Archive for Απρίλιος, 2011


20110424-225321.jpg

Μετά την εβδομάδα των Παθών του Χριστού με τον βαθύτατο συγκινησιακό χαρακτήρα που ταιριάζει και με τα συναισθήματα του λαού μας αυτή την περίοδο, ήρθε και η Ανάσταση μετά του Οβελία και μονομιάς ξεχάστηκαν όλα τα λόγια των προηγούμενων ημερών.

Τα γλέντια και το φαγοπότι της Αναστασιμης Κυριακής και η επιστροφή στην πραγματικότητα από Δευτερα με τα στοιβαγμενα προβλήματα του κόσμου, μας κάνει να ξεχνάμε γρήγορα όσα μας δίδαξε ο Θεανθρωπος μέσα από την σύντομη ζωή του και τη μοναδικά ανθρώπινη διδασκαλία του.

Ξεχνάμε εύκολα όσα μαρτύρησε ο υιός του Θεού από τους ανθρώπους για να μας μάθει τι σημαίνει κοινωνικός ανθρωπισμός και αγάπη μεταξύ μας.

Πριν ακόμα στεγνώσει το αίμα Του στα καρφιά του Σταυρού, στην γύρω περιοχή της πατρίδας μας σκοτώνονται και βασανίζονται χιλιάδες συνανθρώπων από τυραννικά καθεστώτα υπό την δικαιολογία της διατήρησης ή ανατροπής τους και με την ανοχή και αδράνεια όλου του υπολοίπου κόσμου.

Εκατομμύρια ψυχές ζούνε στην φτώχεια και την ανέχεια και κανεις δεν ασχολείται σοβαρά με αυτούς. Παιδιά δεν έχουν καθαρό νερό ή βασικά τρόφιμα ή ένα φάρμακο για την πιό απλή ασθένεια.

Πιό μακριά, η φύση καταστρέφεται και μαζί με αυτήν καταστρέφεται και ο ανθρώπινος πολιτισμός μας.

Λίγο πριν περάσει η εβδομάδα του Πάσχα για ακόμα μια φορά και επιστρέψουμε στην προσωπική μας απομόνωση, ας σκεφτούμε ότι μπορεί στη θέση του επόμενου ανθρώπου που θα έχει ανάγκη να είμαστε εμείς.

Να σκεφτούμε ότι όσα υπέφερε ο Χριστός και με κατάνυξη ακούσαμε μόλις πριν λίγες ημέρες από τον παπά της εκκλησίας που επιλέξαμε, πρέπει να μας ακολουθεί καθημερινά ως παράδειγμα ανθρωπιάς και ευαισθησίας και να αποτελέσει κατευθυντηριο γνώμονα συμπεριφοράς στη ζωή μας.

Τα Πάθη και η Ανάσταση του Κυρίου ας σημάνει τη συνεχή και αέναο επανάσταση και εγρήγορση της Κοινωνίας μας προς την Αγάπη και Συμπαράσταση των Ανθρώπων μεταξύ τους και η Θυσία Του στον Σταυρό του Γολγοθά ας καταγραφεί ως η έναρξη της Αναγέννησης μας και όχι η λήξη μιας ακόμα εορταστικής περιόδου..

Χριστός Ανέστη

ΘΠ

Advertisements

20110422-232837.jpg

Οι πόνοι της Παναγιάς

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις
Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα ‘χεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό,
από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κ’ υστέρα απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι…

Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής,
κι η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις.

Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.
Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Ώχου, μου μπήγεις στην καρδιά, χίλια μαχαίρια και σπαθιά.
στη γλώσσα μου ξεραίνεται το σάλιο, σαν πικρή αψιθιά!

– Ω! πώς βελαζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσιο…-
Βοηθάτε, ουράνιες δύναμες, κι ανοίχτε μου την πιο βαθιά
την άβυσσο, μακριά απ’ τους λύκους να κρυφογεννήσω!

Κώστας Βάρναλης

20110417-184822.jpg

Το κείμενο γράφτηκε εν αναμονή της διοργάνωσης των ολυμπιακών αγώνων του 2004 και της ελπίδας του συναδέλφου μας να τύχει της ανάλογης αξιοποίησης σε αυτούς ..

Η θέση που άξιζε

Απορροφημένος μέσα σε κώδικες και μονογραφίες, μελετώντας το Εμπράγματο του Μπαλή, κεφΙΙ, παρ.84, για την τύχη της κυριότητος εν ποταμώ μη πλευσίμω αναφανείσας νήσου και ξεφυλλίζοντας Ποινικό Χωραφά για να διευκρινήσει την έννοια του δόλου στο αντικειμενικής υποστάσεως έγκλημα της παραλείψεως λυτρώσεως από κινδύνου ζωής, δεν έδωσε την απαιτούμενη σημασία στο θρόισμα που κάνει το χαρτί όταν σέρνεται στο ξύλινο παλιό πάτωμα.

Είχε προηγηθεί ένα βιαστικό χτύπημα στην εξώπορτα του γραφείου του, που προφανώς εξαιτίας του προχωρημένου της ώρας παρέμεινε διακριτικό και δεν μετουσιώθηκε σε κουδούνισμα. Ένας ιβουάρ φάκελος έχασκε στο κάτω μέρος της πόρτας, μισοτσαλακωμένος στην προσπάθεια του να παραβιάσει το απόρρητο της νομικής του εξερεύνησης και ανέμενε υπομονετικά την ιστορική στιγμή που ο παραλήπτης του, κλείνοντας ένα δεκαοκτάωρο έντονης εργασίας, θα έσκυβε να τον μαζέψει.

Στην απέναντι δρύινη βιβλιοθήκη, οι μεγάλοι νομικοί συγγραφείς, βαρειά κληρονομιά χωρίς αντίκρυσμα, στέκονταν περήφανοι και αγέρωχοι κι ατένιζαν τις διάσπαρτες δικογραφίες, θαρρείς πως είχαν κρύψει όλα τους τα μυστικά σ’αυτές και είχαν πετάξει το κλειδί.

Με το λιγοστό δέρμα που της είχε απομείνει, μιά σκαλιστή πολυθρόνα, σκούραινε κι’αλλο το θολό τοπίο, ενώ μπροστά της ένα οβάλ τραπεζάκι, συγκρατούσε μετά βίας τα σκονισμένα του μαύρα παπούτσια. Στο βάθος μια ξεχασμένη παλιά γραφομηχανή, τόνιζε συνεχώς την καταγωγή του, αυτή που ήθελε να δικαιώσει το συντομότερο δυνατό. Το βλέμμα του κινήθηκε στον χώρο.

Μία άτακτη στοίβα λογαριασμών και αποκομμάτων από μικρές αγγελίες, του θύμισε κυνικά ότι ακόμα και η κορωνίδα των επιστημών γυμνώνεται από την αίγλη της όταν χρησιμοποιείται κυρίως ως μέσο κάλυψης βιοποριστικών αναγκών.

Έσκυψε και μάζεψε την επιστολή. Τα καλλιγραφικά στοιχεία της κυλούσαν ανακλώντας στα υγρά από κούραση μάτια του, δίνοντας την έμφαση και επισημότητα που χρειαζόταν η στιγμή. «Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την αμέριστη βοήθεια σας. Παρακαλούμε να βρίσκεστε αύριο απόγευμα στα γραφεία μας. Ε.Ο.Α.»

Μύριες σκέψεις πλημμύρισαν τον ελάχιστο χώρο που είχε απομείνει στο μυαλό του, αλλά μόνο μία ξεχώρισε, σα να ήθελε εγωιστικά να επιβληθεί στις άλλες και να στεφθεί νικήτρια. Ήταν προφανές γι’αυτόν. Άλλωστε μιά ολόκληρη ζωή περίμενε κάτι τέτοιο. Τον είχαν διαλέξει να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του σε ένα θέμα μεγίστης σημασίας. Αλλά σε τι άραγε να μπορούσε να βοηθήσει την Ολυμπιακή Επιτροπή;

Σίγουρα στις σημαντικές συμβάσεις που επρόκειτο να υπογραφούν με τους χορηγούς ή με τις συνεργαζόμενες εταιρείες. Βέβαια, τα Αγγλικά του ήταν φτωχά, αλλά είχε στην βιβλιοθήκη του ένα εκπληκτικό λεξικό νομικών όρων που ήρθε η ώρα να μελετήσει.

Πιθανόν και στις προσλήψεις και απολύσεις του προσωπικού. Ακόμα και στις παραστάσεις στα Δικαστήρια όταν φτάσουν οι υποθέσεις εκεί.

Με την παρουσία του καθημερινά στην Ευελπίδων, έπαιζε την Δικονομία στα δάκτυλα, εκτός βέβαια των τελευταίων τροποποιήσεων που δυσκόλευαν την ζωή του, επιταχύνοντας όχι την απονομή της Δικαιοσύνης αλλά την κατάρρευση του νευρικού του συστήματος.

Σε συμβιβασμούς και διαιτησίες ίσως; Μάλιστα το περί Δικαίου αίσθημά του, αποτέλεσε πολλές φορές τροχοπέδη στην υπεράσπιση πελατών που είχαν εμφανές άδικο. Και αν επίσης τα καθήκοντα του επεκταθούν και εκτός των νομικών του υπηρεσιών;

– Εάν για παράδειγμα κληθώ να απονείμω τα μετάλλια στους νικητές του δρόμου των εκατό μέτρων υπό το παιάνισμα του εθνικού μας ύμνου; αναρωτήθηκε χαμογελώντας με ευχαρίστηση.

Η ματιά του καρφώθηκε πάλι στους λογαριασμούς, οι οποίοι, ασάλευτοι και απαθείς, δεν του έδωσαν καμμία σημασία. – Αυτή η θέση μπορεί να αλλάξει την ζωή μου, σκέφθηκε και φαντάστηκε το γραφείο του μεγάλο, με χώρους συσκέψεων και αναμονής, με συνεργάτες και βοηθούς, με πλούσιες βιβλιοθήκες και υπολογιστές τελευταίας τεχνολογίας και βέβαια, μισθό αντάξιο ενός δικηγόρου, μάλλον νομικού συμβούλου ενός τέτοιου επιπέδου.

Αυτό τελικά ήταν και το όνειρο του, όλα αυτά τα πέτρινα χρόνια που ανάλωσε την χαμένη του πλέον νιότη στους διαδρόμους των δικαστηρίων και στην βαθειά νομική ανάλυση κάθε μικροαστικής διαφοράς, την οποία, εάν δεν ήταν υποχρεωμένος από το επάγγελμά του να την υποστεί, δεν θα άντεχε να την παρακολουθήσει ούτε σε τρέιλερ ριάλιτι εκπομπής.

Ήταν ήδη δεκαπέντε ολόκληρα λεπτά μόνος σε ένα δωμάτιο με ένα μικρό παράθυρο στην μία άκρη του και ένα οικτρό γραφείο στην άλλη.

Απροσδιόριστοι ήχοι κλασικής μουσικής ανάμεικτοι με μικρές δόσεις από ηχηρά φωνήεντα, αναδύοντο μέσα από τους τοίχους, συνοδεύοντας ευγενικά την οσμή της παρατεταμένης υγρασίας.

Ανεβαίνοντας τις μαρμάρινες στενές σκάλες δεν πρόσεξε την μπρούτζινη ταμπέλα δίπλα στο κουδούνι, εξάλλου η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Μία συμπαθητική σαραντάρα τον είχε καλωσορίσει:

– Σας περιμέναμε, καθίστε παρακαλώ, έρχεται ο κύριος Διευθυντής. Ευχαρίστησε την καλοσυνάτη κυρία και ευχήθηκε στον εαυτό του, η θέση που θα του έδιναν να ήταν καλύτερη από την καρέκλα που του είχε προσφερθεί.

– Κύριε Προεισπράτογλου, είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι που ήρθατε στο ραντεβού μας, ακούστηκε μιά μπάσα φωνή από πίσω του.

Στόχος μας είναι να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Θέλουμε να ακουστούμε στον πολύ κόσμο δυνατά και κυρίως χωρίς φάλτσα, καταλαβαίνετε..

– Να είστε βέβαιος ότι θα θέσω τις γνώσεις και εμπειρίες μου στη διάθεση σας άμεσα, αποκρίθηκε συγκαταβατικά στον άγνωστο μεσήλικα άνδρα που είχε εμφανισθεί εμπρός του και ελαφρά απόρησε χωρίς να το δείξει.

– Είχαμε έγκυρες πληροφορίες και για την ποιότητα του χαρακτήρα σας και βέβαια για την δύναμη της φωνής σας, καυχήθηκε ο συνομιλητής του και συνέχισε χαμηλώνοντας τον τόνο: Λύστε μου όμως μιά απορία, είναι κληρονομικό χάρισμα, έτσι;

– Ε, εντάξει, το ταλέντο πρέπει να το έχεις, ίσως και να μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, αλλά τελικά, η δικαίωση έρχεται με συνεχή, καθημερινή προσπάθεια, μέσα στα ακροατήρια και τις μεγάλες δίκες, απάντησε κολακευμένος, επαναφέροντας στη μνήμη του τις διάσπαρτες δικογραφίες που τον περίμεναν στο γραφείο.

– Είμαστε σύμφωνοι λοιπόν, αναφώνησε ο άνθρωπος που είχε απέναντι του, προαναγγέλοντας το τέλος του ονείρου. Θα μας κάνετε την τιμή να αποδεχθείτε την θέση που σας προσφέρουμε;

Την θέση που λίγοι μπορούν να την αξιοποιήσουν. Την θέση του.. βαρύτονου στην χορωδία μας. Η Εξαιρετική Ορχήστρα Αθηνών σας καλωσορίζει..

Ιανουάριος 2003

​Θανάσης Παυλόπουλος ​Δικηγόρος – Σύμβουλος ΔΣΑ

SMS

Εως το τέλος του Οκτώβρη θα έχουμε πολυκομματικη κυβέρνηση, η οποία μέσω κοινωνικής συνοχής και αρωγής από προσωπικότητες του κοινωνικού και οικονομικού χώρου, θα διαπραγματευθεί αποδοτικότερα την οικονομική κατάσταση της χώρας ..

Η αλφαβητα στα Αγγλικά άλλαξε δια παντός !

20110410-111301.jpg

20110406-235145.jpg

Τον Απρίλη του 1973 εξέπεμψε το πρώτο κινητό τηλέφωνο της Μοτορόλα στη Νεα Υόρκη και από την επόμενη μέρα ψάχνουμε να βρούμε την ηρεμία μας.

38 χρόνια μετα τα κινητά είναι περισσότερα απο τον πληθυσμό της χώρας και κρέμονται από τις τσέπες μας σαν τα περίστροφα του Μικρού Καουμπόυ.

Κάθε άνθρωπος έχει πιά ένα νούμερο που μπορεί οποιοσδήποτε να τον βρει οπουδήποτε και για οποιοδήποτε λόγο.

Με την σταθερή τηλεφωνία υπήρχε ένα ωράριο επικοινωνίας και ένας σεβασμός στις ιδιωτικές στιγμές του καθενός μας.
Με την κινητή όλοι είμαστε διαθέσιμοι σε όλους. Οι δε επαγγελματίες δεν έχουμε πιά 8ωρο αλλά 20ωρο εργασίας.

Φυσικα στον αντίλογο αναγνωρίζουμε την ευκολία κλήσης ανα πάσα στιγμή τηλεφώνων ανάγκης ή επαγγελματικής συνεργασίας ή οικογενειακής επικοινωνίας και σίγουρα καταλήγουμε στο συμπερασμα ότι κανεις δεν μπορεί πιά να αποχωριστεί το εργαλείο αυτό αν το έχει χρησιμοποιήσει έστω μια φορά.

Ο επαγγελματίας όμως που διαθέτει κινητό το κανει για να τον εξυπηρετεί. Να μπορει να καλεί αυτόν που επιθυμεί και όχι για να δονείται μέρα νύχτα στη τσέπη του.

Έτσι υπαρχουν μερικοί κανόνες και κάποιες αλήθειες που πρέπει να ακουστούν επιτέλους:

•Τα κινητά δεν ανακαλύφθηκαν σε ανασκαφές. Εφευρέθηκαν για να βοηθήσουν την Επικοινωνια των ανθρώπων και όχι να τον βασανίζουν. Συνεπώς, αν μας δυσκολεύει τη ζωή, το διωχνουμε από δίπλα μας. Το κλείνουμε. Όταν δεν θέλουμε να μιλήσουμε, δεν απαντάμε. Όταν δεν απαντάμε ο άλλος δεν ξανακαλεί. Αν παρόλα αυτά συνεχίσει να καλεί ασταμάτητα τον βρίζουμε κανονικά. Η ευγένεια μας τελείωσε.

•Το κινητό υπάρχει πρωτίστως για να καλούμε εμείς τους άλλους όχι αυτοί εμάς. Συνεπώς, από νομικής απόψεως, αυτός που καλεί υποβάλει στον καλούμενο πρόταση συνομιλίας και ο αποδέκτης της κλήσης, εάν απαντήσει αποδέχεται την πρόταση και συνομιλεί. Αλλιώς, η κλήση παραμένει μια δήλωση βουλήσεως χωρίς έννομα αποτέλεσματα, χωρίς γκρίνιες, δίχως υποχρεώσεις. Απλή σιωπή.

•Όταν καλούμε για δουλειά σεβόμαστε το ωράριο εργασίας. Επειδή ο επαγγελματίας έχει το κινητό ανοιχτό ολη μέρα, Κυριακές και σχόλες για να επικοινωνεί με την οικογενεία του, δεν σημαίνει ότι πρέπει να μιλάει νυχθημερόν με τους πελάτες του. Επείγοντα περιστατικά υπάρχουν μόνο στους μαιευτήρες. Για όλους τους άλλους κλάδους ας περιμένουν την Δευτέρα με την αυγούλα.

•Όλες οι υποθέσεις δεν λύνονται μέσω κινητού, χρειάζονται και προσωπική επαφή. Γιαυτό μια περίληψη αρκεί, τα υπόλοιπα στο ραντεβού. Αλλιώς να πάρουμε αριθμούς 090 με χρέωση από τα νησιά Κειμαν 3,99 το λεπτό και να τους ακούμε ολη μέρα.

•Όποιος ρωτάει έναν επαγγελματία που απαντάει μια κλήση στις 12 το μεσημέρι ή στις 7 το απόγευμα με υποτονικό ύφος λόγω κούρασης, αν κοιμάται, οφείλει πάραυτα να καταβάλει πρόστιμο ίσο με το δεκαπλάσιο της αξίας του κινητού του. Πιό εκνευριστική ερώτηση δεν υπάρχει.

•Απαγορεύεται ρητά και δια ροπάλου να ελπίζει ο καλών ότι ο αποδέκτης θα δει την αναπάντητη κλήση του και θα τον πάρει πίσω αμέσως. Αν του οφείλει χρήματα μπορεί. Αλλιώς χαιρετίσματα.

•Επειδή οι εταιρείες έχουν πακέτα δωρεάν ομιλίας των συνδρομητών τους, δεν σημαίνει ότι πρέπει να λαμβάνουμε ολη την ακτινοβολία της Φουκοσίμα στο αυτί μας. Ομιλία με μέτρο και handsfree αλλιώς θα πρασινήσουμε πρόωρα.

•Καθε κλήση κοστίζει. Κάποιες κοστίζουν περισσότερο γιατί γίνονται στο αυτοκίνητο κατα την οδήγηση. Συντασσόμαστε με τον ΚΟΚ λοιπόν και δεν απαντάμε εν κινήσει αλλά πιό πολύ αποτασσόμαστε μετά βδελυγμίας την εικόνα «οδηγώ με το δεξί γιατί στο αριστερό κρατάω κινητό και όταν αλλάζω ταχύτητα στρίβω το τιμόνι με το γόνατο».

•Μπαρμπάδες βαρήκοοι, θείτσες από το χωριό, ξεχασμένοι συμμαθητές από το Δημοτικό, αργόσχολοι πελάτες, οι οποίοι τηλεφωνούν την καυτή ώρα της αγόρευσης στο Τριμελές Εφετείο για να μάθουν τα νέα σου, θέλουν το κακό σου, να σου κάνουν τα νεύρα τσατάλια και να ακούσεις ισόβια. Δεν απαντάς.

Με λίγα λογια, εμείς κανονίζουμε το ποιός, το πότε, και το πόσο. Ελεύθερα και χωρίς όρους. Αδιαπραγμάτευτα και κυριαρχικά. Όπως λεει και ο θυμόσοφος λαός μας, τον Σκύλο σου και το Κινητο σου, όπως τα μάθεις από μικρά..

ΘΠ

20110406-235152.jpg

SMS

«Δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα»

Κώστας Βάρναλης

Για την οικονομία μας ..

Αρέσει σε %d bloggers: