίας και τον επιδείκνυε σε όποιον συνάδελφο έδειχνε τάσεις αυτονόμησης από το συλλογικό τρόπο συμπεριφοράς και ο ίδιος γνώριζε απ’έξω κάθε άρθρο. Ποτέ δεν είχε δικάσει ερήμην συνάδελφο και εάν αυτός απουσίαζε, ματαίωνε την υπόθεση, μέχρις ότου ο Δικαστής να έχει στα χέρια του, τους ισχυρισμούς και των δύο πλευρών, και σε κάθε περίπτωση έφτανε στην αντιδικία αφού είχε εξαντλήσει κάθε προσπάθεια συμβιβασμού με το άλλο μέρος.

Σεβόταν απεριόριστα τους λειτουργούς της Θέμιδας ακόμα και όταν αντιμετώπιζε από αυτούς απαξιωτική συμπεριφορά. Φρόντιζε όμως με την ευγένεια και τον τεκμηριωμένο νομικό αλλά και συνδικαλιστικό λόγο να τους βάζει στην θέση τους, ακόμα και σε υποθέσεις άλλων, που τύγχανε να είναι παρών. Μια σκέψη πέρασε από το μυαλό του αλλά έφυγε γρήγορα όπως ήρθε. Δεν μπορεί ένας Δικαστής, με τον οποίον είχε ανταλλάξει κάποιες κουβέντες προ ημερών, επειδή δεν επέτρεπε στους συναδέλφους του να υποβάλουν τα αιτήματά τους, να έκανε αναφορά εναντίον του. Ο θύτης να έγινε θύμα;

Έστριψε απότομα προς την Λεωφόρο και σταμάτησε βίαια πίσω από μια ατέλειωτη σειρά αυτοκινήτων. Οποιαδήποτε καθυστέρηση μεγάλωνε την αγωνία. Έκλεισε νευρικά το ραδιόφωνο και αναλογίστηκε, προβάλοντας απελπισμένα στην δαιδαλώδη μνήμη του, την πλειάδα των υποθέσεων που είχε χειριστεί, για να θυμηθεί.

Ναι, υπήρξαν κάποιες περιπτώσεις που άργησε. Που η πολλή δουλειά στέρησε τη δυνατότητα να είναι συνεπής στην κατάθεση της αγωγής, την σύνταξη του συμφωνητικού, την μελέτη της δικογραφίας. Που χρησιμοποίησε κάθε δικαιολογία για να καλύψει το λάθος. Που έριξε τις ευθύνες άδικα στους συνεργάτες του. Μήπως είχε έρθει η ώρα να πληρώσει τον χαμένο χρόνο;

Τεράστιες επιγραφές εκδοτικών οίκων φώτιζαν τα πλατιά πεζοδρόμια στην πολύβουη περιοχή του κέντρου και από κάτω άνθρωποι και βιβλία έψαχναν να βρουν το ταίρι τους, στριμωχτά και ανέμελα, σαν προξενιά που μπορεί να μην πετύχαιναν ποτέ, σαν παντρειές που θα ζούσαν μαζί για πάντα.

Συγγράματα, μονογραφίες και νομικά περιοδικά, πάντοτε κάλυπταν το γραφείο και ξεχείλιζαν τις βιβλιοθήκες του. Είχε μάθει από ασκούμενος να ξορκίζει την ανασφάλεια της αγωγικής βάσης ή του αυτοτελούς ισχυρισμού, με ώρες μελέτης κάθε πιθανής βιβλιογραφίας.

Μία σκιά όμως βάραινε τη συνείδησή του. Είχε χρεωθεί μιά αοριστία. Τόσα χρόνια επιμελής σε κάθε λεπτομέρεια, σε σημείο που οι συνάδελφοί του κρατούσαν τα δικόγραφά του για υποδείγματα, είχε υποστεί μια ήττα στο γοητρό του. Ο πελάτης ήταν δύστροπος και ποτέ δεν κατάλαβε την διαφορά μεταξύ αφηρημένης υπόσχεσης χρέους και αιτιώδους αναδοχής οφειλής. Λες να είναι αυτός ο διώκτης μου, αναρωτήθηκε δυνατά, έτοιμος να αποδεχθεί την ευθύνη και να καλύψει με το παραπάνω κάθε ζημία, αρκεί να κλείσει η υπόθεση.

Κλείδωσε και περπάτησε γοργά προς το φρεσκοβαμμένο μπεζ κτίριο του Συλλόγου, που με την επιβλητική του παρουσία, στεκόταν πολλές δεκαετίες τώρα, φύλακας του Δικαίου και προστάτης των Δικηγόρων. Ισα που προλάβαινε να μάθει γιατί τον είχαν καλέσει, ποιός ήταν ο διώκτης του, σε τι παράβαση είχε υποπέσει.

– Καλησπέρα κ. Προεισπράτογλου, πώς και από εδώ τέτοια ώρα; αναρωτήθηκε ο επιμελητής της απογευματινής βάρδιας, συνεχίζοντας την κουβέντα απτόητα, πριν ο βιαστικός επισκέπτης προλάβει ν’αρθρώσει λέξη, – και σας έψαχνα στο γραφείο αλλά δεν απαντούσατε.

– Ήθελα να σας ενημερώσω για μία πρόσκληση από το Πειθαρχικό, συγνώμη, αλλά την έστειλα σε λάθος νούμερο, ήταν να σταλεί σε άλλον, όχι σε σας βέβαια. Δεν πιστεύω να ανησυχήσατε, εσείς, εξάλλου, δεν έχετε λόγο να φοβηθείτε..

​Μάης 2006

Θανάσης Παυλόπουλος

Πριν 9 χρονια στο πρώτο μου χρονογραφημα στο περιοδικό Νομικός Φάκελλος, ο Προεισπρατογλου ονειρευτηκε την Ηλεκτρονική ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και την μελλοντικη δικηγορια του 2075.

Σήμερα ελπίζω να γίνουν τα μισά από όσα φαντάστηκε και στο μισό χρόνο …

Προσέξτε πώς ψηφιζουν στο μελλον για Πρόεδρο !

Θ.Π

2075 .. η οδύσσεια της δικηγορίας

Όταν κουδούνισε με αυτό το χαρακτηριστικό ήχο που θύμιζε ρολόι του περασμένου αιώνα, είχε πια ξημερώσει για τα καλά. Πάντα του άρεσε να χρησιμοποιεί στοιχεία από το παρελθόν. Ήχους από παλαιά ρολόγια, τηλέφωνα ή τον ήχο από κέρματα που πέφτουν. Αυτόν ειδικά τον τελευταίο τον είχε προγραμματίσει να ακούγεται όταν άνοιγε την διαχείριση των οικονομικών στον υπολογιστή του.

Του θύμιζαν τις περιγραφές του παππού του, δικηγόρου και αυτού, ο οποίος είχε ένα μικρό γραφείο στην περιοχή των παλαιών Δικαστηρίων και τώρα Μουσείου Δικαισύνης.

Αφού ετοιμάστηκε και πέρασε αρκετή ώρα με την οικογένεια του, ξεκίνησε για την εταιρεία. Στις 10.00, ακριβώς, έφτασε στο μεγαλοπρεπές μέγαρο όπου στεγάζονταν εδώ και πολλά χρόνια τα γραφεία τους.

Το γραφείο του ήταν στον 14ο όροφο και έβλεπε τις χιονισμένες παρυφές της Πάρνηθας. Ήταν από τα μεγαλύτερα στο κτίριο, αφού ο κύριος όγκος της δουλειάς πέρναγε από αυτόν, ως νεότερο Διευθυντή.

Στον ίδιο όροφο είχε άλλα δώδεκα γραφεία, μικρότερα φυσικά από το δικό του και μια αίθουσα Δικαστικών Συνεδριάσεων. Στο τμήμα του εργάζονταν 25 άτομα και 3 Μηχανές Τεχνητής Νοημοσύνης σε δίκτυο.

Ο Γενικός Υπολογιστής του υπενθύμισε ότι είχε βαρύ πρόγραμμα. Στις 10.30 συμβούλιο με τους συνεργάτες του, στις 12.00 τρεις Δικαστικές Συνεδριάσεις και στις 14.00 συναντήσεις με νέους πελάτες. Φυσικά στις 15.00 υπήρχε γεύμα του προσωπικού στην νέα σάλα του 4ου ορόφου, χαλάρωση με multimedia εφαρμογές και μετά προσωπικές υποχρεώσεις.

Πήρε μια βαθιά ανάσα και κοίταξε την μεγάλη οθόνη που είχε μπροστά του. Εμφανίστηκαν αμέσως όλα τα μέλη του Τμήματός του. Αφού τους καλημέρισε, ζήτησε την πορεία των υποθέσεων που είχαν αναλάβει και έλαβε σε ψηφιακή μορφή τα αποτελέσματα των ερευνών τους. Τους ευχαρίστησε και τα πέρασε στην Ειδική Μηχανή Τεχνητής Νοημοσύνης που ανέλυε και αξιολογούσε τις ανθρώπινες λογικές σκέψεις σε νομικά θέματα και αναγνώριζε τυχόν σφάλματα και παραλείψεις.

Η διαδικασία αυτή είχε προβλεφθεί από το Τμήμα Διαχείρησης Νέων Τεχνολογιών της Εταιρείας, ώστε αφενός μεν να αξιοποιείται σε πρώτη φάση η ανθρώπινη σκέψη και κρίση και αφετέρου σε δεύτερη φάση να επιτυγχάνεται με την βοήθεια της αλάνθαστης Μηχανής το τέλειο αποτέλεσμα.

Τη μήχανη αυτή δεν την είχε ακόμα καμμιά άλλη εταιρεία, μεγάλο πλεονέκτημα. Τα πορίσματα ήταν γεμάτα λάθη. Πολλά λογικά συμπεράσματα ήταν στηριγμένα σε εσφαλμένη βάση και κάποιες λύσεις που είχαν δοθεί είχαν άγνωστα αποτελέσματα. Αυτό τον εκνεύρισε αλλά αναγνώρισε στο σύστημα την τελειότητα του.

Γύρισε πίσω τις εκθέσεις στους συνεργάτες του και τους κάλεσε να τις τροποποιήσουν προς το καλύτερο. Ήταν βέβαιος ότι θα αντιδρούσαν αλλά ήξερε ότι η δουλειά αυτή ήταν μονόδρομος για τους περισσότερους.

Μετά από 6 χρόνια σπουδών στις Δικαιικές Επιστήμες, ο μισθός τους ήταν πολύ μεγαλύτερος από άλλους επαγγελματίες. Είχαν πετύχει δωρεάν κατοικία, διατροφή και εργασία. Δεν θα διακινδύνευαν κάτι από αυτά. Εξάλλου ήταν και τιμητικό να φέρουν τον τίτλο του συνεργάτη δικηγόρου του Ελληνικού Τμήματος της τρίτης καλύτερης Δικηγορικής Εταιρείας στην Νέα Ευρώπη.

Λίγα μόλις λεπτά πριν τις 12.00 φόρεσε την ειδική συσκευή ασφαλούς επικοινωνίας και μπήκε θριαμβευτικά στην αίθουσα Δικαστικών Συνεδριάσεων. Κάθε Εταιρεία είχε υποχρεωτικά και μια τέτοια αίθουσα για να διεξάγονται οι δίκες.

Κάθισε στη θέση του και αμέσως δημιουργήθηκαν εμπρός του τρία ολογραφήματα με τα πρόσωπα των Δικαστών και ενεργοποιήθηκε δικτυακά ο Κεντρικός Υπολογιστής του Υπουργείου Δικαιοσύνης που είχε την εποπτεία της διαδικασίας. Η συζήτηση ήταν έντονη, όπως μεγάλα ήταν και τα οικονομικά συμφέροντα που δικάζονταν.

Μιάμιση ώρα μέτα βγήκε από την αίθουσα και ενημέρωσε τους συνεργάτες του για την έκδοση των σχετικών αποφάσεων. Η περιουσία της Εταιρείας είχε αυξηθεί κατά μερικές χιλιάδες Οικονομικές Μονάδες, πράγμα που τόνωσε τον εγωισμό του.

Έφτασε πέντε το απόγευμα και χτύπησε το φορητό του βιντεοτηλέφωνο. Του θύμισαν ότι σε λίγα λεπτά έληγε η προθεσμία να συμμετάσχει σε μια διαδικασία που κόντευε να ξεχάσει. Εξάλλου ήταν η μόνη που είχαν κρατήσει οι Διευθυντές των Δικηγορικών Εταιρειών για να τους θυμίζει τις παλιές καλές εποχές.

Έπρεπε να ψηφίσει ποιόν ήθελε για Πρόεδρο. Η θέση ήταν καθαρά τυπική. Ουσιαστικά η Ένωση Δικηγορικών Εταιρειών ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Είχε τον πρώτο λόγο στην έκδοση των Νόμων, στην κατάρτιση των Διεθνών Συμβάσεων, στην Εργατική Πολιτική, στη Διασφάλιση των Κοινωνικών Δικαιωμάτων.

Ψήφισε ακουμπώντας στην Οθόνη το πρόσωπο του συμφοιτητή του στις Δικαιϊκές και Διοικητικές Επιστήμες. Ήταν Διευθυντής σε άλλη εταιρεία αλλά είχε κοφτερό μυαλό και του είχε ζητήσει επίμονα την ψήφο του.

Είχε ήδη νυχτώσει. Από το ανοιχτό παράθυρο του γραφείου κοίταζε τα φώτα που τρεμόσβηναν στο βάθος. Προσπαθώντας να τα ξεχωρίσει, καλύτερα και καλύτερα, έγειρε στο γραφείο του και αποκοιμήθηκε.

– Τιιι σκέφτεστε κύριε Προεισπράτογλου; ακούστηκε μία δυνατή, τσιριχτή φωνή από ψηλά.

Πετάχθηκε από τη θέση του τρομαγμένος και η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Ολάνοιξε τα μάτια του, κοίταξε γύρω του, κοίταξε μπροστά, σκέφθηκε λίγο, μετά πήρε μια βαθιά ανάσα, χαμογέλασε, σήκωσε τον φάκελο που κρατούσε στα χέρια του και είπε:

– Παρίσταται κυρία Πρόεδρε, παρίσταται διά του υπογράφοντος…

Γενάρης 2002 ​
Θανάσης Παυλόπουλος ​
Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ

Ένας καλός κοινωνικός Μηχανικος από το 2005 !!

Τίτλος : Μην τα λες όλα..

Από τότε που ήταν σχολείο είχε ξεχωρίσει μέσα του αυτήν την περίεργη συνήθεια να ρωτά για κάθε τι που σε άλλους θα φαινόταν άχρηστο, σε αυτόν όμως ιδιαίτερα χρήσιμο. Με το καιρό αξιολογούσε τις διάφορες πληροφορίες και προσπαθούσε μέσα από αυτές να κερδίσει από τα πιό απλά πράγματα έως τα πλέον σύνθετα. Μεγαλώνοντας συνήθισε να αποσπά από τους συνομιλητές του τα μεγαλύτερα μυστικά χωρίς ιδιαίτερο κόπο.

Στα πανεπιστημιακά χρόνια, αυτό το ταλέντο του χάρισε υψηλούς βαθμούς και τον έπαινο των καθηγητών, αφού κατάφερνε σχετικά εύκολα να ξεχωρίζει με τις σωστές απαντήσεις και ιδίως στα αιφνιδιαστικά τέστ, τα οποία για αυτόν ήταν γνωστά εκ των προτέρων. Είχε φροντίσει βέβαια να αποσταλεί μία επίσημη εγκύκλιος στην αλληλογραφία των καθηγητών, που τους υποχρέωνε να συντάσσουν για τα τεστ μία ειδική φόρμα με τις ερωτήσεις προκειμένου να ενημερώνεται εκ των προτέρων η Διεύθυνση και μετά να την αφήνουν στην θυρίδα επικοινωνίας της Σχολής, στην οποία, φυσικά, είχε πρόσβαση μόνο αυτός.

Εάν το ταλέντο αυτό τον έκανε να ξεχωρίζει στην νεανική του ηλικία, επαγγελματικά, του χάρισε τη δυνατότητα να κερδίσει μεγάλες υποθέσεις αξιοποιώντας τις κατάλληλες πληροφορίες που συνέλεγε πλέον μεθοδικά. Όταν οι συνάδελφοι ρωτούσαν ποιό ήταν το μυστικό της επιτυχίας του, αυτός απαντούσε αινιγματικά, ότι μπορούσε να ανακαλύπτει μυστικά που δεν έπρεπε να ξέρει.

Πρόσφατα μια ώριμη και εύσωμη κυρία του εμπιστεύθηκε, οργισμένη και προδομένη, την επιδίωξη παχυλής διατροφής κατά του συζύγου της, την πηγή των εισοδημάτων του οποίου δεν είχε καταφέρει επί δεκαπέντε και πλέον έτη να ανακαλύψει, προνόησε να μάθει όμως, ότι όσο σπάνια προσέφερε δώρα σε αυτή, τόσο συχνά παρείχε μέρος του πλούτου του στη νεαρά ερωμένη του.

Όπως, όταν ήταν μικρός, τον περίμενε στην είσοδο του πολυτελέστατου κινηματογράφου της πόλης μια πρόσκληση πρεμιέρας έργου, αναφέροντάς τον μάλιστα και ως γνωστό κριτικό του είδους, ενώ ήταν μόλις 13 ετών, με τον ίδιο εύκολο τρόπο πέτυχε με μερικά τηλεφωνήματα, να εξασφαλίσει τις απαιτούμενες πληροφορίες που χρειαζόταν.

Το θύμα στο πρώτο τηλεφώνημα ήταν η φιλότιμη γραμματέας του παραστρατούντος συζύγου, η οποία ρωτήθηκε από τον υποτιθέμενο υπάλληλο του ταχυδρομικού γραφείου της γειτονιάς, εάν ήθελε για τις ευχετήριες κάρτες των Χριστουγέννων να εκδοθεί τιμολόγιο γιατί τότε θα χρειαζόταν τα πλήρη στοιχεία των εταιρειών για τις οποίες εργαζόταν. Αυτή υπήρξε λαλίστατη και ιδιαίτερα χαρούμενη, αφού πέτυχε την υποσχεθείσα από τον ταχυδρομικό έκπτωση για τον εργοδότη της. Βέβαια, αναρωτήθηκε μέσα της γιατί εστάλησαν οι κάρτες χωρίς να ενημερωθεί αλλά δεν της έπεφτε και λόγος.

Συνέχισε το συνηθισμένο του παιχνίδι, καλώντας την αρμόδια εφορία για τις εμπορικές εταιρείες και αφού προσποιήθηκε τον συνάδελφο ενός παραμεθόριου γραφείου, μετά από σύντομη φιλική συζήτηση με τον ανυποψίαστο που είχε σηκώσει το ακουστικό, απέσπασε το όνομα και τον αριθμό τηλεφώνου του αρμόδιου ελεγκτή που είχε πρόσβαση στο πληροφοριακό σύστημα για τις εταιρείες που έψαχνε.

Τα στοιχεία όμως ήταν άκρως εμπιστευτικά και κανένας έμπειρος υπάλληλος δεν θα τα αποκάλυπτε σε όποιον τυχαία ρωτούσε. Ποιός όμως μισθοσυντήρητος εργαζόμενος στο Δημόσιο θα μπορούσε να αρνηθεί την βοήθεια σε Προιστάμενό του στα κεντρικά του Υπουργείου Οικονομικών, ακόμα και εάν έλειπε η τυπικότητα της διαδικασίας; Μεταξύ συναδέλφων υπάρχει αλληλεγγύη. Ύστερα από τόσα χρόνια, θα μπορούσε να υποδυθεί ακόμα και τον πρωθυπουργό, πόσο μάλλον έναν Επιθεωρητή που έψαχνε δήθεν στοιχεία για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Σε λίγα λεπτά ο ελεγκτής του έστειλε όλα τα επίσημα λογιστικά στοιχεία στο φαξ του απέναντι φαρμακείου, για να μην κινήσει υποψίες.

Λίγο πιο δύσκολα έμαθε την Τράπεζα και τους λογαριασμούς που διατηρούσε σε αυτήν, ρωτώντας τον τοπικό ταχυδρόμο, ο οποίος του στοίχισε ένα μικρό μπαξίσι για τις ευαίσθητες αυτές πληροφορίες τις οποίες μάζεψε, ανοίγοντας διακριτικά πριν παραδώσει έναν έναν τους φακέλους. Μετά κάλεσε την νεαρά υπάλληλο στο ταμείο της Τράπεζας και παριστάνοντας τον ίδιο τον βαθύπλουτο δικαιούχο, ζήτησε με αποφασιστικότητα να πληροφορηθεί το χρηματικό υπόλοιπο, διευκόλυνση που δεν αρνήθηκε η καινούρια ταμίας, αφού είχε σαφές εντολές να εξυπηρετεί αναντίρρητα τους καλούς πελάτες.

Λίγες ώρες μετά, βυθισμένος στην παχιά πολυθρόνα και με τον αέρα του νικητή, αποφάσισε να το διασκεδάσει λίγο περισσότερο. Είχε μάθει με τον προσφιλή του τρόπο τα οικονομικά στοιχεία του αντιδίκου αλλά ήθελε κάτι ακόμα. Αναλογίστηκε ότι μία δίκη διατροφής θα χρειαζόταν χρόνο και δεν ήταν βέβαιη η έκβασή της, ενώ ένας αναίμακτος συμβιβασμός για λίγες ώρες δουλειά, θα ήταν σίγουρη επιτυχία.

Σχημάτισε τον αριθμό και κάλεσε τον άπιστο σύζυγο. Μετά από μια σύντομη συνομιλία για τις απαιτήσεις της εντολέος του και προτού ξεδιπλώσει τα εμπιστευτικά δεδομένα, υπό την μορφή εύσχημης απειλής για να κλείσει με τον καλύτερο τρόπο την υπόθεση, πήρε το ακουστικό μια γνώριμη φωνή, που τον άφησε εμβρόντητο:

Κύριε Προεισπράτογλου, με συγχωρείτε, ψέλλισε με τρεμάμενη από την ντροπή φωνή, η τέως απατημένη σύζυγος, αλλά αποφάσισα να μην προχωρήσω στην δικαστική κόντρα με τον συζυγό μου και να γυρίσω δίπλα του, μια και έχουμε τόσο πολλά να μοιραστούμε πλέον. Όλες αυτές οι πληροφορίες που μου γνωρίσατε για την περιουσιακή του κατάσταση, μου φάνηκαν εξαιρετικά χρήσιμες, χαμήλωσε τον τόνο της φωνής της και συνέχισε σχεδόν ψιθυριστά για να μην ακουστεί, ..του φανέρωσα τα στοιχεία που συλλέξατε και τον έφερα προ του διλήμματος, ή μένει με την ερωμένη του και πληρώνει και αυτήν και εμένα αλλά και εσάς ή την διώχνει και πληρώνει μόνο εμένα. Και αυτός διάλεξε το δεύτερο!

​Νοέμβριος 2005

​Θανάσης Παυλόπουλος
​Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ

Επειδή η παράδοση πρέπει να συνεχίζεται …

Ένα κείμενο του 2004 για ένα αγαπημένο πρόσωπο κάθε γραφείου ..

Η κυρία Αμαλία

Στεκόταν αμίλητη στην συνηθισμένη της θέση, εκεί που τέσσερεις δεκαετίες περίπου είχε γνωρίσει από κοντά τις χαρές και τις λύπες του γραφείου. Η φιγούρα της δέσποζε στον χώρο και εξέπεμπε θετική ενέργεια σε αυτόν που θα είχε την χαρά να συνεργασθεί μαζί της. Από τα φοιτητικά κιόλας χρόνια, όταν είχε εμφανισθεί στην εξώθυρα του κτιρίου ζητώντας εργασία, ήξερε μέσα της ότι θα περάσει εκεί σχεδόν όλη της την ζωή. Διέθετε όλα τα προσόντα που θα ζητούσε και ο πιο απαιτητικός εργοδότης και κυρίως ταλέντο επικοινωνίας με τους ανθρώπους, όπλο πολύτιμο για την δουλειά αυτή.

Προσλήφθηκε όταν συνταξιοδοτήθηκε η προηγουμένη και με συνοπτικές διαδικασίες, αφού η ανάγκη για συγγραφή των δικογράφων ήταν άμεση. Κάθε πρωί έβρισκε στο γραφείο της τις αγωγές και τις προτάσεις για την επόμενη βδομάδα και είχε ελάχιστο χρόνο να τις δακτυλογραφήσει, κουνώντας αποδοκιμαστικά το κεφάλι της κυρίως σε αυτές των διαζυγίων, χωρίς να επιτρέπεται ούτε ένα ορθογραφικό λάθος, το οποίο θα προσέβαλε το κύρος του γραφείου.

Πολύτιμος βοηθός της μία σουηδική HALDA και όταν αυτή άρχισε να κολλάει στο γιώτα και το όμικρον αντικαταστάθηκε με τη νέα φορητή REMINGTON ώστε να συνεχίζεται το γράψιμο στο σπίτι, συνήθεια που με τα χρόνια την απέτρεψε από το να δημιουργήσει δική της οικογένεια..

Η εμφάνιση των πρώτων υπολογιστών, με τους οποίους μπορούσε να επεξεργαστεί το γραπτό κείμενο, αντιμετωπίστηκε με διαφορετικά συναισθήματα. Ευκολία διόρθωσης του λάθους αλλά δυσκολία στην κατανόηση όλων αυτών των αγγλικών λέξεων που έπρεπε να γράψει στην μαύρη οθόνη για να ανοίξει, σώσει και εκτυπώσει το κείμενο.

Ποτέ της δεν συμπάθησε τα μπεζ κουτιά που έπιαναν όλο τον χώρο στο μικρό της γραφείο, ούτε τότε που ανακλούσαν ζωηρά χρώματα ούτε αργότερα που εξελληνίστηκαν, γιατί της ήταν αδύνατο να καταλάβει τον λόγο που την ώρα που έγραφε το κείμενό της αργά και σταθερά, προσηλωμένη στο καθήκον, ξαφνικά η οθόνη γινόταν μπλε και έγραφε κάτι ακαταλαβίστηκα περί χαμένων δυναμικών συναρτήσεων ή άλλες φορές όταν προσπαθούσε να εκτυπώσει εμφανίζονταν, δια μαγείας, κινέζικα ιδεογράμματα.

Ευτυχώς στις τηλεπικοινωνίες ο εκσυγχρονισμός άργησε να έρθει στο γραφείο χωρίς ουδόλως αυτό να την ενοχλήσει. Οι κινήσεις ήταν εύκολες και οι κουβέντες είχαν γίνει στερεότυπες – Γραφείο δικηγόρου Προεισπράτογλου, Λέγετε παρακαλώ. Κανείς δεν μπορούσε να ξεφύγει από τα δίχτυα της όταν ξεκίναγε μια συνομιλία μαζί της. Εάν το αφεντικό είχε ζητήσει να μην τον ενοχλήσουν, ουδείς θα διατάραζε την ησυχία του. Εάν είχε ζητήσει να του βρει ένα νούμερο τηλεφώνου ή μια διεύθυνση, θα σκαρφιζόταν τα πάντα προκειμένου να «ομολογήσει» ο συνομιλητής της.

Χρησιμοποιούσε έναν ιδιαίτερο τρόπο να εξηγεί στον εργοδότη της ποιος τον ζητεί και για ποιόν λόγο. Την ώρα που ανέκρινε τον ομιλούντα, ταυτόχρονα, με νοήματα και σημειώσεις υποδείκνυε το όνομα του και τι ήθελε και που ήταν ο φάκελός του και γενικά όλα τα στοιχεία που ήταν αναγκαία για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση χωρίς πανικό.

Ενώ η επαφή της με την τεχνολογία υπήρξε ατυχής, η σχέση της με τον καφέ υπήρξε απαράμιλλη. Αποτελούσε κίνητρο πρωινής εργασίας για όλους ο μυρωδάτος ελληνικός που τους περίμενε στο γραφείο. Τον προμηθευόταν η ίδια φρεσκοκομμένο από το παραδοσιακό καφεκοπτείο του κέντρου και στο παλιό γκαζάκι μεγαλουργούσε χωρίς ωστόσο να έχει δοκιμάσει ποτέ της καφέ ή τσιγάρο.

Πόλεμος σε όλα τα μέτωπα. Ο τίτλος που θα μπορούσε να μπει στη σχέση της με το κάπνισμα. Ουαί και αλίμονο εάν ένας πελάτης άναβε τσιγάρο χωρίς την άδειά της. Θα προφασιζόταν οτιδήποτε για να τον κάνει να το σβήσει. Θα έβηχε συνεχώς μπροστά του μέχρι να του δώσει να καταλάβει ότι έχει χρόνιο άσθμα εξαιτίας του καπνού, θα έκρυβε τα σταχτοδοχεία ή θα άνοιγε το παράθυρο στην πλάτη του χειμωνιάτικα μέχρι να παγώσει.

Μέγιστη και η προσφορά της στην οργάνωση των εγγράφων κάθε δικογραφίας και στην αρχειοθέτηση των νομικών άρθρων και περιοδικών. Αυτή ήταν που αποδελτίωνε κάθε μήνα τον Ραπτάρχη, ασχολία που ποτέ κανείς στο γραφείο, δικηγόρος ή ασκούμενος, δεν κατάφερε να κάνει καλύτερα και γρηγορότερα.

Τώρα καθόταν σιωπηλή και σκεφτόταν πόσος καιρός πέρασε και πόσο άλλαξαν όλα αυτά τα χρόνια. Οι παλιοί υπολογιστές έγιναν μουσειακά κομμάτια και νέα υπερσύγχρονα μηχανήματα βρίσκονται σε κάθε γραφείο με δυνατότητα αναγνώρισης ομιλίας. Πλέον οι δικηγόροι υπαγορεύουν σε μικρόφωνο αντί σε γραμματέα και αμέσως ο λόγος μετουσιώνεται θαυματουργά σε δικόγραφο. Το διαδίκτυο παρέχει τις μεγαλύτερες νομικές και όχι μόνο, βιβλιοθήκες, από τις οποίες μπορεί κανείς να κατεβάσει εύκολα τα πάντα, από νόμους και αποφάσεις μέχρι υποδείγματα και συγγράμματα.

Το πανάκριβο τηλεφωνικό κέντρο με δυνατότητες παράλληλης ενδοσυνεννόησης αντικατέστησε τις κοκκαλί κυκλικές συσκευές και τα διάσπαρτα διπλωμένα καλώδια παρέχοντας άμεση επικοινωνία μεταξύ πολλών προσώπων. Οι μόνοι ενοχλητικοί πλέον διεισδύουν μέσω της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και απωθούνται με τα πιο ισχυρά αντισπάμ προγράμματα. Τα ραντεβού με τους πελάτες κλείνονται απευθείας από το κινητό τηλέφωνο και τα μηνύματα μεταφέρονται αστραπαιαία με ήχο και εικόνα. Ο αργοψημένος ελληνικός καφές έδωσε την θέση του σε στιγμιαίο φραπέ και σε ιταλικό εσπρέσσο που παρασκευάζεται αυτόματα με το πάτημα ενός κουμπιού.

Τόσες συσσωρευμένες γνώσεις και εμπειρίες ετών είναι πλέον άχρηστες και αναξιοποίητες. Η τεχνολογία την είχε νικήσει κατά κράτος. Ήταν προφανές ότι η παραμονή της ως γραμματέας στο δικηγορικό γραφείο Προεισπράτογλου ήταν άνευ ουσίας. Υπομονετικά περίμενε την απάντηση του τελευταίου δικηγόρου της οικογενείας που είχε την τύχη να γνωρίσει εδώ μέσα, στο ερώτημα εάν την χρειάζεται πλέον άλλο.

Εκείνος, πίσω από την βαρειά πόρτα, θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα του όταν αυτός παιδί και αυτή ήδη μεγαλοκοπέλα είχαν πρωτοσυστηθεί στο γραφείο. – Παιδί μου, μετά τον δικηγόρο έρχεται η γραμματεύς του. Θέλω να την σέβεσαι και να την ακούς. Και πράγματι το παρουσιαστικό της κυρίας Αμαλίας ενέπνεε σεβασμό. Ηταν ψιλόλιγνη και με τα μαλλιά της μαζεμένα. Φορούσε πάντα σοβαρά ρούχα και το δυνατό άρωμά της μύριζε από την είσοδο του μεγάρου. Η αυστηρή της φωνή ηχούσε ακόμα στα αυτιά του: – Νεαρέ Προεισπράτογλου, μην διανοηθείς να ξαναπαίξεις με τις σφραγίδες του μπαμπά σου. Εχεις γεμίσει με μελάνια τους τοίχους..

– Αγαπητή μου, ένα δικηγορικό γραφείο σαν το δικό μας, με ιστορία και παράδοση μερικών δεκαετιών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την παρουσία μίας ικανής και δυναμικής γραμματέως. Ακόμα και εάν το έργο σου έχει συρρικνωθεί, ακόμα και εάν κάποιες εκ των δραστηριοτήτων σου έχουν αναληφθεί από τα σύγχρονα μηχανήματα και τις νέες τεχνολογίες, τις οποίες αναγκαζόμαστε εκ της προδιαγεγραμμένης πορείας της ζωής να ακολουθούμε, η θέση σου στο γραφείο μας είναι ακόμα ανεκτίμητη, για όσους λόγους οι προκάτοχοί μου σε εμπιστεύθηκαν τόσα συναπτά έτη αλλά και για έναν ακόμα που θεωρώ εξίσου σημαντικό. Ετοίμασέ μου σε παρακαλώ έναν ελληνικό καφέ με πλούσιο καιμάκι..
​​​​
Ιούνιος 2004
​​
​Θανάσης Παυλόπουλος
​​Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ

Από το 2007 και το επόμενο χρονογραφημα του Προεισπρατογλου, ανήμερα της εορτής του προστάτου της Θέμιδος Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου…

Παρ’ Αρείω..
 
 
Με την ατίθαση δύναμη της νιότης να σπρώχνει το κάθε του βήμα, κατηφόριζε γοργά το στενό δρομάκι προς την μικρή πλατεία, καθώς η γλυκειά αίσθηση της μέθης ελάφρυνε τον ίσκιο του, φτιάχνοντας ζωγραφιές αριστερά και δεξιά. Φιγούρες που ξέφευγαν από τις κλειστές πόρτες και έτρεχαν πάνω στους τοίχους, ζωντάνευαν απότομα στο φως και τρεμόσβηναν στο σκοτάδι, προδίδοντας την πηγή των συναισθημάτων του, τα οποία προσπαθούσε άτεχνα να κρατήσει μέσα του έως την επόμενη συνάντηση. Συναισθήματα ευτυχίας από την πρόσφατη προαγωγή του παρ’ Αρείω.
 
Ανάμεσα στην αστική πολυκοσμία και τον απρόσωπο εκσυγχρονισμό, τούτη η ξεχασμένη γειτονιά στεκόταν περήφανη και αυθεντική, αντιδρώντας στον σαρωτικό χρόνο και στην πρόχειρη λάμψη των σύγχρονων εμπορικών κέντρων, όπως τ’αγριολούλουδο ορθώνει τον τρυφερό μίσχο του μέσα από το σκληρό μπετόν, βρίσκοντας απροσδόκητα δίοδο ζωής.
 
Προσπέρασε την επιβλητική εκκλησία και κοντοστάθηκε στην σκουριασμένη και υποφωτισμένη βιτρίνα, όπως κάθε φορά που περνούσε από δω, περιμένοντας να δει κάτι καινούργιο αυτή τη φορά, κάτι που θα’ταν κάποτε χρηστικό και καθημερινό, ενώ σήμερα ξαναγυαλισμένο περιμένει να διακοσμήσει άκομψα μοντέρνους χώρους δίχως ταυτότητα και απόληξη ψυχής.
 
Παραδίπλα από το παλαιοπωλείο, μετά από μια ξύλινη πόρτα που κάποτε οδηγούσε σε μια καταπράσινη εσωτερική αυλή, μία συστάδα από πολύχρωμες σημαίες λικνίζονταν από ψηλά, στρατευμένες η μία δίπλα στην άλλη, υπενθυμίζοντας στους περαστικούς την εθνική τους απολύτρωση και εκλιπαρώντας να την υποστηρίξουν με την αγορά τους.
 
Εκεί, ανάμεσα στο ζωντανό παρελθόν και το ξεχασμένο μέλλον, στο γραφικό τούτο ταβερνάκι κάτω από την αγέραστη ελιά που σκλάβωνε επιμελώς τον μεσημεριανό ήλιο, είχαν διαλέξει να μαζεύονται τις Παρασκευές και να ανταλλάσσουν εμπειρίες από τα έδρανα, ιστορίες δικανικής πρόζας, ενίοτε επαναλαμβανόμενες θεματικά αλλά πάντοτε αφηγηματικά πρωτόγνωρες και συμπερασματικά αμφίσημες.
 
Σε αυτή την φιλόξενη παρέα συμμετείχε και αυτός, κατά ευγενική παραχώρηση των πρεσβυτέρων δικηγόρων, με απώτερο σκοπό την ηλικιακή ανανέωση της ομήγυρης και άκουε πάντοτε με ιδιαίτερη προσοχή τα ιστορούμενα, αποπειρώμενος υποσυνείδητα την προσομοίωση προσώπων και καταστάσεων, την εμβίωση της πραγματικότητας μέσω της φαντασίας του.
 
Μεταξύ ούζου και μεζέ, οι τοποθετήσεις των συνδαιτυμόνων είχανε μέτρο και ρυθμό, απόχρωση και γεύση, άλλοτε ανάλογα με τον τύπο της αντιδικίας και πάντοτε σύμφωνα με τον βαθμό της δωσιδικίας. Τα δρώμενα στα περιφερειακά Ειρηνοδικεία αντηχούσαν με την απαξιωτική υφή του ήρεμου λόγου, οι ανεξάντλητες κόντρες στο Πρωτοδικείο αναλύονταν βασανιστικά και με τον δέοντα σεβασμό στην ιερή καθημερινότητα, ενώ στις ιστορίες των Ανωτάτων πρωταγωνιστούσαν οι μεγαλοπρεπείς χειρονομίες μαζί με τον απαιτούμενο στόμφο νομικής σοφιστείας.
 
Το πρωινό ήταν ήδη ζεστό εν μέσω φθινοπώρου, δείχνοντας από νωρίς την άρνηση του καιρού να υπακούσει στους μακρόβιους νόμους της φύσης που υπαγορεύουν την εναλλαγή των εποχών, αδιατάραχτα και αξιωματικά, αμφισβητώντας έτσι το απόλυτο μέτρο και την δέουσα ισορροπία που χρειάζεται ο άνθρωπος για να επιβιώσει στο σύμπαν.
 
Σπαταλώντας αρκετό χρόνο, προτού προλάβει να χαρεί τον περίλυπο δωδεκάκτυπο ήχο από το βαρύτονο σήμαντρο, μελέτησε με επιμέλεια πρωτάρη τους αναιρετικούς λόγους και ιδίως τους αφορώντας αποδεχόμενες αποδείξεις, καίτοι μη προσαχθείσες, και αφού αποστήθισε όσο γίνεται καλύτερα πρόσφατη απόφαση του πρώτου τμήματος περί αναπομπής σε εκ νέου κρίση την ατυχή υπόθεση, κατηφόρισε με προορισμό το ασφαλές λιμάνι της αναγνώρισής του.
 
Η συνήθης παρέα βρισκόταν στη θέση της και μάλιστα από νωρίς. Απέναντι σε αυτό το απαιτητικό ακροατήριο και με ύφος ισοπεδωτικό για το ειδικό βάρος της διαδικασίας, δίνοντας την εντύπωση του φυσικού και καθημερινού, καταμαρτύρησε την βαθιά του προσήλωση στην αριστοκρατική δικονομία και ιστόρησε με κάθε λεπτομέρεια την σημερινή του παράσταση στον Άρειο Πάγο και την έντονη αψιμαχία με την έδρα που επέμενε, η δύστυχη, στην νομική της άποψη, κόντρα στην νομολογιακά επελαύνουσα σκέψη του.
 
Σαν δώρο θεού προς την υπομειδιούσα δικηγορική παρέα, ο ήχος της καμπάνας από την εορτάζουσα εκκλησία, δυνάμωνε σε κάθε κτύπο και επικάλυπτε ολοένα και περισσότερο τον διηγηματικό του οίστρο, αναγκάζοντάς τον να παραβγεί μάταια στην θεϊκή συμμαχία εναντίον του. Καθώς και οι τελευταίοι προσκυνητές σκόρπιζαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, χαμήλωσε την φωνή του, αναμένοντας την αντίδραση του κοινού.
 
– Μελίρρυτε Προεισπράτογλου, σύσσωμη η ομήγυρις χαίρεται με την εξέλιξη σου να παρίστασαι πλέον στην ολότητα των ελληνικών δικαστηρίων, ισοτίμως με τους περισσότερους εξ ημών και σου ευχόμεθα εκ βάθους καρδίας να τύχεις στο λειτούργημά σου την δια βίου αρωγή του σεπτού προστάτου της Θέμιδος Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, τη μνήμη του οποίου εορτάσαμε σήμερον, εν πλήρη αργία δικαστηρίων, λίγο πριν καταφτάσεις..
 
Οκτώβρης 2007
 
Θανάσης Παυλόπουλος
Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ

Επαναδημοσιευω σημερα ένα κείμενό μου, του 2007, από το περιοδικό ΝΟΜΙΚΟΣ ΦΑΚΕΛΛΟΣ για να μεταφέρω μια εικόνα από το Διοικητικό Συμβούλιο του ΔΣΑ με τα μάτια του γνωστού συναδέλφου Προεισπράτογλου, (χρήσιμο ενόψει των επερχόμενων εκλογων ΔΣΑ)

Στο Δ.Σ

Όσην ώρα περίμενε, την ματιά του είχε τραβήξει ο πίνακας που δέσποζε στον απέναντι τοίχο, ακριβώς επάνω από την κεντρική δερμάτινη πολυθρόνα. Η χρυσόγλυπτη κορνίζα από μόνη της αρκούσε να γεμίσει τον χώρο, πόσο μάλλον το έργο. Ο καλλιτέχνης είχε πετύχει να αποδώσει την σοβαρότητα που άρμοζε στο θέμα. Εξάλλου, δεν πρέπει να ήταν δύσκολο, σκέφτηκε. Την εποχή της επαγγελματικής μας αίγλης, αρκούσε η αναφορά της ιδιότητος και ο σεβασμός περίσσευε στα μάτια των ανθρώπων, αρκούσε μια δημόσια παρέμβαση και η κοινωνία υπάκουε.

Ακριβώς από κάτω, απλώνοταν απ’άκρη σ’άκρη, το μακρύ τραπέζι των συνεδριάσεων. Αν και είχε βρεθεί εμπρός του κι άλλες φορές, σήμερα πρόσεξε τη διαφορά από όσα άλλα τραπέζια θυμόταν. Έδειχνε φτιαγμένο μονοκόμματο, χωρίς ενώσεις, έμοιαζε να προηγήθηκε στο χώρο και μετά να χτίστηκαν γύρω απ’αυτό οι τοίχοι. Σαν τη ψυχή που περιβάλλεται απο το σώμα και παραμένει ανέπαφη και ζωντανή στο πέρασμα του χρόνου.

Έσυρε τη βαριά, πολυκαιρισμένη κουρτίνα και διέσχισε την αίθουσα, παράλληλα με το τραπέζι και σταμάτησε μπροστά του. Η θητεία του, για περισσότερο από σαράντα χρόνια Διευθυντής, δεν άφηνε καμμία αμφιβολία ότι όλοι οι επισκέπτες αυτού του χώρου, θα τον αναγνώριζαν. Με το ανάλογο της θέσης του, ύφος τον καλωσόρισε: – Αξιότιμε κ. συνάδελφε, σε τι οφείλουμε την τιμή της επίσκεψής σας;

Εξωτερικεύοντας κάθε συναισθηματική συστολή, αφού για πρώτη φορά ένιωθε την ανάγκη να μοιραστεί με τους εκπροσώπους του κλάδου, μία σημαντική καταγγελία σε ένα μείζον θέμα, του εξήγησε το λόγο της παρουσίας του στον Σύλλογο. – Δεν έχετε λοιπόν παρά να περιμένετε και σε λίγη ώρα θα ξεκινήσει η συνεδρίαση, τον καλησπέρισε και εξαφανίστηκε, μουρμουρίζοντας κάτι ακαταλαβίστικα, στο βάθος του διαδρόμου.

Από κεί έρχονταν γνώριμες φωνές, να συζητούν δυνατά. Αναγνώρισε εύκολα την χροιά έμπειρων συνδικαλιστών και την μετριοπάθεια στο λόγο των νεοτέρων. Από την αρχή στο επάγγελμα αυτό, είχε μάθει να σέβεται αυτούς που τον εκπροσωπούν. Ποτέ δεν αμφέβαλε για την προσφορά τους και σχεδόν πάντα υπερασπιζόταν την παρουσία τους σε αυτήν την αίθουσα, απέναντι σε όποιον την λοιδωρούσε.

Κάθισε αναπαυτικά στην πολυθρόνα των επισκεπτών, σφίγγοντας στα χέρια του μαζί με την καταγραφή του προβλήματος και τις προτάσεις για την επίλυσή του και περίμενε να ακουστεί αμέσως μετά τα υπηρεσιακά σύμφωνα με τον κώδικα του συμβουλίου.

Ο Πρόεδρος, αγέρωχος και αυστηρός, μπήκε τελευταίος στην αίθουσα, κρατώντας μια στοίβα από χαρτιά, γεμάτα υπογραφές και μεγάλες ιδέες. Αυτόν τον Πρόεδρο τον εμπιστευόταν, δεν ήξερε ακριβώς τον λόγο, ήταν κάτι που έβγαινε από μέσα του, ένα συναίσθημα αναγνώρισης, κόντρα στις συνήθειες των καιρών για αμφισβήτηση των πάντων. Δεν χρειάστηκαν, παρά μόνο λίγα λεπτά για να καταληφθεί από ένα περίεργο συναίσθημα απρόσμενης έκπληξης, συνοδευόμενο με την δέουσα ταραχή.

Αποσβωλομένος από τα διαδραματιζόμενα, παρακολούθησε μερικές αψιμαχίες σε θέματα διαδικαστικά και επί προσωπικού, τα οποία, στον βωμό της ελεύθερης έκφρασης απόψεων και ιδεών, κάλυπταν κάθε προσπάθεια αναζήτησης λύσεων σε ουσιαστικά προβλήματα. Εξαιρετικά χρονοβόρες διαδικασίες και συνεχείς ψηφοφορίες για ήσσονος σημασίας θέματα, με σκοπό μόνο την κατάδειξη της θέσης του ισχυρότερου και την στοίχιση δυνάμεων προς ίδιον όφελος.

Άκουσε διάλογους ηρωικούς, ιδέες απραγματοποίητες, φωνές υστερίας και ήχους σιωπής. Είδε καφέδες να περνούν, μάχες να χάνονται, χέρια να κουνιούνται απειλητικά. Ένιωσε το πάθος, την αγωνία, την προσμονή. Ξεχώρισε κάποιες φωνές στην γενική βοή, παρασυρμένες δυστυχώς από τον χείμαρρο της απεραντολογίας του ασήμαντου, να σβήνουν στον ορίζοντα, σαν μικρά άστρα που παραδίδονται αμαχητί στο πρώτο φως της μέρας.

Του θύμιζε ορχήστρα που αγνοούσε τους θεατές και απαξίωνε τον μαέστρο της, έβγαζε έναν ήχο φάλτσο και άρρυθμο, δίχως ομαδικότητα, δίχως προοπτική και αποτελεσματικότητα. Ο χρόνος πέρασε ανεπιστρεπτί και σε βάρος του, η σημαντική καταγγελία θα έπρεπε να περιμένει.

Από πάνω τους στεκόταν ο πίνακας αμίλητος. Μαύρες ρεντιγκότες και λευκές γενειάδες γύρω από το ίδιο τραπέζι, συνομιλούσαν έντονα και με εκφραστικές κινήσεις των χεριών ενέπνεαν στον ανυποψίαστο θεατή το πάθος και την ένταση της συζήτησης.

Πράγματι, κ. Προεισπράτογλου, διέκοψε την σκέψη του, η γνώριμη φωνή του Διευθυντή, ο οποίος τον παρατηρούσε από την αρχή, και εγώ, κοιτώντας τον πίνακα, αναλογίζομαι εκείνη την σπουδαία εποχή, κατά την οποία τα αυτονόητα του σήμερα, αποτέλεσαν έμπνευση αγώνων και αντικείμενο προσωπικών θυσιών κάποιων συναδέλφων μας σε αυτή την αίθουσα.

Το δυσπιστο ύφος του, τον ανάγκασε να συνεχίσει με πιό διδακτικό λόγο:

Ευκόλως δύναμαι να διακρίνω, ότι αντικρύζετε την εικόνα του Συμβουλίου Διοίκησης των Δικηγόρων από εσφαλμένη πλευρά. Ασφαλώς, πρόκειται για το ίδιο θέαμα, το οποίο παραμένει αναλλοίωτο διαχρονικά. Εμπεριέχει προφανώς την προσπάθεια κάποιων να εργασθούν για το κοινό καλό. Με διαξιφισμούς και αντιγνωμίες, συνδικαλιστικούς συμβιβασμούς και προσωπικές αντιθέσεις. Παρεκλίνοντες ενίοτε και συγκλίνοντες σπανίως. Αλλά, να είσθε βέβαιος, ότι πάντα σε αυτήν την αίθουσα, αυτό που κυριάρχησε ήταν ο κοινός σκοπός για την βελτίωση του επαγγέλματός μας, ανεξάρτητα μέσων και μεθόδων και κατά ένα μεγάλο μέρος έχει επιτευχθεί χάριν σε αυτούς. Καλό σας βράδυ συνάδελφε και σας περιμένουμε στο επόμενο συμβούλιο…

Μάης 2007

Θανάσης Παυλόπουλος

Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ

Συνεχίζω την δημοσίευση των χρονογραφημάτων του ονειροπόλου δικηγόρου Προεισπράτογλου, διαλέγοντας ένα από τα αγαπημένα μου που έγραψα αρχές του 2007, διασκεδάζοντας τις συνθήκες εργασίας του λειτουργήματος μας απέναντι στους μουντούς ευρωπαίους συναδέλφους ..

«Κάτι έχουμε και μεις..»

Κάθε πατημασιά του άφηνε πίσω της εμφανή τα σημάδια ενός τακτικού δρομολογίου. Είχε επιλέξει χρόνια τώρα, όχι την συντομότερη διαδρομή αλλά την πιο όμορφη. Αυτή που θα του πρόσφερε λίγα λεπτά ηρεμίας και μερικές εικόνες βάλσαμο στις αισθήσεις, προτού χαθεί στη φασαρία της πόλης και τον συντρίψει ο αναπόφευκτος εναγκαλισμός με την επαγγελματική του καθημερινότητα.

Καθώς βημάτιζε γοργά ανάμεσα στις πρώτες σκιές από τα ψηλά πεύκα, πολύτιμα απομεινάρια μιάς άλλης εποχής, σταματούσε απότομα και αφουγκραζόταν τις ξεχωριστές μελωδίες της φύσης, κι έτσι χαμένος μεσ’στο ονειρικό τοπίο, έμοιαζε με πολύχρωμο πίνακα του Μονέ, καρφωμένο άτσαλα σε ένα ξεθωριασμένο τοίχο.

Τούτη την μέρα, οι δροσοσταλίδες που άλλοτε ντροπαλά γλιστρούσαν από ψηλά στο πρόσωπό του, είχαν δώσει την θέση τους σε χοντρές σταγόνες απρόσμενης μπόρας, και το λασπωμένο μονοπάτι που διέσχιζε κατά μήκος το κατάφυτο άλσος και κατέληγε στην βορεινή είσοδο των Δικαστηρίων, φαινόταν ατέλειωτο και εχθρικό.

Στην αίθουσα μπήκε τελευταίος. Έκατσε στη θέση του, χαιρετώντας απολογητικά για την καθυστέρηση τους υπολοίπους. Η προγραμματισμένη σύσκεψη αφορούσε την ανταλλαγή απόψεων σχετικά με την άσκηση του επαγγέλματος και είχε την ευκαιρία να συνομιλεί με συναδέλφους από συλλόγους του εξωτερικού. Μετά τις απαραίτητες φιλοφρονήσεις εκατέρωθεν, ξεκίνησε η κουβέντα από τις κτιριακές υποδομές, με αναφορά των περισσοτέρων στις άρτιες εγκαταστάσεις που φιλοξενούν τα Δικαστήρια στις χώρες τους, αντάξιες στον θεσμό που όλοι υπηρετούν. Μεγάλες αίθουσες, χώροι αναμονής του κοινού, γραφεία συσκέψεων και εργασίας με κάθε είδους παροχή και αυτοματισμό για τους δικηγόρους, συμφώνησαν όλοι ότι ήταν τα βασικά που έπρεπε κάθε Δικαστικό Μέγαρο να διαθέτει σε μιά οργανωμένη πολιτεία.

Αγαπημένο θέμα στο οποίο όλοι – εκτός ενός, όπως φάνηκε – είχαν κάτι να συνεισφέρουν, υπήρξε η οργάνωση των δικηγορικών εταιρειών σε πολυόροφα κτίρια, με εκατοντάδες συνεργάτες, εξειδικευμένους σε κάθε νομικό θέμα, υψηλές αμοιβές για όλους και σταθερό ωράριο, σε ένα μοντέρνο και αξιοζήλευτο εργασιακό περιβάλλον. Του ξέφυγε ένας βαθύς αναστεναγμός αλλά κανείς δεν το πρόσεξε.

Μάλιστα, συνέχισε τον λόγο ο εξ Ουαλίας ορμώμενος solicitor, οι παρεχόμενες υπηρεσίες μας βρίσκονται αναλυτικά στην ιστοσελίδα της Law Society, από όπου κάθε πολίτης μπορεί να αντλεί πληροφορίες και να επικοινωνεί σε πραγματικό χρόνο με τα γραφεία μας, αναθέτοντας την υπόθεση και προκαταβάλοντας την καθορισμένη αμοιβή. Γκούχ γκούχ, έβηξε..

Η συζήτηση είχε ζωντανέψει για τα καλά και οι συνδαιτημόνες αντάλλασαν πλέον χαμογελαστά τις εμπειρίες τους από την δικηγορία. Μιλούσαν για την δυνατότητα που είχαν εδώ και χρόνια να καταθέτουν όλα τα δικόγραφα και υπομνήματα από το γραφείο τους μέσω του διαδικτύου και να παρακολουθούν την εξέλιξη μιας υπόθεσης δίχως ποτέ να χρειαστεί να συνωστίζονται ή να χάνουν πολύτιμο χρόνο σε γραφειοκρατικές διαδικασίες περασμένων εποχών. Πρόσεξε αθελά του, ότι στο απέναντι κτίριο, η ουρά στον προσδιορισμό είχε φτάσει στον δρόμο..

Συζητούσαν για όλα αυτά που ζήλευε και ανέμενε τόσα χρόνια να χαρεί και ο ίδιος, για όλα αυτά που ονειρεύονται και περιμένουν χιλιάδες δικηγόροι, ανήμπορος να προσθέσει την δική του εμπειρία στην παρέα.

– Λοιπόν, Herr Proeispratoglou, διέκοψε την σκέψη του, η φωνή του Βαυαρού, περιγράψτε μας τις συνθήκες που εργάζεστε στην χώρα σας και τις ευκολίες που παρέχονται στους συναδέλφους μας, παρακαλώ..

Για ποιο πράγμα να μιλήσει όμως; Για τα εγκατελειμμένα κτίρια, τις κρύες αίθουσες και την καθημερινή γυμναστική στις σκάλες; Για τις αμέτρητες ώρες στην αναμονή εκδίκασης των υποθέσεων; Για τις απαξιωτικές αμοιβές και την αμφιβολία εάν τελικά θα εισπραχθούν; Για τις εκατοντάδες δικονομικές προθεσμίες και τυπικότητες που κατατρώνε μαζί με την ουσία και την ψυχική ηρεμία κάθε δικηγόρου; Για το αβέβαιο μέλλον των νέων και την ανεπαρκή εκπαίδευσή τους;

Έστρεψε με παράπονο το βλέμμα του έξω από το παράθυρο, ατενίζοντας τις κορυφές των δέντρων να συναγωνίζονται άδικα σε μπόι τις αναρίθμητες πολυκατοικίες στην γύρω περιοχή. Κοίταξε χαμηλά. Κάποιοι έτρεχαν να κρυφτούν από τη δυνατή βροχή. Στο βάθος του ορίζοντα μια γαλάζια πιτσιλιά ολοένα και μεγάλωνε.
Γύρισε στους συνομιλητές του και χαμογέλασε. Ζήτησε να τον ακολουθήσουν έξω. Φόρεσαν τα παλτό τους και φτάνοντας στην έξοδο ανοίξανε τις ομπρέλες τους. Ο σημερινός μουντός καιρός, τους φαινόταν γνώριμος. Σε χρόνο ελάχιστο, σαν ένα μαγικό χέρι συντονισμένο από ψηλά, τα μαύρα σύννεφα σκόρπισαν αριστερά και δεξιά και στη μέση πρόβαλε, φωτίζοντας και την πιο υγρή σπιθαμή γης, ένας λαμπρός δίσκος, μία αστείρευτη πηγή ζωής και δημιουργίας.

Βημάτισαν ευχάριστα προς στην πλατεία. Το πλακόστρωτο είχε αρχίσει να στεγνώνει. Στο παραδοσιακό αναψυκτήριο είχαν ήδη μαζευτεί οι πρώτες παρέες και με την δέουσα υπερβολή, διασταύρωναν μεγαλόφωνα τις πρόσφατες εμπειρίες τους από τα έδρανα, αντάλλασσαν περήφανα απόψεις για επίκαιρα νομικά ζητήματα ή προσπαθούσαν εκνευρισμένοι να εξηγήσουν στον μάρτυρα πώς έπρεπε να είχε καταθέσει.

– Κύριοι, είναι αλήθεια ότι στην οργάνωση του επαγγέλματός μας, υστερούμε. Εχουμε όμως ακόμα, αυτό που μας δίνει ζωντάνια, κέφι για δουλειά και προσμονή για ένα καλύτερο αύριο. Κλείστε τις ομπρέλες και χαρείτε το!

​Φεβρουάριος 2007

​Θανάσης Δ. Παυλόπουλος
​Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ

Ενα από τα αγαπημένα μου κείμενα, λίγο πριν την έλευση της νέας χρονιάς, τώρα που κάθε νέος και νεα ονειρεύεται το επαγγελματικό του μέλλον..

Μόνος ασκούμενος, ψάχνει..
 
Δεν είχε αναρωτηθεί ποτέ, πώς θα είναι το μέλλον του ως δικηγόρου 20 χρόνια μετά. Δεν είχε λόγο να αμφιβάλλει εάν το επάγγελμα που διάλεξε θα τον ικανοποιούσε. Δεν είχε ποτέ του ανησυχήσει πώς θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για να πετύχει επαγγελματικά. Ήξερε ότι υποθέσεις, πελάτες και αμοιβές θα του παρέχονταν εύκολα από το οικογενειακό του περιβάλλον το οποίο αριθμούσε γενιές δικηγόρων.
 
Το βαρύ φορτίο της ίδρυσης, οργάνωσης και παρακολούθησης ενός εκ των σοβαρότερων δικηγορικών γραφείων είχε αναληφθεί από τους προγόνους του. Ο ίδιος θα συνέχιζε απλά τη παράδοση. Εύκολο του φαινόταν. Είχε τεθεί όμως μία προϋπόθεση. Ένας όρος που είχαν τηρήσει όλοι οι προηγούμενοι απαρέγκλιτα. Μιά συμφωνία υποχρεωτική. Η άσκηση θα γινόταν αλλού..
 
Κάλυψε πρόχειρα με την τσάντα του την μισάνοιχτη εφημερίδα από την οποία είχε συνηθίσει να ενημερώνεται ποδοσφαιρικά από την εποχή ήδη των πανεπιστημιακών σπουδών του και έστριψε ευγενικά το πρόσωπο του προς την μισάνοιχτη εξώθυρα, την οποία είχε μόλις διαβεί με γρήγορες κινήσεις η λευκή κόμη ενός υπερήλικα με μικρά κοκκάλινα γυαλιά και κοφτερό βλέμμα, ανταποδίδοντας μια αυστηρή καλημέρα.
 
– Κύριε Προεισπράτογλου, πόσες φορές θα σας το ειπώ, ο δικηγόρος οφείλει να μελετά καθημερινά νομικά συγγράματα και όχι αθλητικές φυλλάδες. Δόξα τω θεώ, στην βιβλιοθήκη του γραφείου μας βρίσκονται άριστα κείμενα επιφανών νομικών των αρχών του αιώνα, τα οποία μέχρι σήμερα στηρίζουν τη νομολογία των ανωτάτων δικαστηρίων της πατρίδος μας και τα οποία ευρισκόμενα στην διάθεση σας ομού με την εκουσία σας εντρύφηση στην πλουσιότατη συλλογή δικογράφων, δύνανται ευχερέστερα των εντύπων που αναγιγνώσκετε να σας οδηγήσουν, συν τω χρόνω, σε ευκλεή σταδιοδρομία της επιστήμης που επιλέξατε.. Μάλιστα η άσκησις προϋποθέτει ευρυμάθεια, για αυτό σας συνιστώ να αξιοποιείτε τον ελεύθερο χρόνο σας με τη μελέτη φιλοσοφίας του δικαίου και juris civilis, σε θέματα που θα σας εξετάζω κάθε πρωί για να διαπιστώσω την προοδό σας και να λογοδοτήσω στον φίλτατό μου πατέρα σας, ο οποίος μου ανέθεσε την νομική σας εξάσκηση, τελείωσε την κουβέντα του ικανοποιημένος από την προσφορά του αλλά μη γνωρίζων ότι ουδέποτε θα λογοδοτούσε, αφού η συνεργασία των δύο πλευρών ήταν ολοφάνερο ότι δεν είχε κοινά σημεία σε αυτό το γραφείο.
 
Η ανάγνωση των αθλητικών εφημερίδων συνεχίστηκε απτόητα και στο επόμενο γραφείο το οποίο ανακάλυψε από μια αγγελία που ζητούσε ασκούμενο με γνώσεις υπολογιστή και ..μηχανάκι. Μεγάλο το γραφείο με πολλές υποθέσεις, του κέντρισε εξαρχής το ενδιαφέρον.
 
– Λοιπόν, αύριο στις 7.30 το πρωί, πρόσεξε όχι αργότερα και μαζευτεί κόσμος, βρίσκεσαι στον γκισέ της Εφορίας και καταθέτεις τις δηλώσεις, στις 8.00 έρχεσαι στο γραφείο να ανοίξεις και να δεις τα φαξ, μετά σφαίρα στην Ευελπίδων και στο Α’ Μονομελές, κρατάς το 5 για μετά τις 11 – να μην σκοτωθούμε βρε αδελφέ πρωί πρωί να έρθουμε – βλέπεις αποφάσεις, γράφεις του Αναστάτογλου στο πινάκιο, παίρνεις προτάσεις για να γράψεις αντίκρουση και μετά πετάγεσαι σφαίρα Εφετείο, που έχουμε την αναστολή του Δραπετόπουλου, κόβεις γραμμάτιο – πρόσεξε μην το δει ο πελάτης – και με βρίσκεις στον 4°, κοίτα και τις αποφάσεις μιά που θα είσαι εκεί, μετά γυρνάς Ευελπίδων και περιμένεις το ποινικό. Όταν έρθω, φεύγεις και περνάς από Υποθηκοφυλακείο Αθηνών για τα πιστοποιητικά, μετά σφαίρα γραφείο, γράφεις υπόμνημα Κακομοιρίδη για Διοικητικό – έχω τα σχετικά στο γραφείο σου – και αν προλαβαίνεις πετάξου να το καταθέσεις, αλλιώς αύριο πρωί. Το μεσημέρι έχουμε συνάντηση για το νέο διαζύγιο της Τριγαμίδου και σε θέλω να κρατάς πρακτικά – μη μας βγάλει και τρελούς αργότερα. Το απόγευμα γράφουμε δύο αγωγές που είναι για παραγραφή και το βράδυ μην τυχόν και ξενυχτήσεις και δεν μπορείς να πάρεις τα πόδια σου αύριο !
 
Ούτε αύριο υπήρξε ούτε μεθαύριο, καθότι ούτε μηχανάκι διέθετε ούτε αντοχή για αγώνα δρόμου, αλλά συνέχισε απτόητος την προσπάθεια του για εξεύρεση γραφείου, η οποία μάλιστα ευοδώθηκε πολύ σύντομα και συμπτωματικά στους διαδρόμους της Εισαγγελείας – και με καλές προϋποθέσεις, στην αρχή τουλάχιστον..
 
– Θα εργάζεσαι λίγες ώρες τα πρωινά, χωρίς ιδιαίτερη κούραση και μετά πάλι το μεσημέρι και όσο πάει.. Θα έρχεσαι περίπου στις 9.30 στην Ευελπίδων κάθε μέρα και μερικά Σάββατα. Θα συναντάς τους πελάτες στο κάτω κυλικείο και θα τους κρατάς παρέα. Όχι όμως πολλά πολλά και παραγνωριστούμε. Θα κόβεις τα γραμμάτια και θα περιμένεις να εκφωνηθούν οι υποθέσεις. Αλήθεια ξέρεις καμμιά γλώσσα; Αυτό βοηθάει την συνεννόηση και παίρνεις και περισσότερα λεφτά ως μεταφραστής. Η αμοιβή σου; θα σου δίνω ποσοστά από τις υποθέσεις και πίστεψε με, θα σε ζηλεύουν οι φίλοι σου.
 
Επιτέλους, είχε βρεί καλούς όρους εργασίας και αμοιβή εξαρτημένη από την παραγωγικότητα. Του είχε υποσχεθεί και προοπτικές εξέλιξης αλλά δεν του είχε δείξει ακόμα το γραφείο, την βιβλιοθήκη και τις δικογραφίες για μελέτη. Και το πιο περίεργο ήταν ότι όλα τα ραντεβού ήταν στο κάτω κυλικείο και όλες οι υποθέσεις εκδικάζονταν στο κτίριο 2..
 
Πέρασε αρκετός καιρός γυρεύοντας την τέλεια συνεργασία. Οι εμπειρίες που αποκόμισε από τα διάφορα γραφεία ήταν για αυτόν αντιστρόφως ανάλογες με τον λίγο χρόνο που είχε διανύσει. Κατάφερε και ισορρόπησε τις απαιτήσεις του και τελείωσε επιτυχώς την άσκηση του μαθαίνοντας πολλά δίπλα σε έγκριτους δικηγόρους.
 
Διδάχθηκε το ήθος και τον επαγγελματισμό, την επιμελή εργασία και την προαγωγή της επιστήμης. Τον σεβασμό στον εντολέα και την συναδελφικότητα. Είχε ασφαλώς και τις αρνητικές στιγμές, οι οποίες τελικά θωράκισαν την προσωπικότητα του. Τα χρόνια που πέρασαν στο δικό του γραφείο πλέον, ξεθώριασαν τις αναμνήσεις της εποχής εκείνης.
 
Ένα απαλό μειδίαμα ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο του, όταν ήρθε στο γραφείο του ένας νέος ζητώντας εργασία ως ασκούμενος, κουβαλώντας μέσα του και αυτός όλες τις ανησυχίες και ευαισθησίες, οι οποίες με έναν ανεξήγητο τρόπο, μεταφέρονται αναλλοίωτες από γενιά σε γενιά. Έπιασε ευλαβικά στα χέρια του τον πρώτο Αστικό Κώδικα που του είχε δωρίσει ο πατέρας του στο ξεκίνημα της περιπέτειας. Το βλέμμα του στάθηκε στην ιδιόχειρη σημείωση που είχε στο δεύτερο φύλλο.
 
«Η δικηγορία χρειάζεται ευγένεια, ευπρέπεια και ευσυνειδησία. Απαιτεί αντοχές, υπομονή και συνεχή προσπάθεια. Καλή άσκηση και καλή σταδιοδρομία»

​​Απρίλιος 2003​
Θανάσης Παυλόπουλος
​Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ
 
 
 

Η επαναδημοσιευση των χρονογραφημάτων του Προεισπράτογλου (πού να ήξερε ότι το επωνυμό του τείνει να καταργηθεί) συνεχίζεται με ενα κείμενο του Φεβρουαρίου 2005 (πάλι σε περιοδο εκλογών ΔΣΑ) με έμφαση στην ..ασφαλή συνταγή επιτυχίας ενώπιον των Δικαστών !

Συνταγή Επιτυχίας
 
Η καταιγιστική αλληλουχία των γεγονότων, μοιραία αναμεμειγμένη με το ανθρώπινο ερωτικό πάθος, είχαν συνθέσει ένα ομιχλώδες πέπλο μυστηρίου στην υπόθεση που είχε κληθεί προ τριμήνου να μελετήσει, ώστε την επομένη να είναι πάνοπλα έτοιμος να εκπροσωπήσει από την πλευρά του συνηγόρου υπεράσπισης τον νεαρό άβολα καθήμενο στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
 
Στριμωγμένος από το αδυσώπητο βάρος της ευθύνης, στη γνωστή δερμάτινη ξεφτισμένη πολυθρόνα του γραφείου του, είχε ξεπεράσει τα όρια κάθε ψυχικής ανοχής και σωματικής αντοχής, προσπαθώντας να ανακαλύψει ή να δημιουργήσει τους δικανικούς ισχυρισμούς που σε λίγες ώρες θα κλόνιζαν την πρώιμη καταδικαστική διάθεση κάθε κριτή των ενσυνείδητων πράξεων και παραλείψεών μας.
 
Αναλαμβάνοντας μια τόσο σοβαρή υπόθεση ήξερε ότι ο όρος μελέτη και ανάλυση θα υψωνόταν στη νιοστή, γνώριζε ότι έπρεπε να ανατρέξει στα δοκίμια των μεγαλύτερων νομομαθών της εποχής του, από Γάφο και Σπινέλλη έως Schoenke-Schroeder και Garaud, να προστρέξει στη νεότερη νομολογία των Ποινικών Χρονικών και του Αρμενόπουλου αλλά και να αποστηθίσει και τις διαφορετικές τάσεις στη θεωρία μεταξύ των καθηγητών Μανωλεδάκη και Ανδρουλάκη.
 
Εγωιστική του πρόθεση ήταν να αποδείξει σε όσους είχαν αμφισβητήσει την επιλογή του ως δικηγόρου στην υπόθεση, ότι το κίνητρο του εντολέα του για αυτή, δεν ήταν το επί σειρά ετών πρώτο όνομα στις αθωώσεις που είχε το επώνυμο του γραφείου του – οφειλόμενο βέβαια στις άοκνες δικηγορικές προσπάθειες των επί σειρά γενεών προγόνων του – ούτε βέβαια το υψηλό επίπεδο δημοσιότητος που είχε αναπτύξει, εμφανιζόμενος σε τηλεοπτικές εκπομπές δικαστικού χαρακτήρα, αξιοποιώντας την πολυετή φιλία του με δημοσιογράφους του αντιστοίχου ρεπορτάζ.
 
Έκλεισε με δυναμη τη δικογραφία κοιτώντας με ευχαρίστηση το λογότυπο του γραφείου του στην πάνω αριστερή πλευρά της – Προεισπράτογλου και Συνεργάτες – πλημμυρισμένος από απόλυτη βεβαιότητα ότι είχε καλύψει κάθε εμφανές μέχρι πρότινος κενό σε βάρος του πελάτη του με σωρεία επιχειρημάτων και απαντήσεων, όταν στριφογύρισαν στο μυαλό του τα λόγια ενός εκ των σοφοτέρων δασκάλων του περί επίδρασης της τύχης επί της ανθρώπινης Δικαιοσύνης και της συμμετοχής του δικηγόρου σε αυτήν.
 
Το όγδοο κεφάλαιο αυτού του μικρού κόκκινου αλλοιωμένου από το χρόνο βιβλίου, είχε φανεί ανεφάρμοστο στα πρώτα χρόνια της φοιτητικής του ζωής, τότε που κάθε μικρό και περιεκτικό δοκίμιο, ερέθιζε την φαντασία του και αποτελούσε πρόχειρο γεύμα συμπυκνωμένων γνώσεων, χρησίμων και αχρήστων. Ξεφύλλισε από το τέλος προς την αρχή, τις κιτρινισμένες σελίδες του και άρχισε να διαβάζει:
 
«Ενώπιον του Κακουργιοδικείου, ο κατηγορούμενος παρουσιάζεται πάντοτε συνοδευόμενος υπό συνηγόρου παρ’αυτώ εκλεγέντος ή εξ επαγγέλματος διορισθέντος. Η συμπάθεια ή η αντιπάθεια ήν ο τελευταίος ούτος εμπνέει στους δικαστάς, είναι παράγων λίαν σπουδαίος δια την τύχη του πελάτου αυτού» Και συνεχίζει ο δικηγόρος και καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Παρισίων G. GUILHERMET: «Πάντες γνωρίζουμε ότι η εξωτερική του συνηγόρου παρουσίασις, η επιτηδειότης και η ευφράδιά του μεγάλως θα συνεισφέρωσιν εις την επιτυχίαν ή την ελάττωσιν των τραγικών συνεπειών της ήττας. Υπάρχουσι δικηγόροι ευμενώς πάντοτε υπό των δικαστών ακουόμενοι, άλλοι επίσης τίμιοι και εύγλωττοι δεν γνωρίζουσιν ή δεν δύνανται να δημιουργώσι περί αυτούς ρεύμα συμπαθειών»
 
Κεραυνός εν αιθρία τα τελευταία λόγια του καθηγητού τάραξαν τη σιγουριά και κλόνισαν την πίστη του. Δηλαδή, δεν έφτανε για την επιτυχή πορεία της υπόθεσης η συλλογή αναρίθμητων νομικών επιχειρημάτων και τεκμηριωμένων ισχυρισμών, αλλά έπρεπε να επηρρεάσει την διάθεση δικαστών και ενόρκων και με άλλους τρόπους ώστε να τον δούν με συμπάθεια και να ευνοήσουν τον εντολέα του;
 
Το πρωινό εκείνης της ημέρας του φάνηκε ατέλειωτο. Είχε κατακτήσει τη κορυφή της γνώσης και είχε λιποψυχήσει εμπρός στον λοφίσκο της εμφάνισης. Της «εξωτερικής του συνηγόρου παρουσίασης». Ξανακοίταξε την γκαρνταρόμπα του. Μια μεγάλη συλλογή από ενδύματα ειδικά επιλεγμένα για το επάγγελμά του στεκόταν απέναντί του και αυτός αδυνατούσε να διαλέξει τον κατάλληλο συνδυασμό αμφίεσης, ώστε να προκαλέσει στους απονομείς της δικαιοσύνης, την ίδια στιγμή, συναισθήματα σεβασμού, επιστημονικής δικαίωσης και κοινωνικής αποδοχής.
 
Ένα μαύρο ριγωτό κοστούμι θα τόνιζε το κύρος του αλλά εύκολα θα χαρακτηριζόταν από ελλειψη μετριοπάθειας. Μία μεταξωτή έντονου χρώματος γραβάτα θα του προσέδιδε αέρα μοντερνισμού αλλά δεν θα ταίριαζε με την βαρειά ατμόσφαιρα της αίθουσας του Μεικτού Ορκωτού. Ένα ζευγάρι χρυσά μανικετόκουμπα θα στόλιζαν τις άκρες του καλοσιδερωμένου πουκαμίσου του και θα υπέκρυπταν αριστοκρατική άνεση, αναγκαία για το ευαπόδεικτο της μακράς δικηγορικής καταγωγής του, αλλά η αποκάλυψή τους δια της υψώσεως των χεριών κατά την αγόρευσή του, ίσως προσέβαλαν την κοινωνική τάξη προέλευσης των κατά τεκμήριο δημοσίων υπαλλήλων ενόρκων. Μία καμπαρντίνα, παρόλη την απρόβλεπτη καλοκαιρία των τελευταίων ημερών, θα πρόσθετε μία δόση προνοητικότητας αρμόζουσα σε νομικό συμπαραστάτη.
 
Ποτε στο νομικό του παρελθόν δεν τον είχε προβληματίσει κάτι τόσο μακρινό από την επιστήμη του. Κρυφός του πόθος όμως ήταν να κερδίσει κατά κράτος τους άλλους επώνυμους δικηγόρους της υπόθεσης, που πιθανώς θα έπεφταν στην παγίδα της αυτοεπιβεβαίωσης και του εντυπωσιασμού, εμφανιζόμενοι πέραν του μέτρου ενδεδυμένοι έναντι του σεβαστού δικαστηρίου.
 
Αρκετά αργότερα, πεπεισμένος ότι ο τελευταίος των επιλογών του ενδυματολογικός συνδυασμός θα εξισορροπούσε τις αντιθέσεις και θα άμβλυνε τις όποιες εντυπώσεις, αποσκοπώντας στο μεγαλύτερο όφελος υπέρ του πελάτη του με τις λιγότερες υποχωρήσεις προσωπικού γούστου, διάβηκε με σταθερό βήμα και ενισχυμένη αισιοδοξία τον μακρύ διάδρομο που οδηγούσε στην ξύλινη σκούρα θύρα της αίθουσας του δικαστηρίου.
 
Φόρεσε το χαμόγελο της αυτοπεποίθησης και άδραξε το μπρούτζινο χερούλι που έφερε την άγρια όψη της χίμαιρας, αντικρύζοντας στις δικηγορικές θέσεις εκατέρωθεν της δικαστικής έδρας το αμήχανο βλέμμα των συναδέλφων του να περιεργάζονται την ενδυματολογική του επιλογή, η οποία κατά διαβολική σύμπτωση ήταν πανομοιότυπη με αυτή των λοιπών υπερασπιστών του χώρου. Όλοι φορούσαν γκρί κοστούμι με μπορντώ γραβάτα και από μία σκούρα καμπαρντίνα στο χέρι…
 
​Φεβρουάριος 2005
 
Θανάσης Παυλόπουλος
Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ
 
 

Στο blog αυτό ξεκινώ την ανάρτηση κάποιων παλαιών μου χρονογραφηματων με θέματα δικηγορικά και «ήρωα» τον κ. Προεισπράτογλου..

Αυτά είχαν δημοσιευθεί στο περιοδικό Νομικός Φάκελος προ ετών και δεν κατάφερα να τα εκδόσω ως συλλογή.

Ευκαιρία λοιπόν τώρα να τα ανεβάσω εδώ, για όσους δεν τα έχουν διαβάσει αλλά και για να αποκτήσουν ως κείμενα   την ιστορική τους καταγραφή στον χώρο του διαδικτύου..

Θα αρχίσω με το χρονογραφημα «στρατηγική νίκης» που δημοσιεύθηκε στο τεύχος 11 του Μάη του 2005. 

Με την κρίση που υπάρχει στη δουλειά μας είναι ακόμα επίκαιρο:

Στρατηγική Νίκης
 
Είχε εντυπωσιασθεί στ’αλήθεια με την οργάνωση που είχε προηγηθεί της σημερινής συνάντησης αλλά ακόμα περισσότερο ένιωσε το συναίσθημα της ζήλιας όταν διάβηκε την κρυστάλλινη δίφυλλη πόρτα και κοντοστάθηκε απέναντι από την υποδοχή, προσπαθώντας να μαντέψει, κοιτάζοντας κλεφτά γύρω του, πόσοι, ποιοί και πώς εργάζονταν σε αυτόν τον επιβλητικό χώρο.
 
Η μυρωδιά του φρεσκολουστραρισμένου ξύλου κυριαρχούσε στην ατμόσφαιρα και η λάμψη του συναγωνιζόταν επάξια τα λαμπερά χαμόγελα όσων τον συνόδευσαν έως την μεγάλη αίθουσα στο τέλος του διαδρόμου.
 
Παραμέρισε με διακριτικότητα το σκαμπό που βρισκόταν δίπλα στις πανύψηλες δρύινες βιβλιοθήκες, στις οποίες είχαν στοιβαχθεί ταξινομημένα με ιδιαίτερη επιμέλεια εκατοντάδες τόμοι των πλέον επιφανών νομικών του κόσμου και σύροντας κομψά τη μπεζ δερμάτινη καρέκλα, πήρε θέση στο πρώτο του συμβούλιο νέων υποθέσεων.
 
Γύρω από το μακρύ οβάλ τραπέζι είχαν ήδη καθίσει άλλοι έξι συνάδελφοι, όλοι αποφοιτήσαντες με άριστα των καλύτερων πανεπιστημίων της Ευρώπης, εταίροι μιάς από τις καλύτερες εταιρείες δικηγόρων της πρωτεύουσας. Ήταν μεγάλη τιμή να του προτείνουν την θέση του συνεργάτη και εν αναμονή συνεταίρου και η παρουσία του σε αυτό το συμβούλιο στηρίχθηκε στην εξαιρετική δικαστική του εμπειρία στην ελληνική πραγματικότητα.
 
Ένιωθε υπερήφανος αλλά και αγχωμένος μαζί που θα συζητούσε την στρατηγική χειρισμού μιάς νέας υπόθεσης της εταιρείας μαζί με τους πολλά υποσχόμενους δικηγόρους που είχαν καθίσει γύρω του, όλοι καλοντυμένοι και με τον αέρα της επιτυχίας στο πρόσωπό τους.
 
Την συζήτηση άνοιξε ο γηραιότερος της παρέας, μόλις 45 ετών, ο οποίος αφού καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους και με ένα νεύμα έδωσε εντολή στην διοπτροφόρο γραμματέα να αρχίσει την τήρηση των πρακτικών, περιέγραψε με απλά λόγια την υπόθεση που είχε εμπιστευθεί στην εταιρεία τους η σύζυγος αλλοδαπού επιχειρηματία, η οποία επιθυμούσε διαζύγιο και διατροφή, όσο γίνεται μεγαλύτερη κατά τη ρητή εντολή της.
 
– Εχω την πεποίθηση αγαπητοί μου, πήρε τον λόγο ο καθήμενος απέναντί του μόλις αποφοιτήσας από το Brunel University, κατέχων Master of Laws in Youth Justice and Child Protection, τα δικαιώματα της συζύγου προς μονομερή λύση του γάμου είναι αναπαλλοτρίωτα και ενδυναμώνονται όταν υπαίτιος της διακοπής της εγγάμου συμβιώσεως είναι ο έτερος των συζύγων. Ασφαλώς όμως, η υποχρέωση προς διατροφή αυτής και των τέκνων είναι ύψιστη υποχρέωσή μας και συνάδει με τους γενικούς κανόνες της κοινοτικής δικαιικής τάξης και την ηθική διάσταση του προβλήματος. Με γνώμονα το συμφέρον των τέκνων λοιπόν, προτείνω να προβούμε σε διεξοδική αλληλογραφία με το αντίστοιχο δικηγορικό γραφείο του αντιδίκου και να προγραμματίσουμε διαπραγματεύσεις για το ύψος της διατροφής και την τύχη των τέκνων, αξιοποιώντας τα στοιχεία που θα μας εξασφαλίσει η πελάτης μας.
 
– Θα προσέθετα, συνέχισε στη συζήτηση ο εκ δεξιών του καθήμενος συνεταίρος, κάτοχος και αυτός διπλώματος Gewerbliche Schutz Abteilung από το Max-Plank Institut, του Πανεπιστημίου του Μονάχου, στην εισήγηση του προλαλήσαντος, ότι η προσπάθειά μας πρέπει να κατευθυνθεί στην προστασία της προσωπικότητος των διαδίκων και την αποφυγή, εν μέσω της οικογενειακής τους τρικυμίας, άσκοπων έριδων και αντιδικιών, με προφανές όφελος τη συντομότερη και αναίμακτη επίλυση των θεμάτων της υπόθεσης, πράγμα που θα βελτίωνε την εικόνα της εταιρείας προς τους υπόλοιπους πελάτες μας, οι οποίοι φοβούνται την επι μακρόν διεξαγωγή δικών και ασκούν πίεση για μείωση των τιμολογίων μας στην χρονοχρέωση.
 
– Όμως δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε τις ποινικές προεκτάσεις της αντιδικίας σε συνάρτηση με την συστηματική παραβατική συμπεριφορά του αντιδίκου σε βάρος της εντολέος μας. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να τη χρησιμοποιήσουμε υπό τη μορφή απειλής για να επιτύχουμε κατά το μακρύ στάδιο των διαπραγματεύσεων, μεγαλύτερη διατροφή ή συντομότερο χρόνο διαζυγίου, παρέθεσε με στόμφο ο τρίτος της παρέας, διδάκτωρ της Ecole des Sciences Criminologiques του Université Libre de Bruxelles.
 
Όσην ώρα μιλούσε κάποιος, οι λοιποί συμμετέχοντες του συμβουλίου κρατούσαν σημειώσεις και κινούσαν συγκαταβατικά το κεφάλι τους όταν ο ομιλητής δυνάμωνε τον ήχο της φωνής του και επιδοκιμαστικά όταν αναφερόταν στο κύρος της δικηγορικής τους εταιρείας.
 
– Εσύ Προεισπράτογλου τι λές για την υπόθεση; Θέλουμε με ενδιαφέρον τη νομική σου γνώμη, αφού είναι αλήθεια ότι έχεις μεγάλη δικαστική εμπειρία και γι’αυτό σε καλέσαμε εδώ σήμερα.
 
Τα βλέμματα των παρευρισκομένων συγκεντρώθηκαν στο πρόσωπό του, αναμένοντες, όχι αδικαιολόγητα, τι θα μπορούσε να εισφέρει η ταπεινή νομική του παιδεία στις εμπεριστατωμένες εισηγήσεις που είχαν προηγηθεί.
 
– Αγαπητοί μου συνάδελφοι, οι θεωρίες περί προστασίας της προσωπικότητος και αέναης στρατηγικής διαπραγμάτευσης έως ότου καμφθεί το ηθικό της αντιδίκου πλευράς, με βρίσκουν κάθετα αντίθετο, αφού με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο δεν μπορούμε να υπολογίσουμε την χρονική διάρκεια και το αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης αλλά κυρίως γιατί θα αναλωθούμε σε αμέτρητες δικηγορώρες τις οποίες δεν θα μπορέσουμε να χρεώσουμε στον πελάτη εάν τελικά καταστούν άκαρπες.
 
– Μα, αξιότιμε συνάδελφε, οι σύγχρονες προσταγές της νομικής μας επιστήμης ομιλούν για εξάντληση των συζητήσεων πριν στραφούμε στην δικαστική οδό, απάντησε μονομιάς ο αρχηγός της παρέας, προσπαθώντας να βρεί επιχειρήματα στον αντίλογο.
 
– Στην δικαστική πρακτική της χώρας μας, οι ανοικτές δίκες σε μιά υπόθεση ποτέ δεν αποτέλεσαν τροχοπέδη στο συμβιβασμό, απεναντίας, οι αντίδικοι υπό τον ψυχικό εξαναγκασμό της δημόσιας έκθεσης μειώνουν τις απαιτήσεις τους και προχωρούν στο κλείσιμο των ώριμων πιά υποθέσεών τους, συνέχισε απτόητος έτοιμος να τους ταράξει την συνείδηση.
 
– Και να γίνω πιό κατανοητός προτείνω: Ανοίγουμε τον χορό με μία αίτηση ασφαλιστικών για μετοίκηση, μία για επιμέλεια και διατροφή συζύγου και τέκνων και άμεσα προσωρινή διαταγή κοινοποιούμενη τηλεφωνικά προ της ακρόασης ώστε να μην προλάβουν να εμφανισθούν. Συνεχίζουμε με τακτικές αγωγές και επίσης συμμετοχή στα αποκτήματα με ταυτόχρονη εγγραφή προσημείωσης. Στους μάρτυρες που θα φέρει, τους τραβάμε από μία μήνυση για ψευδορκία και συκοφαντική δυσφήμιση, ηθική αυτουργία στο σύζυγο και καπάκι αγωγές ηθικής βλάβης σε όλους αυτούς με αντίστοιχες αιτήσεις συντηρητικής κατάσχεσης της περιουσίας τους. Βάλτε και δυο-τρία αυτόφωρα για παραβίαση αποφάσεων διατροφής, κάποιες μηνύσεις για εξυβρίσεις με τις αντίστοιχες πάλι αγωγές ηθικής βλάβης και μιά βαρβάτη αντιδικία που θα τρέξουμε στο διαζύγιο η οποία θα γίνει μπεστ σέλερ στις σκανδαλοθηρικές εφημερίδες, βγήκε η δουλειά. Να δείτε πώς θα έρθουν ύστερα για συμβιβασμό.
 
Τον κοίταζαν αμίλητοι για πολλή ώρα. Η πλούσια επιστημονική τους παιδεία είχε σπάσει τα μούτρα της στο τείχος της πρακτικής δικαστικής οδού που πρότεινε ο αυριανός συνεταίρος τους. Ήταν σίγουρος ότι στο μυαλό των περισσότερων στριφογύριζαν οι ίδιες αριθμητικές πράξεις, ώρες επί αμοιβή συν παραστάσεις και ποσοστά, τους πρόδιδε εξάλλου το μειδίαμα στο πρόσωπό τους.
 
– Λοιπόν, καλό μου φαίνεται το σχέδιο του Προεισπράτογλου και μάλιστα επικερδές, έσπασε την σιωπή ο αρχαιότερος όλων. Μήπως, όμως πρέπει πρώτα να κάνουμε μιά επαφή με το αντίδικο δικηγορικό γραφείο;
– Ναι, συμφωνώ απολύτως. Να τους ανακοινώσουμε την σειρά των δικαστικών ενεργειών μας και να… ευχηθούμε να κάνουν και αυτοί τις ίδιες για τον πελάτη τους…
 
​​Μάης 2005
 
 
Θανάσης Παυλόπουλος
Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ
 

Αρέσει σε %d bloggers: